Ανακοίνωση σωματείων για την εργατική διαδήλωση του Σαββάτου 16/2/19 (11.30πμ, πλ. Κοραή – Αθήνα)

Ανακοίνωση σωματείων για την εργατική διαδήλωση του Σαββάτου 16/2/2019 (11.30πμ, πλ. Κοραή – Αθήνα)

Ως εργατικά σωματεία, σε συνέχεια της προσπάθειάς μας για κοινή, οριζόντια συντονισμένη και οργανωμένη από τα κάτω δράση, προχωράμε στην οργάνωση μιας εργατικής διαδήλωσης το Σάββατο 16/2/19 στο κέντρο της Αθήνας, με αρχική συγκέντρωση στις 11.30πμ στην πλατεία Κοραή. Επιχειρώντας έτσι να αναδείξουμε κάποιες βασικές πτυχές της δυσχερούς εργασιακής πραγματικότητας που βιώνουμε και να βροντοφωνάξουμε για τα δίκια μας. Δυναμώνοντας τον κοινό αγώνα μας για την προάσπιση των εργατικών συμφερόντων και δικαιωμάτων, των αναγκών, της ζωής και της αξιοπρέπειάς μας.

Βασικός σταθμός της προσπάθειάς μας αυτής αποτέλεσε η διακλαδική απεργία της 1ης Νοέμβρη 2018, οπότε και -μέσα από μια οριζόντια διεργασία συντονισμού μας, που βασίστηκε στις διαδικασίες βάσης των σωματείων μας- πραγματοποιήθηκε συντονισμένη κήρυξη απεργιών στους κλάδους και τις επιχειρήσεις όπου εργαζόμαστε. Επρόκειτο για μια ιδιαίτερα σημαντική απεργία τόσο λόγω της μεγάλης συμμετοχής συναδέλφων και συναδελφισσών σε αυτή, καθώς και στην απεργιακή διαδήλωση, όσο και ως προς τη στόχευσή της και την παρακαταθήκη που αφήνει για τη συνέχεια.

Κάποιες από τις κύριες αιχμές της διαδήλωσης, όπως και της προαναφερόμενης απεργίας, αποτελούν το αίτημα για αυξήσεις στους μισθούς και τις αμοιβές μας και η διαχρονική μάχη μας για τις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας. Βασική πτυχή της συνολικής επίθεσης που δεχόμαστε τα τελευταία χρόνια αποτέλεσε το σχέδιο υποτίμησης της εργασίας μας, που υλοποιήθηκε μέσα από την εφαρμογή μνημονιακών νόμων που προέβλεπαν περικοπές στο μισθό, σε επιδόματα κ.α. Ενδεικτικά αναφέρουμε τον κατώτερο μισθό των 586 ευρώ μικτά που επιβλήθηκε και το ότι για τους κάτω των 25 ετών ορίστηκε υποκατώτατος μισθός 510 μικτά. Πρόκειται για μισθούς πείνας που οριακά εξασφαλίζουν την επιβίωση. Παράλληλά, οι Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας (ΕΓΣΣΕ, κλαδικές, επιχειρησιακές) ουσιαστικά έχουν διαλυθεί και πολλοί από εμάς δουλεύουν με ατομική σύμβαση. Ενώ κι όπου συνέχισαν να υπάρχουν ΣΣΕ, είναι είτε «διακοσμητικές», είτε για να καταγράφουν την εργασιακή χειροτέρευση. Μάλιστα, μέσα από την επίθεση στις ΣΣΕ, πέρα από το να εξασφαλίσουν χειρότερους όρους αμοιβής και εργασιακών συνθηκών για όλους και όλες μάς, τα αφεντικά πόνταραν και στην υποχώρηση της δύναμης των σωματείων μας και της δυνατότητάς μας να διαπραγματευόμαστε και να αγωνιζόμαστε συλλογικά για τα εργατικά μας συμφέροντα.

Γι’ αυτό και εμείς διεκδικούμε την επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων και της ισχύος των ΣΣΕ, την κατάργηση του νόμου Βρούτση-Αχτσίογλου που επιτρέπει ορισμό του κατώτατου μισθού με κρατική παρέμβαση και των μνημονιακών νόμων που υπονόμευσαν την ελεύθερη προσφυγή των σωματείων στον Οργανισμό Μεσολάβησης και Διαιτησίας (ΟΜΕΔ). Επίσης, διεκδικούμε και την επεκτασιμότητά των ΣΣΕ, ώστε κανένας να μη δουλεύει χωρίς συλλογική σύμβαση. Μάλιστα απαιτούμε την άμεση επαναφορά των μισθών-ημερομισθίων-ωρομισθίων στα επίπεδα που προέβλεπαν οι ΣΣΕ (Εθνική Γενική, κλαδικές, επιχειρησιακές) πριν τη μνημονιακή λαίλαπα, ώστε αυτά τα επίπεδα να αποτελέσουν τη βάση για διαπραγματεύσεις για μισθολογικές αυξήσεις. Τέλος, παράλληλα με την απαίτησή μας για αυξήσεις στο μισθό διεκδικούμε και τη μείωση του εργάσιμου χρόνου. Διεκδικώντας έτσι και το να τα βγάζουμε πέρα χωρίς να αναγκαζόμαστε να κάνουμε και δεύτερη δουλειά ή και περισσότερες, αλλά και το δικαίωμά μας στον ελεύθερο χρόνο.

Στο πλαίσιο της σύγχρονης ελαστικοποίησης των σχέσεων εργασίας και της γενικότερης επισφάλειας εντάσσεται και το καθεστώς πληρωμής με ΔΠΥ (μπλοκάκι). Οι εργαζόμενοι-εργαζόμενες με μπλοκάκι σηκώνουν οι ίδιοι-ίδιες στο ακέραιο το βάρος της ασφάλισής τους, καταβάλλοντας υπέρογκες εισφορές ανεξαρτήτως του κύκλου εργασιών τους, ενώ φορολογούνται από το πρώτο ευρώ, καθώς από το κράτος αντιμετωπίζονται σαν επιχειρήσεις. Παράλληλα, τα αφεντικά τούς-τίς αντιμετωπίζουν σαν «συνεργάτες» που πρέπει να δουλεύουν χωρίς ωράριο («για να βγει η δουλειά»), χωρίς δυνατότητα συλλογικής διεκδίκησης και ρύθμισης μιας μίνιμουμ αμοιβής, καθώς και επιβολής ενιαίων όρων για την αμοιβή αυτή, χωρίς δικαιώματα (επιδόματα, άδειες, άδεια μητρότητας, αφορολόγητο κλπ), αλλά μόνο με υποχρεώσεις. Να σημειώσουμε ότι σε διάφορους κλάδους το φαινόμενο συνάδελφοι και συναδέλφισσες να δουλεύουν με όρους εξαρτημένης εργασίας ενώ αμείβονται και ασφαλίζονται με μπλοκάκι είναι μια πλήρως κανονικοποιημένη εργασιακή συνθήκη, κατάσταση που σε καμία περίπτωση δεν είμαστε διατεθειμένοι και διατεθειμένες να δεχτούμε μοιρολατρικά, καθώς υποβαθμίζει την καθημερινότητα και την ποιότητα της ζωής μας. Επίσης, αυτές οι ελαστικές και επισφαλείς μορφές εργασίας (είτε πρόκειται για ΔΠΥ, είτε για συνεχείς, επαναλαμβανόμενες συμβάσεις ορισμένου χρόνου), εκτός του ότι καταστρατηγούν τα εργασιακά μας δικαιώματα, αποτελούν και πρόσφορο έδαφος για πραγματοποίηση μαζικών απολύσεων, όπως ήδη βλέπουμε να γίνεται πχ. σε περιπτώσεις κλεισίματος προγραμμάτων, χωρίς να τηρούνται ούτε οι στοιχειώδεις υποχρεώσεις, όπως η καταβολή αποζημιώσεων

Οι διεκδικήσεις μας για μισθό-αμοιβές και για ΣΣΕ βασίζονται στις ανάγκες μας και όχι στις όποιες «αντοχές της οικονομίας» ή στο τι είναι «πρόθυμοι» να παραχωρήσουν οι εργοδότες και οι εκάστοτε κυβερνώντες. Και με αυτόν τον τρόπο επιχειρούμε και να αμφισβητήσουμε και την ίδια την κυριαρχία των νόμων της αγοράς πάνω στη ζωή μας.

Επίσης, είναι κρίσιμο να καταδείξουμε και τον εμπαιγμό της κυβέρνησης που εδώ και καιρό, στο πλαίσιο της δήθεν εξόδου από τα μνημόνια, διαφημίζει διαρκώς την αύξηση του κατώτερου μισθού -η οποία ανακοινώθηκε τελικά επίσημα τις μέρες αυτές- και την επαναφορά των ΣΣΕ. Από τη μια, ακόμα και τα “ψίχουλα” που παρουσιάζουν ως αυξήσεις ουσιαστικά δε θα έρθουν ποτέ στις τσέπες μας, εξαιτίας της επικείμενης μείωσης του αφορολόγητου εισοδήματος. Από την άλλη, η κατάργηση του καθεστώτος του υποκατώτατου μισθού συνοδεύεται από την ήδη αποφασισμένη επιδότηση από τον κρατικό προϋπολογισμό του 50% των ασφαλιστικών εισφορών των εργοδοτών για τους εργαζομένους κάτω των 25 ετών, ώστε να μην αντιμετωπίσουν αυξημένο κόστος οι εργοδότες! Επίσης, η κυβέρνηση έχει ήδη θέσει σε εφαρμογή το νόμο για ορισμό του κατώτατου μισθού με κυβερνητική απόφαση βάσει των “αντοχών της οικονομίας” και όχι μέσω ελεύθερης συλλογικής διαπραγμάτευσης εργαζομένων κι εργοδοτών (…και σίγουρα ούτε κατά διάνοια βάσει των αναγκών μας). Τέλος, μέσω των διάφορων περιοριστικών διατάξεων (όπως κατάθεση μητρώου των εργοδοτικών οργανώσεων που να δείχνει ότι απασχολούν το 50% των εργαζομένων του κλάδου), δίνεται η δυνατότητα στα αφεντικά να μπλοκάρουν την επεκτασιμότητα των ΣΣΕ.

Μια από τις βασικές αιχμές της διαδήλωσης αυτής είναι και η εναντίωσή μας στην εργοδοτική τρομοκρατία. Μια σειρά ολοένα και αυξανόμενων κρουσμάτων κατά τα τελευταία χρόνια καταδεικνύουν ότι τα αφεντικά δεν αρκούνται μόνο στο αντεργατικό νομοθετικό πλαίσιο που έχει επιβληθεί (ή που τους έχει χαριστεί). Βέβαια και το ίδιο το νομοθετικό αυτό πλαίσιο, αλλά και η σχετική ατιμωρησία που απολαμβάνουν τις περισσότερες φορές τα αφεντικά, ενθαρρύνουν μια τέτοια στάση απέναντι μας. Εκδικητικές απολύσεις, αλλά και εκβιασμοί και ξυλοδαρμοί -ακόμα και με ξεκάθαρα μαφιόζικες πρακτικές- σε εργαζόμενους-εργαζόμενες που “τολμούν” να διεκδικήσουν ό,τι δικαιούνται βάσει νόμου, απαιτήσεις για επιστροφή δώρων Χριστουγέννων και Πάσχα, επιβολή όρων εργασίας δυσμενέστερων των όσων προβλέπει η υπογεγραμμένη σύμβαση εργασίας, αυταρχικές και απαξιωτικές συμπεριφορές εργοδοτών και προϊστάμενων και πολλές άλλες αντίστοιχες καταστάσεις συνθέτουν ένα σκηνικό τρόμου.

Οι απολύσεις, σε συνδυασμό με την έξαρση της ανεργίας αλλά και την επικράτηση της επισφάλειας ως βασική εργασιακή συνθήκη, καταδεικνύουν με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο το πόσο αναλώσιμοι είμαστε όλοι και όλες εμείς, ο κόσμος της εργασίας. Από τη μια στιγμή στην άλλη ο καθένας και η καθεμιά μας μπορεί να βρεθεί στο δρόμο, δίχως δουλειά και χωρίς να μπορεί να εξασφαλίσει τα αναγκαία μέσα για να ζήσει αξιοπρεπώς. Είτε επειδή ως παλιότερος-παλιότερη κοστίζει περισσότερο στην επιχείρηση σε σχέση με έναν νέο ή μία νέα, είτε επειδή διεκδικεί δικαιώματα, είτε γιατί είναι έγκυος, είτε γιατί «περισσεύει», είτε γιατί «δεν αντέχει η οικονομία» ιδίως για όσους και όσες εργάζονται στο δημόσιο τομέα, είτε τέλος γιατί αυτή είναι η φύση του καπιταλιστικού συστήματος.

Επίσης, μέσα από τη διαδήλωση αυτή επιχειρούμε να καταδείξουμε και το ρόλο που παίζει η κρατική τρομοκρατία. Πέρα από το νομοθετικό ρόλο της στην επιβολή συνθηκών εργασιακού μεσαίωνα και της συνολικής λεηλασίας της ζωής μας, η τρομοκρατία του κράτους και των εκάστοτε κυβερνώντων εκδηλώνεται και μέσα από την καταστολή και κατατρομοκράτηση των εργατικών αγώνων και την ποινικοποίηση της συνδικαλιστικής δράσης. Εργατικές κινητοποιήσεις καταστέλλονται, πολλές φορές με μεγάλη βαναυσότητα και συνάδελφοι-συναδέλφισσες που συμμετέχουν σε αυτές συλλαμβάνονται και καταδικάζονται. Ενώ έχουν υπάρξει και περιπτώσεις διώξεων ακόμα και από το λεγόμενο τμήμα προστασίας του δημοκρατικού πολιτεύματος. Επίσης, απεργίες κρίνονται παράνομες και καταχρηστικές, ενώ κατά την περασμένη χρονιά επιχειρήθηκε μέσω νόμου και το να γίνει δυσχερέστερη η δυνατότητα πρωτοβάθμιων σωματείων για κήρυξη απεργίας.

Το όλο αυτό σκηνικό τρόμου έρχεται να συμπληρώσει η έξαρση των λεγόμενων “εργατικών ατυχημάτων”, που ουσιαστικά δεν είναι τίποτε άλλο από δολοφονίες των εργοδοτών και του κράτους. Δεκάδες συνάδελφοι-συναδέλφισσες χάνουν τη ζωή τους δουλεύοντας σε εργοτάξια και σε άλλα τεχνικά έργα ή και στο δρόμο ως διανομείς. Πολλοί άλλοι και πολλές άλλες παθαίνουν μόνιμες βλάβες στην υγεία τους είτε ακαριαίως, είτε μέσα από προβλήματα που συσσωρεύονται με τον καιρό. Πρόκειται για ξεκάθαρη απαξίωση της ζωής των εργαζομένων που συντελείται στο βωμό της εξασφάλισης μεγαλύτερης κερδοφορίας για τα αφεντικά, τα οποία επιδιώκουν με κάθε τρόπο να μην παρέχουν επαρκή μέτρα προστασίας, δεν τηρούν τους κανόνες υγιεινής και ασφάλειας στους χώρους δουλειάς και επιβάλλουν συνθήκες υπερεντατικοποίησης.

Και προφανώς ο κατάλογος της βάρβαρης εργασιακής πραγματικότητας δεν κλείνει με όλα τα παραπάνω. Συμπληρώνεται -ενδεικτικά- με την καθυστερημένη καταβολή ή και τη κλοπή δεδουλευμένων, τη κλοπή ενσήμων, την κατάργηση βαρέων και ανθυγιεινών ενσήμων σε πάρα πολλούς κλάδους, τα ελαστικά ωράρια και την κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας, τα ολοένα και αυξανόμενα κρούσματα σεξουαλικής παρενόχλησης στους χώρους δουλειάς, τις διάφορες αδυσώπητες πρακτικές παρακολούθησης της εργασίας μας κ.α. Και η όλη κατάσταση γίνεται ακόμα πιο δυσχερής με το ολοένα και υψηλότερο κόστος για την κάλυψη βασικών κοινωνικών αναγκών μας.

Είναι ανάγκη να αντιληφθούμε τη δύναμη που έχουμε στα χέρια μας ως οι πραγματικοί παραγωγοί του πλούτου που υπάρχει γύρω μας. Και δίχως να αναμένουμε τίποτα από τους όποιους «σωτήρες» και χωρίς να εξαπατόμαστε από την κυβερνητική προπαγάνδα, με όπλο μας την ταξική-συναδελφική αλληλεγγύη, με τη συσπείρωσή στα σωματεία μας, να συνεχίζουμε ολοένα και πιο δυναμικά να οργανωνόμαστε και να αντιστεκόμαστε συλλογικά μέσα κι έξω από τους χώρους δουλειάς μας. Εξίσου αναγκαίος είναι και ο οριζόντιος συντονισμός των εργατικών σωματείων ιδιωτικού και δημόσιου τομέα στη βάση των κοινών συμφερόντων της τάξης μας. Όπως άλλωστε και η συστράτευση του συνόλου των αντιστεκόμενων και καταπιεζόμενων κομματιών της κοινωνίας στους ταξικούς-κοινωνικούς αγώνες καθώς και η σύνδεση των αγώνων αυτών.

Να συμμετέχουμε όλοι και όλες στην εργατική διαδήλωση το Σάββατο 16 Φλεβάρη με αρχική συγκέντρωση στις 11.30πμ στην πλατεία Κοραή.

Οργανώνουν και καλούν:
 

Σύλλογος Εργαζόμενων στα Φροντιστήρια Καθηγητών (ΣΕΦΚ)
Σύλλογος Μεταφραστών Επιμελητών Διορθωτών (ΣΜΕΔ)
Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου - Χάρτου - Ψηφιακών Μέσων Αττικής (ΣΥΒΧΨΑ)
Σωματείο Βάσης Εργαζομένων στις ΜΚΟ (ΣΒΕΜΚΟ)
Σωματείο Εργαζόμενων στην εταιρεία Πλαίσιο Νομού Αττικής

Επίσης στο συλλαλητήριο συμμετέχουν και στηρίζουν ακόμη τα: Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών, Σωματείο Εργαζομένων στη ΝΟΚΙΑ Ελλάς, Σωματείο Σερβιτόρων Μαγείρων (ΣΣΜ), Σωματείο Εργαζομένων στο Αττικό Νοσοκομείο, Ένωση Συντακτών Περιοδικού Ηλεκτρονικού Τύπου, Πανελλήνιο Σωματείο Εργαζόμενων Φαρμακευτικών Προϊόντων / Ιατροτεχνολογικών και Συναφών Επαγγελμάτων, Πανελλήνιο Σωματείο Εκτάκτου Προσωπικού του Υπουργείου Πολιτισμού, Σωματείο Εργαζομένων Cyta Hellas.

Επίσης μετά από σύσκεψη αγώνα και συντονισμού της δράσης Συλλόγων α’βαθμιας Εκπαίδευσης (ΣΕΠΕ), ΕΛΜΕ και αναπληρωτών, αποφασίστηκε νέο πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο και κοινός αγώνας μαζί με τα σωματεία του ιδιωτικού τομέα, με κάλεσμα στη συγκέντρωση στις 16 Φεβρουαρίου στην Πλ. Κοραή. Στη σύσκεψη συμμετείχαν οι ΣΕΠΕ Α΄ Αθηνών, Αθηνά, Αιγάλεω, Αμαρουσίου, Άνω Λιοσίων-Ζεφυρίου-Φυλής, Αριστοτέλης, «Κ. Βάρναλης»-Ελευσίνας, «Δ. Γληνός», Καλλιθέας-Μοσχάτου, Κ. Σωτηρίου (Αν. Αττικής), Ν. Σμύρνης, «Παρθενώνας», Πειραιά «η Πρόοδος», Σαλαμίνας. Καθώς και οι ΕΛΜΕ Άνω Λιοσίων-Ζεφυρίου-Φυλής, Α’ Δυτικής Αττικής, Ε΄ Αθήνας και το Συντονιστικό αναπληρωτών και αδιόριστων εκπαιδευτικών. Ως παρατηρητές ήταν οι ΕΛΜΕ Β΄ Αθήνας, Γ΄ Δυτικής Αθήνας και ο ΣΕΠΕ Πειραιά «Ρήγας Φεραίος». Πολλά απ’ αυτά τα σωματεία έχουν αποφασίσει συμμετοχή στο συλλαλητήριο.

Αλλά και πολλές εργατικές συλλογικότητες, κινήσεις σχήματα και πρωτοβουλίες από κλάδους και γειτονιές καλούν ήδη στην εργατική διαδήλωση στις 16 Φεβρουαρίου. Ενδεικτικά, μέχρι τώρα καλούν το Συντονιστικό Δράσης ενάντια στην κατάργηση της Κυραικάτικης Αργίας, το Ταξικό Μέτωπο στις συγκοινωνίες, η ΑΤΕ ΕΚΑ, η Attack στην ανεργία και την επισφάλεια, η Αγωνιστική Εργατική Συσπείρωση σε τουρισμό-επισιτισμό «Λάντζα», το Radical IT στην πληροφορική, η Πρόταση Προοπτικής Εθνικής Τράπεζας, LABour κίνηση στην έρευνα, η Πρωτοβουλία Συναδέλφων Βιβλίου-Χάρτου, Αριστερή Πρωτοβουλία Τεχνικών, Αριστερή Κίνηση εργαζόμενων Αρχιτεκτόνων.

Από τις γειτονιές, στηρίζουν και καλούν οι εργατικές λέσχες Κερατσινίου-Δραπετσώνας, Κολωνού και Κυψέλης-Πατησίων-Γαλατσίου, η συνέλευση Περιστερίου, η συνέλευση αντίστασης Κυψέλης-Πατησίων, και πολλά ακόμα στέκια και πρωτοβουλίες από γειτονιές της Αττικής.

Αντίστοιχη κινητοποίηση θα πραγματοποιηθεί στη Θεσσαλονίκη στις 16/2/19 (12.00, Τσιμισκή & Αριστοτέλους). Τα σωματεία που συμμετέχουν στην οργάνωση της συγκέντρωσης της Θεσσαλονίκης είναι το Σωματείο Υπαλλήλων Βιβλίου και Χάρτου Νομού Θεσσαλονίκης και το Σωματείο Βάσης Εργαζομένων στον χώρο της ψυχικής υγείας και κοινωνικής πρόνοιας (ΣΒΕΨΥΚΟΙ), ενώ στηρίζουν και καλούν συλλογικότητες της πόλης.

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΕΝΟΒΑ INTRACOM: ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΤΙΣ Γ.Σ. ΠΑΛΕΥΟΥΜΕ ΓΙΑ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΣΥΛΛΟΓΙΚΩΝ ΣΥΜΒΑΣΕΩΝ

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΕΝΟΒΑ ΣΤΗN ΙNTΡΑΚΟΜ

16/1/2019

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ-ΚΑΛΕΣΜΑ

   Πολιτική  μικρών παραχωρήσεων προς τους εργαζόμενους υιοθετεί για το 2019 η διοίκηση της INTRACOM TELECOM, μετά τις περικοπές των μισθών που ξεκίνησαν το 2011 και συνεχίστηκαν όλα τα επόμενα χρόνια με τη μέθοδο των εκβιαστικών υπογραφών διαδοχικών ετήσιων ατομικών συμβάσεων.

Θα δοθούν κουπόνια για το 2019 σε όλους (300 ευρώ για όλους όσους έχουν μικτό μισθό ως 2000 ευρώ και 200 ευρώ για όσους είναι μεταξύ 2000-4000 ευρώ) καθώς  και μια μικρή επιστροφή της περικοπής των μισθ ών: θα ζητηθεί η υπογραφή νέας ατομικής σύμβασης  για το 2019, αλλά με περικοπή της τάξης του 70% της περικοπής που γινόταν από το 2011, για όσους είναι πάνω από 1250 ευρώ μικτά (όσοι είναι από 1000-1250 ευρώ μικτό μισθό θα έχουν πλήρη επιστροφή, όσοι ήταν κάτω από 1000 ευρώ μικτό μισθό δεν είχαν θιγεί). Για τους νεώτερους εργαζόμενους, όσους προσλήφθηκαν μετά τη μνημονιακή κατάργηση των κλαδικών συμβάσεων του 2012, δεν προβλέπεται καμιά ενίσχυση στο μισθό τους, ούτε και για τους φύλακες που έχουν υποστεί πολύ μεγαλύτερες μειώσεις.              

Ταυτόχρονα ο ήδη αυξημένος τζίρος της Telecom από τα 127 εκ. ευρώ το 2017 στα 133-135 εκ. ευρώ το 2018, προβλέπεται να φτάσει στα 180-190 εκ. ευρώ το 2019, σύμφωνα με τη δήλωση του  CEO στη συνάντηση με το Δ.Σ. του σωματείου.

Μικρές παραχωρήσεις είχαμε τα προηγούμενα χρόνια και στην INTRACOM HOLDINGS (κουπόνια σε DEFENSE, κάποια επιστροφή στους παλιότερους  εργαζόμενους σε INTRASOFT), εκκρεμούν οι φετινές συναντήσεις του Δ.Σ. του σωματείου με τις διοικήσεις τους –καθώς και με τη διοίκηση της INTRAPOWER- για να δούμε ποια ακριβώς πολιτική για τους μισθούς και γενικότερα τα εργασιακά ζητήματα σχεδιάζουν να υιοθετήσουν και για φέτος.

Η θέση μας σα ΓΕΝΟΒΑ INTRACOM, σε όλα τα Δ.Σ. που προηγήθηκαν, είναι ότι έπρεπε το προεδρείο του ενιαίου σωματείου μας να επισπεύσει και να ολοκληρώσει τις συναντήσεις και με τους άλλους Διευθύνοντες, της DEFENSE, της INTRASOFT και της  INTRAPOWER και να ορίσουμε σαν Δ.Σ. Ενιαία Γενική Συνέλευση όλων των συναδέλφων που εκπροσωπούμε, έτσι όπως προσπαθήσαμε και τα προηγούμενα χρόνια και τώρα πιο αποφασιστικά, εφόσον διαπιστώσουμε ότι καμιά διοίκηση δεν ικανοποιεί τον πυρήνα των κοινών αιτημάτων μας σαν σωματείο, δηλ. την επιστροφή συλλογικών συμβάσεων και μισθών στα επίπεδα του 2010, αλλά όλες κινούνται σε μια πολιτική μικρών παραχωρήσεων με ουσιαστική  και σημαντική απόσταση από τα αιτήματά μας.

Να οχυρωθούμε απέναντι στα προσκόμματα των διοικήσεων, που άλλες αργούν να κάνουν τις συναντήσεις με το Δ.Σ. του σωματείου κι άλλες βιάζονται να τις κάνουν για να φτάσουν στις υπογραφές, να οργανώσουμε την πραγματοποίηση της κοινής μας Γ.Σ. για τα κοινά μας αιτήματα, να μην αφήσουμε να καλλιεργούνται διαιρετικές τακτικές που ισχυροποιούν μονάχα τους δυο εργοδότες και τις διοικήσεις των εταιρειών.

Αλλά και να επιδιώξουμε να προχωρήσουμε στην οργάνωση των αγωνιστικών μας κινητοποιήσεων για τις πάγιες διεκδικήσεις μας.

Είναι περίοδος όπου μπορούμε να  οργανώσουμε την αγωνιστική μας απάντηση προκειμένου να διεκδικήσουμε τα αιτήματά μας, μετά από μια μακρά περίοδο μείωσης μισθών και πολλαπλών αντεργατικών επιθέσεων στο παρελθόν, που όμως αντιδράσαμε σθεναρά, αλλά και μπροστά σε μια νέα περίοδο που όλες οι εταιρείες επιστρέφουν σε αύξηση τζίρου και κερδοφορίας.

Αλλά και μέσα σε ένα πολιτικό κλίμα όπου η κίνηση των εργαζομένων, οι παλιότερες και οι πρόσφατες μάχες τους -όπως οι αναπληρωτές καθηγητές αυτές τις μέρες- καθορίζουν ότι η γενική συζήτηση θα περιστρέφεται γύρω από την  αύξηση των μισθών, μέσα από αύξηση του κατώτατου, την κατάργηση του υποκατώτατου και την επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων, δηλ. εθνικής γενικής (με τον κατώτατο 751 ευρώ), κλαδικών κι ομοιοεπαγγελματικών, που είναι γενικό εργατικό αίτημα. Προηγούμενες κατακτήσεις, που όμως παραμένουν στην προμετωπίδα των σημερινών εργατικών διεκδικήσεων και απαιτούν νέες εργατικές κινητοποιήσεις καθώς και πλήρη ισχύ του ΟΜΕΔ από την κυβερνητική μεριά προκειμένου να επιβληθούν στους εργοδότες (δεν αρκεί η  απλή επαναφορά από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ της νομοθεσίας των αρχών των συλλογικών συμβάσεων, δηλ. η επεκτασιμότητα –όπου όμως μέχρι στιγμής αφήνεται η δυνατότητα των εργοδοτών να κωλυσιεργούν-, η διαιτησία, η ευνοϊκότερη ρύθμιση).

Ακόμη και η δεξιά αντιπολίτευση που δηλώνει ότι δεν θέλει καν επιστροφή των αρχών των κλαδικών και των ομοιοεπαγγελματικών συλλογικών συμβάσεων, αναγκάζεται κάτι να ψελλίσει για διόρθωση του κατώτατου-υποκατώτατου. Όλοι υποχρεώνονται σε πολιτικές μετατοπίσεις όταν κινείται η εργατική τάξη, ακόμη περισσότερο όσοι αυτοπροσδιορίζονται ισχυριζόμενοι ότι κυβερνούν μεν σε έκτακτες συνθήκες, αλλά με ταξική μεροληψία  υπέρ των εργαζομένων και των ασθενέστερων.

 Αλλά και κάθε εργοδοσία αναγκάζεται να κάνει σοβαρές παραχωρήσεις, να ικανοποιήσει τις εργατικές διεκδικήσεις όταν υπάρχει ενότητα και οργάνωση από τη μεριά των εργαζομένων, ιδιαίτερα όταν προσβλέπει σε μια σημαντική ανοδική πορεία, που ήδη έχει προηγούμενα πιστοποιηθεί.

Συμμετέχουμε μαζικά σε όλες τις  Γενικές Συνελεύσεις που θα πραγματοποιηθούν στο χώρο μας.

Την Πέμπτη Γ.Σ. στις 12.00 στο Α5 εστιατόριο για τους συναδέλφους της INTRACOM-TELECOM. Να διασφαλίσουμε τη μαζική συμμετοχή και την απαρτία. Να απαντήσουμε αγωνιστικά στις μικρές παραχωρήσεις της διοίκησης, διεκδικώντας μέσα από άμεση 24ωρη απεργιακή κινητοποίηση που θα αποφασιστεί από τη Γ.Σ., πριν ξεκινήσουν οι εκβιαστικές υπογραφές, την πλήρη επιστροφή μισθών και συλλογικών συμβάσεων για όλους, παλιούς και νέους, καθώς και φύλακες. Να κινηθούμε αντίστοιχα σε όλες τις Γ.Σ. που θα πραγματοποιηθούν στις άλλες εταιρείες, στην περίπτωση που ούτε εκεί ικανοποιηθούν τα δίκαια και ρεαλιστικά αιτήματα που ζητάμε εδώ και 8 χρόνια και που ενοποιούν όλους τους συναδέλφους όλων των εταιρειών του  σωματείου μας , παλιότερους και νεώτερους: την πλήρη επαναφορά μισθών και την ισχύ των προτέρων συλλογικών συμβάσεων για όλους.

Βάζουμε με τη δράση μας τις ανάγκες μας μπροστά από τα κέρδη των μετόχων και τα προνόμια των μεγαλοστελεχών τους.  Όχι στις ατομικές συμβάσεις – Ικανοποίηση και Κατοχύρωση των αιτημάτων μας μέσα από υπογραφή επιχειρησιακών  συμβάσεων του σωματείου μας με INTRACOM HOLDINGS και INTRACOM TELECOM.  Όλοι μαζί είμαστε πιο δυνατοί να τα διεκδικήσουμε.

Συνέλευση του ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΥ ενάντια στα μνημόνια και του Συντονιστικού των Νοσοκομείων 20 Γενάρη

ΚΥΡΙΑΚΗ 20 ΓΕΝΑΡΗ
Στην αίθουσα της ΠΟΕ ΟΤΑ,
Καρόλου 24, πλ. Καραϊσκάκη, ΜΕΤΡΟ Μεταξουργείο

10πμ: Άνοιγμα Συνέλευσης 

Τάσος Αναστασιάδης 

(Συντονισμός Ενάντια στα Μνημόνια)

10.00πμ – 12.00μμ 

«Καμία απόλυση συμβασιούχου – εργολαβικού. Μονιμοποιήσεις και προσλήψεις» 

Προεδρείο: Κατερίνα Θωίδου, συμβασιούχος ΟΑΕΔ

Ομιλητές: 

Κώστας Καταραχιάς, πρ. συλλόγου εργαζ. νοσοκ. Άγιος Σάββας

 • Βασιλική Κανέλλου, συμβασιούχος ΟΑΕΔ, νοσοκομείο Γεννηματάς 

• Μαρία Κοτρώνη, πρ. εργολαβικών ΔΕΣΦΑ (ΠΣΕΦΑ) 

• Λίτσα Κριαρά, συμβασιούχος σχολική καθαρίστρια 

• Στέλιος Γιαννούλης, αναπληρωτής δάσκαλος  

12.30μμ- 2.00μμ 

«Πάλη για Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας με αυξήσεις στους μισθούς»

Προεδρείο: Ζαννέτα Λυσικάτου, Γ. Συμβούλιο ΟΕΝΓΕ

Ομιλητές: 

• Κώστας Πολύδωρος, ΔΣ σωματείου Ιδιωτικών Κλινικών Αθήνας 

• Δαμιανός Βουδιγάρης, ΔΣ σωματείου εργαζόμενων στην Cosco (ΕΝΕΔΕΠ) 

• Βασίλης Συλαΐδής, ΔΣ ΕΚΑ, συνδ. ΙΝΤΡΑΚΟΜ 

• Μανώλης Μαστοράκης, ΣΕΚΕΣ ΕΥΔΑΠ • Αγγέλα Χαραλαμπάκη, εργαζόμενη σε εταιρία καθαρισμού 

2.30μμ- 4.00μμ 

«STOP στις σεξιστικές επιθέσεις. Εμπρός για απεργιακή 8 Μάρτη»

Προεδρείο: Θένια Ασλανίδη, 

συνδικαλίστρια νοσοκ. Ερυθρός

Ομιλήτριες: 

• Αργυρή Ερωτοκρίτου, ΔΣ συλ. νοσοκ. Γεννηματάς

• Μαρία Αλφιέρη, ΔΣ συλ.  νοσοκ. Αγλαΐα Κυριακού

• Μαρία Αμπελιώτη, συνδικαλίστρια Δήμου Αθήνας • Μαρία Χαρχαρίδου, ΔΣ συλ. νοσοκ. Γεννηματάς

• Ειρήνη Φωτέλλη, ΔΣ ΠΟΣΠΕΡΤ

4μμ: Κλείσιμο της Συνέλευσης

Χρίστος Αργύρης, (Συντονιστικό Νοσοκομείων)

ΚΑΛΕΣΜΑ της "ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΕΝΟΒΑ" στη ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ 28 ΝΟΕΜΒΡΗ

Παιανία, Πέμπτη 22.11.2018

ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΙΣ 28 ΝΟΕΜΒΡΗ

 Προσυγκέντρωση του Σωματείου μας, 10:30 Υπουργείο Εργασίας (Σταδίου)

  

Την Τετάρτη 28 Νοέμβρη προχωράμε σε απεργία που έχει καλέσει η ΓΣΕΕ.  Ξαναβγαίνουμε μαζικά στους δρόμους για να βάλουμε στο κέντρο των εξελίξεων τους εργατικούς αγώνες που μπορούν να κερδίσουν απέναντι στην εργοδοσία και στην κυβέρνηση.

Η δύναμη των αγώνων είναι η κινητήριος δύναμη πίσω από τις σημερινές υποσχέσεις της κυβέρνησης. Η απεργία στις 28 Νοέμβρη και η κλιμάκωση των αγώνων είναι ο μόνος τρόπος να υλοποιηθούν ακόμη και αυτές οι αναιμικές υποσχέσεις, πολύ περισσότερο να ξηλώσουμε πλευρές των μνημονίων που η κυβέρνηση δεν ακουμπάει καθόλου. Aυτό δείχνουν και οι τελευταίες εξελίξεις:

Η ένταξη των λιμενεργατών στα Βαριά και Ανθυγιεινά  από το υπουργείο Εργασίας ήρθε μετά την απεργία των εργαζομένων στην COSCO, οι προσλήψεις στο Υπουργείο Υγείας, έγιναν εξαιτίας ενός μαζικού κινήματος στα νοσοκομεία που βρίσκεται στο πόδι εδώ και δυο χρόνια, ακολούθησαν οι αγώνες των εργαζομένων «Βοήθεια στο Σπίτι» που κέρδισαν.

Τέτοιου τύπου πιέσεις οδήγησαν την ΑΔΕΔΥ σε πανδημοσιουπαλληλική απεργία στις 14 Νοέμβρη και τη ΓΣΕΕ  στην κήρυξη της γενικής απεργίας στον ιδιωτικό τομέα στις 28/11. Παρά τις μανούβρες των πλειοψηφιών στις ηγεσίες των κεντρικών συνδικάτων  (που έβαλαν εμπόδιο σε μια ενιαία  πανεργατική απεργία και ξοδεύουν το χρόνο τους να αναζητούν αδιέξοδες διαταξικές «Κοινωνικές Συμμαχίες» αντί να οργανώνουν την εργατική αντίσταση), οι γενικές κινητοποιήσεις προχώρησαν.

  

Στις 28 Νοέμβρη απεργούμε ενάντια στη λιτότητα, που συνεχίζεται μετά την «έξοδο» από τα μνημόνια. Ακόμη κι αν μέτρα του 4^ου μνημονίου απομακρύνονται (οι προσωπικές διαφορές στις παλιές συντάξεις δεν κόβονται, τουλάχιστον για το 2019, ενώ δίνονται κυβερνητικές υποσχέσεις και για ακύρωση του ψαλιδιού στο αφορολόγητο το 2020), παραμένουν τα μέτρα ισχυρής λιτότητας των τριών πρώτων μνημονίων.  

Tα μνημόνια καταστρώθηκαν με ταξική μεροληψία προκειμένου οι κυβερνήσεις να διαχειριστούν τις συνέπειες της παγκόσμιας τραπεζικής κρίσης και της ύφεσης που ξεκίνησε από τα κέντρα του καπιταλιστικού συστήματος, τις ΗΠΑ και τον πυρήνα της  Ε.Ε. Τα μνημονιακά μέτρα χτύπησαν τον κόσμο της εργασίας και τους συνταξιούχους για να μηδενίσουν εξωτερικά και πρωτογενή δημοσιονομικά ελλείμματα και να παράξουν –αιματοβαμμένα- πρωτογενή δημοσιονομικά πλεονάσματα, ενώ ταυτόχρονα ξελάσπωσαν τα αφεντικά  αυξάνοντας την κερδοφορία τους μέσα από τη μείωση του εγχώριου  εργατικού κόστους - που δεν οδήγησε σε μείωση τιμών. Ταυτόχρονα  διέσωσαν τους Έλληνες μεγαλοκαταθέτες (που έβγαλαν με ασφάλεια τα κεφάλαιά τους στο εξωτερικό τσακίζοντας το εγχώριο τραπεζικό σύστημα) καθώς και τους δανειστές των αγορών, κύρια τους ευρωπαίους τραπεζίτες και μεγαλοομολογιούχους, ενώ λήστεψαν τα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων, νοσοκομείων, ΑΕΙ, εκτίναξαν τους πλειστηριασμούς. Τελικά οι περιβόητες δανειακές συμφωνίες «διάσωσης» έφεραν βαθιά ύφεση στην οικονομία  και το δημόσιο τοκογλυφικό χρέος σκαρφάλωσε πάνω από το 180% του ΑΕΠ, ενώ το φόρτωναν διαρκώς στον απλό κόσμο, με αύξηση της φορολογίας και ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου με αθρόες ιδιωτικοποιήσεις,  καθώς και στις μελλοντικές γενιές, οι δε πλούσιοι δε φορολογήθηκαν ποτέ.

Η αναστροφή αυτών των ταξικών επιθέσεων είναι καθαρό ότι μπορεί να γίνει μόνο μέσα από τους εργατικούς αγώνες σε μια γνήσια, ανατρεπτική αριστερή κατεύθυνση. Ήδη η κυρίαρχη τάξη απειλεί να μετατρέψει σε εφιάλτη και τη «μεταμνημονιακή εποχή». Σε  κάθε ζήτημα πατάει πάνω στους συμβιβασμούς των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ για να απαιτήσει περισσότερα. Απειλούν να  κάνουν  φτερό στον άνεμο ακόμη και τις αναιμικές υποσχέσεις της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, αν  το μαζικό εργατικό κίνημα δεν επιβάλει να μπουν μπροστά οι εργατικές ανάγκες: Όλοι οι εργοδότες, με μπροστάρη το ΣΕΒ, το συνδικαλιστικό φορέα των βιομηχάνων και μεγαλοεπιχειρηματιών, αρνούνται την επαναφορά των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας ενώ ακόμα και στο ζήτημα της περικοπής των συντάξεων μιλάνε για «παροχολογία». Απαιτούν ατομικές συμβάσεις, που διασφαλίζουν την μεγιστοποίηση των κερδών τους, αφού τους καθιστούν παντοδύναμους απέναντι στον καθένα ξεχωριστά εργαζόμενο (λιγότερο ή περισσότερο ειδικευμένο). Απαιτούν το υπερπλεόνασμα να γίνει φοροαπαλλαγές για τις επιχειρήσεις προκειμένου να κάνουν επενδύσεις. Κι’ όλοι γνωρίζουμε ότι στα χρόνια των μνημονίων η φτώχεια των πολλών στη βάση της κοινωνικής πυραμίδας και ταυτόχρονα η συγκέντρωση του πλούτου στους ελάχιστους στην κορυφή έχουν σπάσει ρεκόρ, ενώ οι «επενδυτές» εξαφανίζουν εκ. ευρώ από τα ταμεία των επιχειρήσεών «τους».

 Η δεξιά αντιπολίτευση της Ν.Δ. στηρίζει τις ατομικές συμβάσεις και ταυτίζεται και στα λόγια με το ΣΕΒ, επιδιώκει ιδιωτικό σύστημα ασφάλισης, ιδιωτικά Πανεπιστήμια, στηρίζει την πολιτική των «κινήτρων» για τις επιχειρήσεις. Ταυτόχρονα   δίνει χώρο να διοχετεύεται η αγανάκτηση σε ξενοφοβικά σύνδρομα και εθνικιστικές κραυγές, που έχουν στόχο να αποπροσανατολίσουν τις λαϊκές τάξεις από τις ταξικές  αντιθέσεις και τη διεκδίκηση των ζωτικών δικαιωμάτων τους και να διχάσουν τους λαούς της περιοχής.

Τα κύρια αιτήματα της εργατικής απεργίας στις 28/11 είναι η επαναφορά των Συλλογικών Συμβάσεων με αυξήσεις μισθών από την εργοδοσία και με άμεση επαναφορά στον κατώτατο μισθό στα 751 ευρώ μικτά χωρίς εξαιρέσεις. Μόνιμη και σταθερή δουλειά. Όχι ιδιωτικοποιήσεις.

  

Παλεύουμε ενάντια στη συμφωνία για 3,5% πρωτογενή πλεονάσματα μέχρι το 2022 και στο 2,2% στη συνέχεια, μέχρι το 2060.  Όταν βάζεις, σαν δημόσιο, περίπου 7 δις το χρόνο στην άκρη, για να πληρώνεις τους τόκους ενός μη βιώσιμου κι ουσιαστικά ληστρικού χρέους (που ξεπερνάει ήδη το 180% του ΑΕΠ, ενώ μας έβαλαν στα μνημόνια με κάτω από 130%), στερείς πολύτιμους πόρους για να στηρίξεις τις δημόσιες επενδύσεις και το κράτος πρόνοιας  και  με αυτόν τον τρόπο να χτυπήσεις τη φτωχοποίηση αλλά και την ανεργία. Σε συνθήκες που η οικονομία σέρνεται σε τόσο χαμηλά επίπεδα, η εργατική προοπτική της μονομερούς διαγραφής του αέναου δημοσίου χρέους, είναι η μόνη που μπορεί να λειτουργήσει  υπέρ της ευημερίας της κοινωνικής πλειοψηφίας.

            Όταν ταυτόχρονα εμπλέκεσαι σε αντιδραστικούς ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς στην περιοχή, που ολοένα μας φέρνουν πιο κοντά σε μια γενικευμένη πολεμική ανάφλεξη, στο βωμό των κερδών από τις μοιρασιές των ΑΟΖ και των πετρελαίων της Ανατολικής Μεσογείου, καθώς και των ανταλλαγμάτων από την παραχώρηση νατοϊκών βάσεων, διακυβεύεις την ειρήνη και ταυτόχρονα  σπαταλάς δις ευρώ για εισαγόμενους εξοπλισμούς.

Η επιτυχία της απεργίας στις 28 Νοέμβρη θα στείλει το μήνυμα και στις συμβιβαστικές πλειοψηφίες της ΓΣΕΕ που σύρθηκαν προκειμένου να κηρύξουν την απεργία. Αλλά η σκληρή κριτική στις συνδικαλιστικές ηγεσίες δεν πρέπει να αφήνει κανένα περιθώριο για διασπαστικά τελεσίγραφα, από τη μεριά όσων έχουμε αντιπαράθεση με τους συμβιβασμούς και τις αδράνειες των γραφειοκρατικών  ηγεσιών. Ακόμη δεν πρέπει να οδηγήσει σε αποχή από την απεργιακή μάχη, που καταλήγει να μην προτείνει τίποτα και ουσιαστικά τροφοδοτεί απόψεις πως τα πράγματα δεν αλλάζουν με συλλογικούς αγώνες.

            Επιδιώκουμε Ενιαίο Μέτωπο για τα εργατικά αιτήματα, γιατί οι ίδιοι οι εργαζόμενοι και οι επείγουσες ανάγκες τους απαιτούν κοινούς μαζικούς αγώνες. Οι συμβιβασμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες, κάτω από την πίεση της βάσης, μπορούν να στριμωχτούν και να  γίνουν, σε κάποιο βαθμό, εργαλεία του αγώνα, προκηρύσσοντας τις απεργίες. Στους κοινούς αγώνες δίνουμε τη  μάχη και για την κατεύθυνση και για την κλιμάκωση των αγώνων, έτσι παλεύουμε και για την αλλαγή των συσχετισμών στο εργατικό κίνημα, ώστε να πάμε μπροστά σε μια αγωνιστική, ταξική πορεία.

             

            Καλούμε όλους τους συναδέλφους στις συγκεντρώσεις του σωματείου μας τις επόμενες μέρες στους χώρους των εταιρειών για την προετοιμασία της απεργίας. Η συμμετοχή μας στη γενική απεργία δυναμώνει  τη μάχη για αύξηση των μισθών με επιχειρησιακές συλλογικές συμβάσεις απέναντι  και στις δικές μας εργοδοσίες στη συνέχεια.

Καλούμε όλους τους συναδέλφους την Τετάρτη, 28 Νοέμβρη στις 10.30 μπροστά στο Υπουργείο Εργασίας (Σταδίου 29), κάτω από το πανό του σωματείου μας, για να βαδίσουμε προς το Σύνταγμα μαζί με τους απεργούς και τα συνδικάτα που συγκεντρώνονται με επίκεντρο την πλατεία Κλαυθμώνος (όπου καλεί η  ΓΣΕΕ), αντίστοιχα στις συγκεντρώσεις των Εργατικών Κέντρων στις άλλες πόλεις.

        28.11.2018:   ΚΑΝΕΙΣ ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ! ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΕΡΓΑΤΙΚΑ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΑ!    

Η πλειοψηφία του Δ.Σ. του ΕΚΑ ανατρέπει την απόφαση για απεργία στις 14.11

7-11-2018

http://taxikienotitaeka.blogspot.com/2018/11/1411.html

Στο Διοικητικό Συμβούλιο (ΔΣ) του ΕΚΑ στις 5 Νοέμβρη «έπεσαν οι μάσκες». Η γραφειοκρατική φιλοεργοδοτική και φιλοκυβερνητική πλειοψηφία που ελέγχει και το προεδρείο, συγκάλεσε το ΔΣ με σκοπό να ανατρέψει την ίδια την απόφασή του για απεργία στις 14 Νοέμβρη, μαζί με την ΑΔΕΔΥ, πλήθος Ομοσπονδιών, Εργατικών Κέντρων και πρωτοβάθμιων σωματείων που είχαν ήδη αποφασίσει με μαζικές δημοκρατικές διαδικασίες. Η ανατροπή αυτή έγινε για να ευθυγραμμισθεί το ΕΚΑ με την απόφαση της ΓΣΕΕ να κηρύξει απεργία στις 28 Νοέμβρη, ώστε να ακυρώσει την απεργία της 14.11 που είχε πανεργατική δυναμική, ετσιθελικά και χωρίς καμιά ουσιαστική δικαιολογία, με μια αντικειμενικά απεργοσπαστική κίνηση. Ήταν άλλωστε πολύ γνωστό ότι οι δυνάμεις που ελέγχουν τη ΓΣΕΕ καμιά διεκδικητική, μαχητική απεργία δεν ήθελαν. Και σίγουρα δεν ήθελαν μια απεργία που οι εργαζόμενοι να μπορούν να κλιμακώσουν την πάλη τους και να συνενώσουν τα απεργιακά ποτάμια σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, ενάντια στην εφιαλτική επίθεση του κεφαλαίου και στις ισοπεδωτικές μνημονιακές πολιτικές.

Στη συζήτηση στο ΔΣ του ΕΚΑ, η πλειοψηφία του προεδρείου ευθυγραμμίσθηκε πλήρως με την απόφαση της ΓΣΕΕ - η οποία έγραψε στα παλιά της τα παπούτσια την απόφαση του ΕΚΑ, του μεγαλύτερου εργατικού κέντρου στη χώρα. Οι παρατάξεις ΕΑΚ (ΣΥΡΙΖΑ), ΠΑΣΚΕ και ΔΑΚΕ είχαν αποφασίσει με συνοπτικές διαδικασίες να «επαναφέρουν» το ΕΚΑ στο «μαντρί» της ΓΣΕΕ απ΄ όπου «ξεστράτισε» με την απόφαση για απεργία στις 14.11. Η YES-ΕΕ με την απεργία στις 28 Νοέμβρη επιχείρησε να σπάσει το πανεργατικό ρεύμα για τις 14.11 σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα. Στην γραμμή της ηγεσίας της ΓΣΕΕ συντάχθηκαν τελικά ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ-ΕΑΚ (ΣΥΡΙΖΑ)-ΕΜΕΙΣ.

Η παράταξη της ΔΑΣ (ΠΑΜΕ) κράτησε μια στάση «και με το χωροφύλαξ και με τον αστυφύλαξ». Στην ΔΑΣ δεν στήριξε ξεκάθαρα την απεργία στις 14.11. Υπαναχωρώντας για μια ακόμα φορά από την αρχική της στάση (ήδη είχε ακυρώσει την απεργία στις 8.11 για να στηρίξει την 14.11), παράπεμψε την απόφαση σε μια σύσκεψη ομοσπονδιών, ΕΚ και συνδικάτων που κάλεσε το ΠΑΜΕ για την Τετάρτη 7.11. Δήλωσε μάλιστα ότι όποιος μπορεί ας κάνει απεργία στις 14.11 (πχ η ομοσπονδία οικοδόμων), όμως επισήμανε ότι θα πρέπει να επικεντρωθεί ο απεργιακός αγώνας στις 28.11, σύμφωνα με την απόφαση της ΓΣΕΕ. Η ΔΑΣ είναι εκτεθειμένη στη εργατική βάση των σωματείων που συντάσσονται με το ΠΑΜΕ – και στήριξαν την απεργία στις 14.11. Ήδη τις προηγούμενες μέρες το ΠΑΜΕ σε μια σειρά ΔΣ συνδικάτων και σε συνελεύσεις στήριξε την απόφαση της ΓΣΕΕ και όχι την απεργία στις 14.11. Η στάση της ΔΑΣ διευκόλυνε στην πράξη τη μεθόδευση ΕΑΚ-ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ να ανατρέψουν την απόφαση του ΕΚΑ για τις 14.11.

Η ΑΤΕ-ΕΚΑ κατάγγειλε την ηγεσία της YES-EE και τη νέα απόπειρα υπονόμευσης και διάσπασης των αγώνων. Υποστήριξε την απόφαση για απεργία στις 14.11 και το σκεπτικό αυτής της απόφασης, δλδ να προκηρυχθεί απεργία που να μην εξαρτηθεί από την ΓΣΕΕ για να καλύψει απεργιακά το μεγάλο αριθμό εργαζομένων στην Αθήνα. Εξάλλου πολλά συνδικάτα έχουν ήδη αποφασίσει δημοκρατικά, μαζικά, για απεργία χωρίς να περιμένουν τη ΓΣΕΕ και τις μηχανορραφίες της ηγεσίας της. Η ΑΤΕ-ΕΚΑ στηρίζει ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΑ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΣΤΑ ΣΥΝΔΙΚΑΤΑ, με απεργιακές αποφάσεις που χτίζονται από τα κάτω με μαζικές διαδικασίες σε Γενικές Συνελεύσεις και για αγώνες στα χέρια των εργαζόμενων. Για αυτό το λόγο στήριξε τη διακλαδική απεργία την 1/11, την οποία δεν στήριξαν οι δυνάμεις του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού, ούτε και το ΠΑΜΕ. Εξάλλου η διακλαδική απεργία της 1ης Νοέμβρη και η μαχητική μαζική απεργιακή διαδήλωση, απέδειξαν πως υπάρχει και άλλος δρόμος. Πως η απεργία μπορεί να βρει το πραγματικό της νόημα όταν περνάει στα χέρια των εργαζόμενων, όταν προετοιμάζεται με όρους πραγματικής μάχης ενάντια στην επίθεση κυβέρνησης -ΕΕ-εργοδοσίας.

Επίσης η ΑΤΕ-ΕΚΑ κατήγγειλε το νέο κατάπτυστο αντεργατικό πραξικόπημα της ΓΣΕΕ, με την ανακοινωθείσα επίσκεψη στις 5.11 του προεδρείου της στο υπουργείο «Προστασίας του Πολίτη», όπου ζήτησε την παρέμβαση του κρατικού κατασταλτικού μηχανισμού στις διαδικασίες (κυρίως εκλογικές) στα συνδικάτα, ώστε να εξασφαλίσει τα απαραίτητα «κουκιά» για το συνέδριο που συγκάλεσε στην Καλαμάτα (και γιατί όχι στη …Γαύδο;) το Μάρτη. Μια πρακτική βγαλμένη από τις πιο μαύρες μέρες κρατικής και παρακρατικής βίας, καταστολής και ποδηγέτησης του συνδικαλισμού.

Στη διάρκεια της συνεδρίασης, πολλοί συνδικαλιστές κι εργαζόμενοι ανταποκρίθηκαν στην έκκληση της ΑΤΕ-ΕΚΑ για συγκέντρωση-παρέμβαση (οι συνεδριάσεις του ΔΣ είναι δημόσιες) ώστε να μην αλλάξει η απόφαση του ΕΚΑ για απεργία στις 14.11. Η παρέμβαση ήταν μαζική, ακούσθηκαν συνθήματα κατά του κυβερνητικού-εργοδοτικού συνδικαλισμού, υπήρξαν διαμαρτυρίες των συγκεντρωμένων προς το προεδρείο αλλά και παρέμβαση-τοποθέτηση που κατάγγειλε τη μεθόδευση της ΓΣΕΕ και της φιλοεργοδοτικής «Κοινωνικής Συμμαχίας» για να σπάσουν την απεργία της 14.11 κι απαιτήθηκε να παραμείνει η απόφαση για 14.11. Η απαίτηση αυτή απευθυνόταν και στα μέλη της ΔΑΣ που εκπροσωπούσαν και σωματεία που έχουν αποφάσεις παρμένες μέσα από μαζικές διαδικασίες που στήριζαν τις 14.11. Στου κουφού την πόρτα…

Με βάση τις τοποθετήσεις των παρατάξεων, χωρίς να γίνει καν τυπικά ψηφοφορία, η απόφαση για 14.11 ανατράπηκε για 28.11 και το ΕΚΑ ξαναμπήκε στο «μαντρί» της ΓΣΕΕ. Δυστυχώς η στάση της ΔΑΣ (δηλαδή η ευθυγράμμιση με την απόφαση της ΓΣΕΕ και η υπαναχώρηση από την πανεργατική απεργία της 14.11 σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα) διευκόλυνε αυτή την απόφαση. Δεν λησμονούμε ότι και σε άλλες περιπτώσεις οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ σύρθηκαν τελικά σαν ουρά στη μεθοδευμένη απραξία της ΓΣΕΕ, όπως π.χ. απέναντι στον αντιασφαλιστικό νόμο Κατρούγκαλου, όπου παρά τις αγωνιστικές διακηρύξεις, το ΠΑΜΕ περίμενε για μήνες μια συμβολική κινητοποίηση της ΓΣΕΕ (την …Κυριακή του Θωμά που ψηφίστηκε).

Οι εργαζόμενοι στην Αθήνα αλλά και σ’ όλη τη χώρα θα πρέπει να βγάλουν τα συμπεράσματά τους από όσα διαδραματίσθηκαν στη συνεδρίαση του ΔΣ του ΕΚΑ στις 5.11. Καμιά εμπιστοσύνη στη συνδικαλιστική γραφειοκρατία που κατοικοεδρεύει στη ΓΣΕΕ και τα πλοκάμια της, που ποδηγετούν πολλά συνδικάτα – και το ΕΚΑ.

Καλούμε τις δυνάμεις του ΠΑΜΕ να στηρίξουν την απεργία στις 14.11 προκειμένου να μην περάσει το σχέδιο της ΓΣΕΕ για διάσπαση του αγώνα των εργαζομένων σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα. Οι ταξικές δυνάμεις κυρίως μετριούνται από το σεβασμό τους στις αποφάσεις της βάσης των σωατείων–στις οποίες κι οι ίδιες συμμετέχουν- και δεν μπορούν να τις ανατρέπουν στη συνέχεια με ευκολία ταχυδακτυλουργού, και μάλιστα όταν είναι ολοφάνερη η σκοπιμότητα υπονόμευσης των αγώνων και της δημοκρατικής λειτουργίας των σωματείων. Τέτοιες πρακτικές απαξιώνουν το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα στα μάτια των ίδιων των εργαζόμενων κι αποσυσπειρώνουν τον κόσμο της δουλειάς.

Θεωρούμε απαράδεκτους τους χαρακτηρισμούς για τη στάση της ΑΤΕ-ΕΚΑ που περιέχονται σε ενημερωτικό σημείωμα του ΠΑΜΕ σχετικά με τη συνεδρίαση του Δ.Σ. του ΕΚΑ. Το ΠΑΜΕ θα έπρεπε να είναι πιο προσεκτικό απέναντι στην ΑΤΕ-ΕΚΑ, όταν μάλιστα έχει ακυρώσει 2 απεργίες (στις 8 και στις 14 Νοέμβρη) ενώ δεν έχει καν συμμετάσχει στην απεργία της 1ης Νοέμβρη που έχει ήδη πραγματοποιηθεί. Εξάλλου το ΠΑΜΕ γνωρίζει πολύ καλά ότι στους χώρους που παρεμβαίνουν οι αγωνιστές και οι αγωνίστριες της ΑΤΕ-ΕΚΑ αποτελούν την ραχοκοκαλιά τoυ αγώνα ώστε κάθε κινητοποίηση να έχει γνήσια ταξικά χαρακτηριστικά ξεπερνώντας τα όρια που βάζει η συνδικαλιστική γραφειοκρατία και ο εργοδοτικός συνδικαλισμός.

Η ΑΤΕ-ΕΚΑ επιμένει στην ανάγκη στήριξης της απεργίας στις 14.11, για να κατοχυρώσει -απέναντι στις διασπαστικές μεθοδεύσεις της ΓΣΕΕ- τις απεργιακές αποφάσεις ενός μεγάλου αριθμού συνδικάτων με αγωνιστικό ταξικό πλαίσιο. Καλούμε κάθε ταξικό συνδικαλιστή να δώσει την μάχη για να γίνει πραγματικότητα η απεργία στις 14.11, για να μην περάσουν τα σχέδια της διάσπασης των εργαζομένων στον ιδιωτικό και τον δημόσιο τομέα.

ΑΤΕ - ΕΚΑ: Ανοιχτή υπονόμευση των αγώνων συνιστά η απόφαση της ηγεσίας της ΓΣΕΕ

Ανοιχτή υπονόμευση των αγώνων συνιστά η απόφαση της ηγεσίας της ΓΣΕΕ

Όλοι και όλες στην συνεδρίαση του ΔΣ του ΕΚΑ Δευτέρα 5 Νοέμβρη

Η απεργία στις 14 Νοέμβρη πρέπει να γίνει!

Χαιρετίζουμε τους απεργούς της μαζικής διακλαδικής απεργίας της 1ης Νοέμβρη που έδειξαν έναν άλλο ελπιδοφόρο δρόμο για την οργάνωση των αγώνων από τα κάτω.

Καταγγέλλουμε την ηγεσία της YES-EE που προχώρησε σε μία ακόμα ενέργεια υπονόμευσης των αγώνων θέτοντας σε λειτουργία το σύνολο των απεργοσπαστικών μηχανισμών που διαθέτει. Η Ολομέλεια της Διοίκησης της ΓΣΕΕ την Πέμπτη 1/11 με ψήφους ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ-ΣΥΡΙΖΑ αποφάσισε να προκηρύξει απεργία στις 28/11 καλώντας να συμμετέχουν και οι δυνάμεις της ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΣΥΜΜΑΧΙΑΣ. Επιδιώκει έτσι να ακυρώσει την απεργία στις 14 Νοέμβρη που εδώ και πολλές μέρες έχει εξαγγελθεί απότην ΑΔΕΔΥ, συνδικάτα σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, το ΕΚΑ, και άλλα ΕΚ στη χώρα.

Ταυτόχρονα το προεδρείο του ΕΚΑ προχωρά την Δευτέρα 5/11 στις 5μμ, σε νέα συνεδρίαση του Διοικητικού Συμβουλίου, όπου οι δυνάμεις του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού θα επιχειρήσουν να ακυρώσουν την απεργία στις 14 Νοέμβρη και να συμπορευτούν με την YES-EE και την αντιδραστική «κοινωνική συμμαχία». Το σχέδιο τους ήταν αναμενόμενο ενώ όλα δείχνουν ότι τις επόμενες μέρες θα κλιμακωθεί ένας κύκλος πιέσεων, παρεμβάσεων και εκβιασμών από την εργοδοσία, την κυβέρνηση και τον εργοδοτικό συνδικαλισμό.

Οι ταξικές δυνάμεις του εργατικού κινήματος πρέπει να μπουν μπροστά για να αποτρέψουν κάθε αντεργατική, διασπαστική και ουσιαστικά απεργοσπαστική εξέλιξη ακυρώνοντας στην πράξη τους σχεδιασμούς του Παναγόπουλου και της «Κοινωνικής Συμμαχίας».

Η ΑΤΕ ΕΚΑ καλεί κάθε ταξική δύναμη να πάρει σαφή θέση ώστε να μην γίνει ούτε βήμα πίσω από την απόφαση για την απεργία στις 14 Νοέμβρη. Καλεί σε παράσταση διαμαρτυρίας στην συνεδρίαση του ΔΣ του ΕΚΑ Δευτέρα 5 Νοέμβρη στις 5μμ για να αποτρέψουμε τα σχέδια του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού.

 Αγωνιστική Ταξική Ενότητα -ΕΚΑ

Παρασκευή 2 Νοέμβρη 2018

(σχόλιο Βασ. Συλαϊδή) Η ΓΣΕΕ αποφάσισε διασπαστικά απεργία στις 28.11, ενώ ΑΔΕΔΥ, ΕΚΑ και πλήθος άλλα ΕΚ, Ομοσπονδίες κλπ. είχαν αποφασίσει απεργία στις 14.11

Συνάδελφοι, διαβάστε την ανακοίνωση της Αγωνιστικής Ταξικής Ενότητας – ΕΚΑ (οποία συμμετέχει η Πρωτοβουλία ΓΕΝΟΒΑ στην INTRACOM) για τη χθεσινή διασπαστική-απεργοσπαστική απόφαση της ΓΣΕΕ να προκηρύξει απεργία στις 28.11 (βλ. και παρακάτω).

http://taxikienotitaeka.blogspot.com/ 

Σαν μέλος του ΔΣ του Εργατοϋπαλληλικού Κέντρου Αθήνας κι εκπροσωπώντας της ΑΤΕ-ΕΚΑ στήριξα και υπερψήφισα την απόφαση του ΕΚΑ που πάρθηκε στις 19.11 για απεργία στις 14.11.

Η απόφαση του ΕΚΑ:

http://www.eka.org.gr/images/dt/DT_231018_APERGIA.pdf

Χθες 1.11, το ΔΣ της ΓΣΕΕ συνεδρίασε και μετά από μια ταραχώδη συνεδρίαση αποφάσισε, αντί για 14.11 να προκηρύξει απεργία στις 28.11: πρόκειται για μια σαφώς διασπαστική, ουσιαστικά απεργοσπαστική απόφαση.

Το Δ.Σ. του ΕΚΑ μετά τη χθεσινή απόφαση του Δ.Σ. της ΓΣΕΕ για απεργία στις 28.11 κι όχι στις 14.11  θα ξανασυνεδριάσει τη Δευτέρα 5.11 στις 5μμ, με σαφή πρόθεση της πλειοψηφίας να αλλάξει την απόφασή του για απεργία από 14 σε 28.11. Θα στηρίξω αποφασιστικά την αρχική απόφαση για απεργία στις 14.11 και βέβαια θα απεργήσουμε και στην απεργία της ΓΣΕΕ στις 28.11.

Στο δικό μας Σωματείο στην INTRACOM, η πλειοψηφία της ΑΚΕ, ακόμη κι όταν υπήρξε απόφαση του ΕΚΑ για απεργία στις 14.11, εκδήλωσε την άρνησή της να στηρίξει, ΠΑΡΟΛΟ ΠΟΥ ΤΟ ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΕΚΑ, ισχυριζόμενοι ότι ακολουθούμε μόνο ΓΣΕΕ και ΠΟΕΜ!!! (όπου επίσης δεν πέρασε η πρόταση για 14.11 – πρόεδρος εκεί ο Δημ. Τσόκας προερχόμενος από την παράταξη ΠΑΣΚΕ – «συνδιοικεί» με την ΔΑΚΕ, βέβαια πρόεδρος και στο Σωματείο μας). Κι όχι το ΕΚΑ (όταν βέβαια δεν συμβαδίζει με την πλειοψηφία στη ΓΣΕΕ - πράγμα που θα επιχειρηθεί να «διορθωθεί» στην προσεχή συνεδρίαση της 5.11). Βέρα αγωνιστική τοποθέτηση! (θα ήταν ακριβέστερος ο χαρακτηρισμός για διασπαστική-απεργοσπαστική γραμμή…)!

Επειδή για το θέμα έχουν προηγηθεί πολλά και διάφορα ενδιαφέροντα, διαβάστε σχετικά στο άρθρο μου στην «Εργατική Αλληλεγγύη» (στις 24/10/2018)

https://ergatiki.gr/article.php?id=19151&issue=1346

Αυτή τη στιγμή ακόμη, έχουμε 2 απεργίες που καλύπτουν όλους τους εργαζόμενους  - και σ’ όλες τις εγκαταστάσεις των επιχειρήσεων INTRACOM - στην Αθήνα και στην Πάτρα (14.11 από τα αντίστοιχα Ε.Κ. και 28.11 της ΓΣΕΕ) και 1 στη Θεσσαλονίκη (28.11 της ΓΣΕΕ, εκεί το ΕΚ δεν αποφάσισε για 14.11).

Ξεκινώντας από την απεργία 14.11 που βγήκε από την πίεση των αγώνων που εκδηλώνονται σε διάφορους κλάδους, χθές 1.11 έγινε και διακλαδική απεργία αρκετών σωματείων, οργανωμένη από τα κάτω (http://pandiera.gr/μαζικά-μαχητικά-απέργησαν-διακλαδικ/ ) και γενικά με αποφάσεις πολυάριθμων μαζικών συνελευσιακών διαδικασιών, πρέπει και θα μπορούσε, αφού πλέον αποφασίστηκε, να αποτελεί η απεργία 28.11 μια αγωνιστική κλιμάκωση μετά την 14.11 (παρότι βέβαια δεν υπήρξε καμιά τέτοια πρόθεση στην απόφαση της ΓΣΕΕ, οι ίδιοι οι εργαζόμενοι αγωνιστικά μπορούν να κάνουν τη διαφορά…).

Συμπερασματικά, από το άρθρο μου στην ΕΑ που παρέπεμψα πριν, θα αναπαράγω (από προτελευταία παράγραφο) για τη μέρα ή τις μέρες που θα απεργήσουμε:

Σε κάθε περίπτωση, οι εργαζόμενοι θα απεργήσουν με το δικό τους ταξικό πλαίσιο απέναντι σε ντόπιο και ξένο κεφάλαιο, δανειστές και κυβερνητικές πολιτικές που υπηρετούν αυτά τα συμφέροντα κι όχι τους εργαζόμενους και την κοινωνία. 

Συναδελφικά,

Βασίλης Συλαϊδής

(μέλος του ΔΣ του ΕΚΑ, εκλεγμένος με την ΑΤΕ-ΕΚΑ, αρχικά σαν εκλεγμένος αντιπρόσωπος στο ΕΚΑ από το Σωματείο στην INTRACOM).