Δευτέρα, 16 Ιανουαρίου 2017

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΓΕΝΟΒΑ INTRACOM_ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ την ΤΕΤΑΡΤΗ 18. 1. 2017

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΕΝΟΒΑ ΣΤΗN ΙΝΤΡΑΚΟΜ
16/1/2017
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ-ΚΑΛΕΣΜΑ
Eπέκταση των υφιστάμενων μειώσεων των μισθών και για το 2017 για  ΤELECOM, DEFENSE, INTRASOFT, INMAINT,  χωρίς πρόγραμμα απολύσεων, ανακοίνωσαν οι διοικήσεις των εταιρειών.
Η Defense έγραψε λειτουργική κερδοφορία  (έσοδα-έξοδα όταν στα έξοδα δεν υπολογίζονται οι τόκοι, οι φόροι και οι αποσβέσεις), αλλά και τελική -λογιστική  κερδοφορία μέσα στο 2016, για δεύτερη συνεχή χρονιά και περιμένουν ότι και το 2017 θα είναι κερδοφόρο. Παρόλα αυτά δεν προχωράνε σε αποκατάσταση των μισθών στα επίπεδα του 2010, ούτε καν σε αποκατάσταση του minimum επιπέδου μισθών που προέβλεπαν οι «καταργημένες» συλλογικές (κλαδικές-ομοιοεπαγγελματικές) συμβάσεις. Δίνουν, με μορφή διατακτικών, ένα πολύ μικρό επίδομα των 200 ευρώ για το 78% του προσωπικού (που δεν αναπληρώνει ούτε τις απλήρωτες υπερωρίες τους) και για το υπόλοιπο 22%, διατακτικές αξίας ίσης με το μισό μικτό υφιστάμενο μισθό, με εργαλείο την αξιολόγηση των εργαζομένων από τους διευθυντές τους. Αφήνουν ουσιαστικά έξω τους εργαζόμενους από την ανάπτυξη της εταιρείας, επιμένουν στους μειωμένους μισθούς με όπλο τις τρομοκρατικές  ατομικές συμβάσεις και δίνουν μια επιδοματική παροχή με το σταγονόμετρο, εφάπαξ και με όρους εξατομίκευσης και διαίρεσης των συναδέλφων, ενισχύοντας ταυτόχρονα το διευθυντικό «δικαίωμα» σε βάρος των εργατικών δικαιωμάτων.
Η Ιntrasoft International έγραψε επίσης λειτουργική κερδοφορία, αλλά και τελική-λογιστική κερδοφορία και το 2016 και επίσης έχει την πρόβλεψη ότι το 2017 θα συνεχιστεί η κερδοφόρος λειτουργία. Αλλά  δεν προχωράει σε καμιά γενική αλλαγή των μισθών που πέρσι διαμορφώθηκαν με την επαναφορά, πλήρη (60 συναδέλφων) ή μερική (100 συναδέλφων).  Σημειώνουμε ότι αυτές οι μισθολογικές διορθώσεις δεν χρηματοδοτήθηκαν  από την κερδοφορία της εταιρείας, αλλά από τους πολύ χαμηλούς-μνημονιακούς- μισθούς των 300+ συναδέλφων που προσλήφθηκαν μετά το Φλεβάρη του 2012 (όταν καταργήθηκαν οι συλλογικές συμβάσεις), κυρίως αντικαθιστώντας  όσους  αποχώρησαν για να εργαστούν αλλού. Χαρακτηριστικά, ένας νέος μηχανικός προσλαμβάνεται πλέον από την Intrasoft με 800 ευρώ μικτά το μήνα για να φτάσει στα 960 ευρώ μικτά, μέσα στο χρόνο, αν αξιολογηθεί επαρκώς, ενώ με βάση τις παλιές ομοιοεπαγγελματικές συμβάσεις ο mimimum μισθός του νεοπροσλαμβανόμενου μηχανικού ήταν υποχρεωτικά στα 1490 ευρώ μικτά και 1640 με επίδομα γλώσσας, κατ’ αναλογία δε και στις άλλες κατηγορίες, π.χ. απόφοιτοι ΠΕ πληροφορικής κλπ.(αυτή είναι και η βασικότερη πλευρά της μνημονιακής λαίλαπας που βιώνουμε).
Η διοίκηση της Intrasoft εφαρμόζει μια πολιτική πολλαπλών μισθολογικών ταχυτήτων με στόχο τη μείωση του μέσου μισθού και τη συνδικαλιστική αποδυνάμωση των συναδέλφων, την προωθεί με εργαλείο  τους μνημονιακούς νόμους που διασφαλίζουν χαμηλούς μισθούς κατά την πρόσληψη και στη συνέχεια ενισχύει και αναπαράγει αυτή την πολιτική με τα διαιρετικά συστήματα αξιολόγησης-εντατικοποίησης, που συνεχώς διαπιστώνουν υπερτιμημένους εργαζόμενους, ουσιαστικά στοχεύουν να  εμποδίσουν τους εργαζόμενους να συνασπιστούν  για να  ανεβάσουν πραγματικά τους μισθούς τους. Μαζί με το αίτημα για πλήρη αποκατάσταση των μισθών όλων των παλιότερων συναδέλφων, επιτακτικά μπαίνει η απαίτηση  για να ισχύσουν οι παλιές «καταργημένες» συλλογικές συμβάσεις για τους εκατοντάδες νέους συναδέλφους στην Ιntrasoft. Είναι το κύριο αίτημα που ενώνει, βελτιώνει σημαντικά, αλλά  και διασφαλίζει τους μισθούς όλων των συναδέλφων.   
 Η Telecom σημείωσε πτώση των πωλήσεων των προϊόντων της, κυρίως λόγω της γενικής ύφεσης, της πτώσης των επενδύσεων των μεγάλων παρόχων διεθνώς, αλλά και τις μικρές παραγγελίες από την ΜΤS, καθώς και την κρίση στην εσωτερική αγορά που οδηγεί σε πιο οξυμένο ανταγωνισμό στον κλάδο. Το 2015 είχε μείωση του τζίρου κατά 40,5 εκ. ευρώ, από τα 165 στα 124,5 εκ. ευρώ, ενώ το 2016 θα πέσει στα 117-118 εκ. ευρώ. Η διοίκηση στη συνάντηση με το Δ.Σ. στις 12/1 άνοιξε ζήτημα ακόμη και για περαιτέρω μειώσεις μισθών για το 2017, στο όνομα της διάσωσης της εταιρείας που αντιμετωπίζει πτώση των πωλήσεών της, για να το αποσύρει στη συνέχεια, προετοιμάζοντας έτσι το έδαφος για το μέλλον.
Το 2015 η Telecom είχε λειτουργική κερδοφορία (EBITDA) 1,97 εκ. ευρώ, αλλά έγραψε λογιστική ζημιά περίπου 11 εκ. ευρώ (η  εξυπηρέτηση του δανεισμού είναι σχετικά περιορισμένη γιατί ο δανεισμός της εταιρείας είναι σε πολύ χαμηλότερα επίπεδα τα τελευταία δύο χρόνια, η παραπάνω διαφορά οφείλεται στις ενσώματες και κυρίως τις άϋλες αποσβέσεις-τις απομειώσεις των περιουσιακών  στοιχείων της εταιρείας (εξοπλισμός,κτίρια και λογισμικό) κατά τη διάρκεια της ωφέλιμης ζωής τους, που επιμερίζονται σε ετήσια βάση και λογιστικά περνάνε σαν έξοδα στην τελική ετήσια κερδοφορία/ζημιά).
Εκτιμάμε ότι η συνεχιζόμενη λειτουργική κερδοφορία της εταιρείας και ο σημαντικά μειούμενος δανεισμός της (περιορίστηκε από 153 εκ. ευρώ πριν 4 χρόνια σε 78 εκ. το 2015 και σε 65 εκ. στο τέλος του 2016), δείχνουν ότι η εταιρεία παραμένει ισχυρή παρά την περίοδο της ύφεσης. Ταυτόχρονα η ψαλίδα μεταξύ του uppermanagement και των απλών συναδέλφων είναι μεγάλη. Ούτε μπορούμε σαν εργαζόμενοι να δεχτούμε ότι θα γίνουμε στην ύφεση συνέταιροι, μιας και δεν είμαστε συνέταιροι στην ανάπτυξη, ούτε βέβαια συνιδιοκτήτες στην περιουσία της εταιρείας. Να βάλουμε τις ανάγκες μας μπροστά από τα προνόμια των μετόχων και των μεγαλοστελεχών τους.
Η επιστροφή των μισθών με πρώτο άμεσο βήμα την επιστροφή του minimum επιπέδου των μισθών που προέβλεπαν οι  κλαδικές-ομοιοεπαγγελματικές   συμβάσεις είναι δίκαιο και ρεαλιστικό αίτημα και για τους εργαζόμενους στην Telecom, όπως και για όλους τους συναδέλφους όλων των εταιρειών.
Οι αγωνιστικές μας κινητοποιήσεις είναι ο μόνος τρόπος να  υποστηρίξουμε αυτά τα αιτήματα στην πράξη και όχι στα λόγια. Δεν πρόκειται να χαρίσει η εργοδοσία συλλογικές συμβάσεις και μισθούς, ακόμη και αν γράφουν οι εταιρείες συνεχώς κέρδη. Οι συλλογικοί  αγώνες μας το προηγούμενο διάστημα (48ωρες το 2011 σε όλες τις εταιρείες, πολυήμερη στη DEFENSE το 2012, στην ΙΝΜΑΙΝΤ και την INTRASOFT πριν 3 περίπου χρόνια) έβαλαν τα φρένα στην πολιτική των μειώσεων των μισθών και στις απολύσεις και δημιούργησαν ένα τείχος στις παραπέρα επιθέσεις. Εντελώς πρόσφατα, πριν 1,5 μήνα η σχεδόν καθολική απόφαση των συναδέλφων στην ΙΝΜΑΙΝΤ μέσα από μαζική στάση εργασίας και Γενική Συνέλευση να προχωρήσουν σε απεργία για να διεκδικήσουν τον καθυστερούμενο μισθό και τις απλήρωτες υπερωρίες τους, οδήγησε σχεδόν άμεσα σε συμμόρφωση της εργοδοσίας. Η δε συμμετοχή μας στις γενικές απεργίες και τις κεντρικές μάχες ανατροφοδοτεί συνεχώς την αποφασιστικότητα, την αγωνιστικότητα και τη συλλογικότητά μας απέναντι και στον εργοδότη.
Μόνο με αγωνιστικές κινητοποιήσεις τόσο κεντρικά, όσο και σε επίπεδο επιχειρήσεων, μπορούμε να υπερασπισθούμε μισθούς και θέσεις εργασίας, να διεκδικήσουμε τα δικαιώματά μας, να πάρουμε πίσω όσα μας έκλεψαν τα τελευταία χρόνια, με πρώτο και κύριο τις συλλογικές συμβάσεις.
 Η πρότασή μας της ΓΕΝΟΒΑ στη Γενική Συνέλευση στις 18/1 είναι η κήρυξη κατ’ αρχήν 24ωρης Προειδοποιητικής Απεργίας σε όλες τις εταιρείες, τη Δευτέρα 23/1 και με προοπτική περαιτέρω κλιμάκωσης, με αιτήματα:
·         την εφαρμογή των παλιών κλαδικών-ομοιοεπαγγελματικών συμβάσεων για όλους τους συναδέλφους και  την επαναφορά όλων των μισθών στο επίπεδο του 2010,                                                                                                                   
·         Καμιά απόλυση ή εξαναγκασμένη «αποχώρηση». Όχι στο διευθυντικό «δικαίωμα» της απόλυσης με τη δικαιολογία της αξιολόγησης.
·         Πληρωμή υπερωριών με βάση το νόμο.

·         Όχι στις ατομικές συμβάσεις. Υπογραφή επιχειρησιακών συλλογικών συμβάσεων στη HOLDINGS και στην TELECOM που να κατοχυρώνουν τα προηγούμενα

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ της ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗΣ ΤΑΞΙΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ Ε.Κ.Α.




·     Να μην περάσει ο εκφυλισμός, οι δικαστικές παρεμβάσεις, τα σχέδια εργοδοτικού-κυβερνητικού συνδικαλισμού στο ΕΚΑ.
·     Πρωτοβουλίες για οργάνωση-συσπείρωση-αντεπίθεση των εργαζομένων.
·     Συνδικάτα και Αγώνες στα χέρια των εργαζομένων!

Η διορισμένη από τα δικαστήρια δοτή διοίκηση του ΕΚΑ αποφάσισε την διεξαγωγή μονοήμερου(!) συνεδρίου την Κυριακή 5 Φεβρουαρίου και εκλογές το Σαββατοκύριακο στις 11 και 12 του ίδιου μήνα. Ουσιαστικά δηλαδή ο υποταγμένος εργοδοτικός και κυβερνητικός συνδικαλισμός, οι παρατάξεις ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ-Νέα Πορεία και ΕΑΚ (ΜΕΤΑ ΕΚΑ: συνδικαλιστές του ΣΥΡΙΖΑ και της ΛΑΕ + τμήμα ΕΜΕΙΣ-Φωτόπουλου) επιβεβαίωσαν όλα όσα η ΑΤΕ –ΕΚΑ είχε επισημάνει και καταγγείλει από την πρώτη στιγμή: ότι η εμπλοκή τους και η αποδοχή της δικαστικής παρέμβασης και του διορισμού τους δεν ήταν καθόλου τυχαία. Πως εξυπηρετούν με τον καλύτερο τρόπο τις επιδιώξεις για χειραγώγηση των συνδικάτων και του ΕΚΑ τόσο από την αστική δικαιοσύνη, όσο και από τους εργοδότες και από την κάθε κυβέρνηση και τους πρόθυμους υπηρέτες της.
Ήδη από τις συνεδριάσεις της οργανωτικής επιτροπής -για την προετοιμασία των σωματείων για το έκτακτο συνέδριο που αποφάσισαν με τη βοήθεια του δικαστηρίου- αναπαράγονται τα ίδια ακριβώς προβλήματα τα οποία επεδίωξαν να λύσουν οι αποφάσεις των εργαζομένων στο 29ο Συνέδριο και που ακυρώθηκαν από την αστική δικαιοσύνη. Ενδεικτικά, εξακολουθεί να υπάρχει κλαδικό σωματείο το οποίο δεν γνωρίζουν την ύπαρξη του… ούτε αρκετοί εργαζόμενοι που φέρονται σαν ψηφίσαντα μέλη στην κατάσταση ψηφισάντων (μάλιστα έχουν καταθέσει υπεύθυνες δηλώσεις ότι δεν υπήρξαν ποτέ μέλη αυτού του σωματείου). Τα γνωστά προβλήματα με διπλοψηφίες και παρατυπίες στις καταστάσεις στα γνωστά τραπεζικά σωματεία επίσης εξακολουθούν να υπάρχουν. Αυτό σημαίνει πως επιμένουν στον εκβιασμό: η θα δεχθείτε την παρανομία η θα ξαναχρησιμοποιήσουμε τα αστικά δικαστήρια. Αυτά από μόνα τους αποδεικνύουν και την καθαρά εκλογική στόχευση του υποταγμένου συνδικαλισμού.
Η ΑΤΕ ΕΚΑ ευθύς εξαρχής στήριξε τόσο τις αποφάσεις των εργαζομένων που πάρθηκαν στο 29ο συνέδριο όσο και την εφαρμογή τους από την νόμιμα εκλεγμένη Διοίκηση, κάτι που το συμβιβασμένο προεδρείο -και το αρχικό και το διορισμένο- των ΕΑΚ-ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ-Νέα Πορεία προσπάθησαν με κάθε τρόπο να ακυρώσουν. Οι εκλεγμένοι συνάδελφοί μας και συνολικά η ΑΤΕ ΕΚΑ δεν συμμετείχε και δεν αποδέχθηκε το διορισμό στη δοτή διοίκηση, δεν συμμετέχει στην Οργανωτική Επιτροπή που «ετοιμάζει» το νέο συνέδριο.
Σήμερα είναι όσο ποτέ καθαρό, ότι το συνδικαλιστικό κίνημα του «κοινωνικού εταιρισμού», των «εθνικών μετώπων» με την κυβέρνηση και τους εργοδοτικούς φορείς, ο «συνδικαλισμός» των εργοδοτικών σωματείων και των δυνάμεων του ταξικού συμβιβασμού και της υποταγής βρίσκεται σε βαθιά κρίση και εκφυλισμό. Αυτό που χρειάζεται δεν είναι ένα ακόμα συνέδριο εκφυλισμού, που θα νομιμοποιεί τις νοθείες, τις διπλοψηφίες και σωματεία μαϊμού και σφραγίδες για να κατανεμηθούν οι καρέκλες των μηχανισμών στις παρατάξεις των κυβερνητικών και εργοδοτικών παρατάξεων. Αντίθετα, χρειάζονται επείγουσες πρωτοβουλίες για την ανασύνταξη των συνδικάτων, για την μαζικοποίηση και λειτουργία τους, για τον μάχιμο ταξικό προσανατολισμό τους. Οι συνδικαλιστές, οι αγωνιστές και οι εργαζόμενοι από όλους τους χώρους εργασίας που συσπειρώνονται στην ΑΤΕ-ΕΚΑ δηλώνουν ότι θα συνεχίσουν να παλεύουν με όλες τους τις δυνάμεις για ένα ανεξάρτητο, ακηδεμόνευτο εργατικό κίνημα, με πλήρη ανεξαρτησία στα αιτήματα και τις πολιτικές πρακτικές, με αντικαπιταλιστικό πρόσημο και με ασυμβίβαστο ταξικό προσανατολισμό.
Απευθυνόμαστε σε όλα τα ταξικά και αγωνιστικά συνδικάτα, σε κάθε εργαζόμενο της Αθήνας που βλέπει την κατάσταση αυτή και αγανακτεί, αλλά και σε κάθε αγωνιστική ταξική δύναμη: Ανεξάρτητα από πολιτικές διαφορές, διαφορετικές τακτικές ή απόψεις για τα αιτήματα και συνολικά το εργατικό κίνημα και την προοπτική των αγώνων, χρειάζεται άμεσα να δημιουργηθούν προϋποθέσεις και να γίνουν βήματα για μια νέα ταξική αγωνιστική ενότητα στη βάση των εργαζομένων. Να δοθεί χτύπημα στον εργοδοτικό και κυβερνητικό συνδικαλισμό και τους μηχανισμούς τύπου ΓΣΕΕ και Παναγόπουλων. Να διαμορφωθούν όροι και σχέδια ανασύνταξης και αντεπίθεσης του κόσμου της δουλειάς, δρόμοι οργάνωσης και συσπείρωσης των εργαζομένων κόντρα στους μηχανισμούς που επιβάλλουν στα συνδικάτα δοτές διοικήσεις, νόθες διαδικασίες, δικαστικές-κρατικές και εργοδοτικές παρεμβάσεις.
Απευθυνόμαστε στις δυνάμεις του ΕΚΑ που κατήγγειλαν την δικαστική παρέμβαση και το διορισμό νόθας διοίκησης: Τώρα πρέπει να δοθεί ένα δυνατό και αποφασιστικό μήνυμα και μια ξεκάθαρη απάντηση. Συνέδριο του ΕΚΑ έγινε το Μάη και πήρε αποφάσεις. Αυτές τις αποφάσεις αναγνωρίζουμε, αυτές θα υπερασπιστούμε.
Ιδιαίτερη ευθύνη έχει η πρώτη δύναμη στο ΕΚΑ, η ΔΑΣ (ΠΑΜΕ). Η στάση της για τη συνέχεια, κρίνει σε μεγάλο βαθμό τη νομιμοποίηση της πορείας εκφυλισμού του ΕΚΑ. Δεν συμμετείχε στη δοτή διοίκηση, κατήγγειλε και προσέφυγε εναντίον της δικαστικής παρέμβασης. Συμμετέχει όμως στην οργανωτική επιτροπή για το έκτακτο συνέδριο και φαίνεται ότι εκτός από ανακοινώσεις και την δικαστική προσφυγή δεν θέλει να πάρει αγωνιστικές και μαζικές (όχι οργανωτικές, εσωτερικές και νομικές) πρωτοβουλίες για να μην περάσει το σχέδιο του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού. Ευθύνες έχει και η παράταξη του ΕΜΕΙΣ ΕΚΑ, που αν και κατήγγειλε το διορισμό διοίκησης και την δικαστική παρέμβαση με ένταση, συμμετείχε στη δοτή διοίκηση και συμμετέχει στην οργανωτική επιτροπή για το συνέδριο. Προβληματική είναι και η στάση του «Ρεσάλτο στη γαλέρα» (δεν είχε έδρα στο ΔΣ) που στην ανακοίνωσή του παίρνει περίπου ίσες αποστάσεις, καταγγέλλοντας μεν την δικαστική παρέμβαση, αλλά και τις δυνάμεις που «απέκλεισαν» τα σωματεία που έκαναν την προσφυγή, λες και το συνέδριο έπρεπε να τα νομιμοποιήσει με όλες τις παρατυπίες τους για να μην υπάρξει δικαστική προσφυγή τους…
Οι ταξικές αγωνιστικές δυνάμεις του συνδικαλιστικού κινήματος έχουμε τώρα μεγάλη ευθύνη να τερματίσουμε την ομηρία του ΕΚΑ από τον εργοδοτικό και κυβερνητικό συνδικαλισμό της υποταγής των ΣΕΒ-Τραπεζών-Παναγόπουλου. 
Η στάση κάθε δύναμης και κάθε σωματείου θα κριθεί από τους εργαζόμενους. Πέρα από κριτική και διαφορετικές προσεγγίσεις, αν η καταγγελία της δικαστικής παρέμβασης και της δοτής διοίκησης είναι ουσιαστική και ειλικρινής από αυτές τις δυνάμεις, τότε έχουν, έχουμε όλοι, το καθήκον να μην μείνουμε θεατές ή και συμμέτοχοι στην πορεία εκφυλισμού και στην επανάληψη της ίδιας ιστορίας. Θα πάρουμε πρωτοβουλίες σε όλα τα σωματεία ώστε να εμποδίσουμε τον εργοδοτικό και κυβερνητικό μηχανισμό να φέρει στα μέτρα του με δικαστικές αποφάσεις και έκτακτα συνέδρια το ΕΚΑ και τα συνδικάτα;
Δεν είχαμε και δεν έχουμε καμία αυταπάτη για το μέχρι σήμερα ρόλο του ΕΚΑ: Στοίχιση πίσω από τη ΓΣΕΕ, παραταξιοποίηση, μάχη συσχετισμών και καρεκλών, άρνηση αγωνιστικού σχεδιασμού, εκφυλισμός. Δεν υπερασπιζόμαστε την προηγούμενη κατάσταση, ούτε κανέναν θεσμό της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας. Αρνούμαστε όμως τη δυνατότητα και το δικαίωμα των δικαστηρίων, της κυβέρνησης και των εργοδοτών να διορίζουν ακόμα και τις διοικήσεις των συνδικάτων. Ξεσκεπάζουμε το ρόλο των δυνάμεων που κυριαρχούν και στο ΕΚΑ, ώστε να κριθούν από τους εργαζόμενους, να χάσει δύναμη και βάρος ο συνδικαλισμός της ήττας, των μηχανισμών των εργοδοτικών και κυβερνητικών υπαλλήλων. Υπερασπιζόμαστε το δικαίωμα στον αγώνα, τον συνδικαλισμό, στην απεργία, πέρα από κράτος-εργοδότες-μηχανισμούς τους. Παλεύουμε για ένα άλλο εργατικό και συνδικαλιστικό κίνημα, τόσο στο περιεχόμενο, όσο και στις μορφές οργάνωσης και συσπείρωσής/συντονισμού του.
Γενικότερα, αυτό που απαιτείται στην περίοδο είναι η δημιουργία μαζικών προϋποθέσεων για την ανασυγκρότηση και ταξική αντεπίθεση του κινήματος ενάντια στη βάρβαρη αντιλαϊκή πολιτική κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ-εργοδοσίας. Να οργανώσουμε την πάλη ενάντια στα μέτρα της 2ης αξιολόγησης που συζητιούνται και κλείνουν έναν-ένα με τελικό αποδέκτη την τσέπη, τη δουλειά και τη ζωή της εργατικής τάξης και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων. Να οργανώσουμε την κόντρα μας στους διακαής πόθους του κεφαλαίου, του ΣΕΒ και όλων των αφεντικών να βάλουν στο χέρι το δικαίωμα στην απεργία, τη διαδήλωση, το συνδικαλισμό. Χρειάζεται λοιπόν μια πλατιά, μαζική και αποφασιστική πρωτοβουλία και κινήσεις για μαζικά ταξικά πρωτοβάθμια σωματεία στα χέρια των εργαζομένων, που θα είναι συλλογικότητες πάλης και σύγκρουσης με εργοδοσία-κυβέρνηση-ΕΕ και ΔΝΤ, όχι μηχανισμοί υποταγής και εκφυλισμού.
Θα παλέψουμε με όλες μας τις δυνάμεις για να μην νομιμοποιηθεί η νοθεία και οι παρατυπίες, ο εκφυλισμό και οι συμφωνίες των παρατάξεων για συσχετισμούς και καρέκλες. Θα κάνουμε ότι περνάει από το χέρι μας για να ηττηθεί ο εργοδοτικός συνδικαλισμός τύπου τραπεζών με τους τραπεζίτες και τους μάνατζερ απευθείας εμπλεκόμενους στα σωματεία.
Η ΑΤΕ ΕΚΑ καλεί όλους τους εργαζόμενους της Αθήνας, τα σωματεία μέλη του ΕΚΑ και κάθε αγωνιστική ταξική δύναμη, σχήμα και κίνηση, όχι μόνο να μην νομιμοποιήσουν την άθλια κατάπτυστη παρέμβαση της αστικής δικαιοσύνης αλλά να την αντιπαλέψουν, ώστε να τσακίσουμε τον εργοδοτικό και κυβερνητικό συνδικαλισμό. Να οργανώσουμε τους επόμενους αγώνες μας αποφασιστικά, μαζικά, ταξικά!

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΤΑΞΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ στο ΕΚΑ
Αθήνα, 16 Ιανουαρίου 2017

Παρασκευή, 23 Δεκεμβρίου 2016

Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου 2016

ΝΙΚΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΥΣ ΣΤΗΝ ΙΝΜΑΙΝΤ




Οι εργαζόμενοι στην INMAINT, απορρίπτοντας τις δικαιολογίες της διοίκησης ότι δεν έχει τα χρήματα να τους πληρώσει εγκαίρως, προχώρησαν την Παρασκευή  το πρωί σε στάση εργασίας που κήρυξε το Δ.Σ. του Σωματείου μας, κατά τη διάρκεια της οποίας πραγματοποιήθηκε Γενική Συνέλευση των συναδέλφων.


Η απόφαση της Γ.Σ. , με ψηφοφορία σε κάλπη, ήταν για 48ωρη απεργία στις  5-6/12, με αίτημα την πληρωμή άμεσα όλων των δεδουλευμένων (μισθός Νοέμβρη και υπερωρίες προηγούμενων μηνών).
Ψήφισαν 39 εργαζόμενοι , οι 36 ψήφισαν ΝΑΙ στην απεργία  (σε σύνολο περίπου 60 εργαζομένων που εργάζονται πραγματικά στην INMAINT, περισσότεροι από τους μισούς σε έργα εκτός Παιανίας).

Μετά τη στάση εργασίας και την επίδοση της απόφασης, η διοίκηση πλήρωσε όλα τα δεδουλευμένα!

ΕΡΓΑΤΕΣ ΕΝΩΜΕΝΟΙ ΠΟΤΕ ΝΙΚΗΜΕΝΟΙ!
όπως γράφει και το πανό του σωματείου μας που θα έχουμε και την Πέμπτη 8/12 στην Πανεργατική Απεργία, στις 10.30 στο Μουσείο, για την επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων και το σταμάτημα της λιτότητας.

Γιάννης Θεοχάρης

Δευτέρα, 28 Νοεμβρίου 2016

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΓΕΝΟΒΑ INTRACOM_ΑΠΕΡΓΙΑ 8 ΔΕΚΕΜΒΡΗ-ΚΟΙΝΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΦΟΡΑ ΤΩΝ ΣΥΛΛΟΓΙΚΩΝ ΣΥΜΒΑΣΕΩΝ

Συναδέλφισες, Συνάδελφοι                                                                                                     28/11/2016                
ΚΟΙΝΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ  ΕΠΑΝΑΦΟΡΑ ΤΩΝ ΣΥΛΛΟΓΙΚΩΝ ΣΥΜΒΑΣΕΩΝ ΜΕ  ΥΠΕΡΙΣΧΥΣΗ ΤΩΝ ΚΛΑΔΙΚΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΟΜΟΙΟΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΩΝ ΣΥΜΒΑΣΕΩΝ
Οι εκπρόσωποι των ευρωπαίων δανειστών  και του ΔΝΤ, μαζί με το ΣΕΒ,  απαιτούν την μονιμοποίηση της κατάργησης των συλλογικών συμβάσεων που επιβλήθηκε  το 2012  με το δεύτερο μνημόνιο και τη συγκυβέρνηση Παπαδήμου (που συναποτελούσαν Ν.Δ, ΠΑΣΟΚ και το ακροδεξιό ΛΑΟΣ).
Οι  συλλογικές συμβάσεις υποχρεώνουν  τους εργοδότες να πληρώσουν κατώτατους μισθούς, καθορισμένους ξεχωριστά για κάθε κλάδο και επαγγελματική κατηγορία εργαζομένων.  Δημιουργούν ένα δίκτυ προστασίας για όλους τους μισθωτούς, από τον ανειδίκευτο εργάτη μέχρι τον μεταπτυχιακό μισθωτό, για τους σημερινούς εργαζόμενους, αλλά και για τα παιδιά τους. Είναι η μια από τις τρεις μεγάλες κατακτήσεις της εργατικής τάξης στην Ευρώπη και στον κόσμο τον 20ό αιώνα (μαζί με την κοινωνική ασφάλιση και το οκτάωρο)
Χωρίς συλλογικές  συμβάσεις οι εργοδότες, σταδιακά, έχοντας αυξήσει την ισχύ τους απέναντι στην εργασία, χωρίς φραγμό, θα χρησιμοποιούν συνεχώς το όπλο των τρομοκρατικών ατομικών συμβάσεων, αξιοποιώντας στο έπακρο και την  μεγάλη ανεργία, για να  ρίξουν τους μισθούς στα επίπεδα του ελάχιστου μισθού των 586 ευρώ μικτά σήμερα, ακόμη πιο χαμηλά στη συνέχεια, ένα βαρέλι χωρίς πάτο.
Η σημερινή κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ  δηλώνει ότι  διαπραγματεύεται υπέρ της επαναφοράς των συλλογικών συμβάσεων. Είναι καθαρό  ότι τελικά θα συμβιβαστεί για μια ακόμη φορά,  θα συνθηκολογήσει και τελικά θα υπογράψει ότι ζητάνε Τρόικα και Έλληνες βιομήχανοι, αυτό είναι άλλωστε και το πραγματικό περιεχόμενο του πρόσφατου ανασχηματισμού. Η δεξιά κατρακύλα της κυβέρνησης θα συνεχιστεί γιατί επιδιώκει ανεδαφικούς συμβιβασμούς με τις δυνάμεις του κεφαλαίου στη μέση της πιο μεγάλης οικονομικής κρίσης, που στη ρίζα της έχει τη μείωση της κερδοφορίας του κεφαλαίου.
Ο νέος  «ρεαλισμός» που προβάλλει η κυβέρνηση μοιάζει με το success story του Σαμαρά: να κλείσει και η δεύτερη αξιολόγηση, να μπουν τα ελληνικά ομόλογα στην «ποσοτική χαλάρωση» του Ντράγκι που ισοδυναμεί με επιστροφή στις αγορές και μείωση των επιτοκίων δανεισμού, διαφορετικά έρχεται 4ο μνημόνιο. Οι θυσίες που ξορκίζει η κυβέρνηση, αλλά ετοιμάζεται να αποδεχτεί, υποχωρώντας στις απαιτήσεις των  οικονομικών ελίτ, είναι ασύδοτες απολύσεις, νέες  μεγάλες περικοπές μισθών, συντάξεων και κοινωνικών δαπανών, καθώς και συνδικαλιστικών δικαιωμάτων, γιατί έτσι θα πειστούν οι «επενδυτές». Ξανά πολυνομοσχέδια-σφαγεία για τους εργαζόμενους, τη νεολαία και τους συνταξιούχους στο όνομα μιας «εξόδου» που πάντα αναβάλλεται.
Oι θυσίες της νέας λιτότητας δε θα πιάσουν τόπο, το πιθανότερο είναι ότι θα επαναληφθεί η αποτυχία του Σαμαρικού success story γιατί η οικονομική κρίση συνεχίζεται στην ευρωζώνη, παρά τα 80 δις ευρώ το μήνα, νέο χρήμα, που ήδη προσφέρει η ΕΚΤ στα κράτη και τις μεγάλες επιχειρήσεις, αγοράζοντας τα ομόλογά τους, επιδιώκοντας τη διευκόλυνση της αύξησης της οικονομικής δραστηριότητας - που όμως όλο αναβάλλεται. Οι  καπιταλιστές προτιμούν να τζογάρουν αυτή τη ρευστότητα και όχι να επενδύσουν στην πραγματική οικονομία γιατί η κερδοφορία (η απόδοση της επένδυσης) δεν είναι ακόμη αρκετά «υψηλή» (επιπλέον το καθεστώς της ποσοτικής χαλάρωσης έχει πολέμιο και το Σόϊμπλε  γιατί τα χαμηλά επιτόκια, που οδηγεί η ποσοτική χαλάρωση, ζημιώνουν ήδη τους πιστωτές, η κατάσταση επιδεινώνεται ακόμη περισσότερο λόγω της πολιτικής  κρίσης που έχει οξύνει το Brexit και η εκλογή Τράμπ).
Η λιτότητα, η μείωση του κόστους (εργασιακού και υλικού κεφαλαίου)  οδηγεί μονάχα σε συντριβή της ζήτησης, τελικά  σε βαθιά ύφεση και ανεργία, μείωση του εθνικού εισοδήματος, μεγαλύτερη αδυναμία να πληρωθεί το δημόσιο χρέος και να πρασινίσουν τα κόκκινα δάνεια προς τις τράπεζες, η ανάπτυξη δεν έρχεται, αλλά αναβάλλεται για το μέλλον γιατί η ανάκαμψη της κερδοφορίας δεν είναι «αρκετή» για τους «επενδυτές».
Όμως ότι αποτελεί (εργασιακό) κόστος για το κεφάλαιο, συνιστά το εισόδημα για την κοινωνική πλειοψηφία των εργαζομένων, δηλ. ζήτημα διατήρησης του βιοτικού τους επιπέδου. Αυτό αφορά και το κοινωνικό κράτος  οι υπηρεσίες του οποίου αποτελούν έμμεσο «κοινωνικό μισθό» για τους εργαζόμενους. Αλλά και η κρίση του δημόσιου χρέους (που έγινε μη βιώσιμο λόγω της  παγκόσμιας ύφεσης και χρηματοπιστωτικής κρίσης  που ξεκίνησε το 2008-9), ενώ στην αρχή αξιοποιήθηκε για να φορτωθούν τα ελλείμματα της φοροδιαφυγής και των τραπεζικών αποτυχιών στον κόσμο της εργασίας, αποτελεί πλέον περισσότερο ένα μοχλό για τη διαιώνιση συνολικά της λιτότητας, όπως οι πρόσφατες δηλώσεις του Σόιμπλε δείχνουν.
Ο λόγος που επιμένουν στην λιτότητα, στη «δημιουργικής τους καταστροφή» όπως την ονομάζουν κάποιοι αστοί οικονομολόγοι, είναι ότι η  λιτότητα φέρνει βαθιά ύφεση, αλλά δεν υπάρχει άλλη λύση για το κεφάλαιο παρά μόνο να ισοπεδώσουν την κοινωνία και να ποντάρουν ότι …κάποτε, η ίδια η ύφεση θα δώσει τη δυνατότητα σε κάποιους λίγους να ενισχύσουν την κερδοφορία τους αρπάζοντας τη ζήτηση των υπολοίπων, εξαγοράζοντάς τους φτηνά, αρπάζοντας τη δημόσια περιουσία, φτηναίνοντας τους μισθούς που πληρώνουν, αλλά  και τον κοινωνικό μισθό. Αυτοί οι λίγοι ισχυροί, θα αρχίσουν τότε να επεκτείνονται και θα περάσουμε σε ένα ανοδικό κύκλο, στην πραγματικότητα  σε ένα νέο φαύλο κύκλο, ανάπτυξης και νέας κρίσης. Η προηγούμενη οικονομική κρίση του ’30 έσβησε τελικά μέσα στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η θεωρία της μακράς «δημιουργικής καταστροφής» «επιβεβαιώθηκε» εφιαλτικά στα Άουσβιτς και στη Χιροσίμα. Γι’ αυτό είναι επικίνδυνες οι  αυταπάτες ότι μπορείς να συνεργαστείς με το κεφάλαιο, να φέρεις την ανάπτυξη με την κοινωνία όρθια. 
Μόνο η εργατική αντεπίθεση μπορεί να σταματήσει την καταστροφική λιτότητα, επαναφέροντας τις συλλογικές συμβάσεις και επιβάλλοντας μονομερή διαγραφή του χρέους, ανοίγοντας την προοπτική ότι οι κοινωνικές ανάγκες των εργαζομένων θα έχουν την προτεραιότητα, όχι η αύξηση της κερδοφορίας των λίγων, ότι οι απλοί άνθρωποι μπορούν να πάρουν τον έλεγχο στον πλούτο που παράγουν.
Σήμερα υπάρχει η εμπειρία ότι δεν αρκεί να εκλέξουμε μια κυβέρνηση που μιλάει στο όνομα της αριστεράς, αλλά στρατηγική της είναι η αποφυγή της σύγκρουσης με τις δυνάμεις του κεφαλαίου, χρειάζεται να συνεχίζουμε τους αγώνες μας και να πολεμήσουμε ενάντια στους συνεχείς συμβιβασμούς της.
Όπως κάναμε στις προηγούμενες μνημονιακές – αντεργατικές επιθέσεις και ρίξαμε τρεις κυβερνήσεις, όπως πάλεψαν οι εργάτες στη Γαλλία τους προηγούμενους μήνες, όπως ψηφίσαμε το ΟΧΙ με κλειστές τράπεζες, όπως έχουμε ξεκινήσει να παλεύουμε ενάντια και στη σημερινή κυβέρνηση, που μετέτρεψε το ΟΧΙ σε ΝΑΙ και που διαλύει την ίδια την κοινωνική της βάση κατολισθαίνοντας προς τα δεξιά, αντιμετωπίζει γενικές απεργίες, αλλά επιμένει ότι  δεν υπάρχει άλλη αριστερή εναλλακτική λύση,  παρά μόνο ο ρεαλισμός των συνεχών υποχωρήσεων και κάποιων (υποτιθέμενων) ρωγμών των από πάνω που μπορούμε να αξιοποιήσουμε υπέρ των από κάτω.
Ταυτόχρονα είναι ζωτικής σημασίας να έχει το εργατικό κίνημα μόνιμο σκληρό  μέτωπο απέναντι  στις ακροδεξιές, ψευτο-αντισυστημικές κραυγές που καλλιεργούν ότι λύση είναι οι ρατσιστικές, μισανθρωπικές και εθνικιστικές πολιτικές για να αποπροσανατολίσουν και να διαιρέσουν τον απλό κόσμο μέσα στη χώρα, να διχάσουν τους λαούς. Πολιτικές που εσωτερικά όχι μόνο  δεν αντιστρατεύονται τη λιτότητα και τον νεοφιλελευθερισμό, αλλά ενισχύουν την κατασταλτική λειτουργία του ενάντια στην εργατική τάξη και τις οργανώσεις της, τα συνδικάτα και τα κόμματά της, στοχεύοντας σε νέες χούντες, σε νέα φασιστικά καθεστώτα. Αυτό καταμαρτυρά η εγκληματική δράση της φασιστικής δεξιάς στην Ελλάδα, της υπόδικης Χρυσής Αυγής. Το αντιφασιστικό κίνημα αποκάλυψε ότι πρόκειται για εγκληματική οργάνωση με ναζιστική ιδεολογία και όχι για νόμιμο πολιτικό κόμμα και κατάφερε να προφυλακιστούν οι  φυσικοί αυτουργοί και η ηγεσία , να διακόψει η Βουλή την κρατική επιχορήγηση και αυτό τον καιρό να δικάζονται για  συμμετοχή και διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης, για σωρεία κακουργημάτων. Χρειάζεται να καταδικαστούν και να απαγορευτεί η δράση τους
Η  ΓΣΕΕ έχει προκηρύξει Γενική Απεργία στις 8 Δεκέμβρη με αιχμή το εργασιακό και μοιάζει ότι θα εξελιχτεί σε Πανεργατική μετά την απεργία στις 24 Νοέμβρη από την ΑΔΕΔΥ και τους  ναυτεργάτες (όπου είχαμε προτείνει ως ΓΕΝΟΒΑ τη συμμετοχή και του Σωματείου μας – αλλά απορρίφθηκε στο ΔΣ), αλλά  και τις συνεχείς κινητοποιήσεις στα ΜΜΜ, στην υγεία κ.α. Η συμμετοχή όλων των συναδέλφων στις συγκεντρώσεις του σωματείου μας για την προετοιμασία και στην απεργία στις 8 Δεκέμβρη, αλλά  και το κατέβασμα στις απεργιακές συγκεντρώσεις είναι απαραίτητα βήματα για να σπάσουμε την αποτυχημένη καταστροφική λιτότητα, που έχει μοναδικό στόχο τη μεταφορά πλούτου και ισχύος από την εργασία στο κεφάλαιο.                                                     
ΕΝΟΤΗΤΑ                                                                                                                                                      
H ενότητα στη δράση είναι μονόδρομος για να  νικήσουν οι αγώνες μας. Οι κριτικές στις συνδικαλιστικές ηγεσίες, κύρια προς την ηγεσία της ΓΣΕΕ πρέπει να είναι αυστηρές, θυμόμαστε και την πρόσφατη παρελκυστική τακτική της ηγεσίας της ΓΣΕΕ για το ασφαλιστικό του Κατρούγκαλου, με τη 48ωρη που όλο και σπρωχνόταν στο μέλλον, στο όνομα της εξοικονόμησης δυνάμεων και της καλύτερης προετοιμασίας, για να μην μπορέσει να βγει έγκαιρα και αποτελεσματικά στο τέλος, τακτική που έδεσε στο άρμα της και τις δυνάμεις του ΠΑΜΕ. Αλλά οι κριτικές δεν πρέπει να γίνονται τελεσίγραφο πάνω στην εργατική τάξη και τη δράση της. Μπορούμε να βαδίζουμε χωριστά και να χτυπάμε μαζί, άλλωστε η καλύτερη απάντηση στις τρικλοποδιές του κάθε Παναγόπουλου, που αναγκάζεται κάτω από την πίεση της βάσης να κηρύξει την απεργία, είναι η μεγαλύτερη συμμετοχή στην απεργία, η μαζική συμμετοχή στην κεντρική απεργιακή συγκέντρωση.
Κάθε απεργός στις  8 Δεκέμβρη είναι άλλο ένα βήμα για την εργατική διέξοδο από την κρίση, για μια γνήσια αριστερά και ένα  κίνημα ικανό να επιβάλει ότι ο πλούτος θα περάσει στα χέρια αυτών που τον παράγουν.
Σαν ΓΕΝΟΒΑ είχαμε προτείνει στο Δ.Σ. να προχωρήσουμε και σε ενιαία Γενική Συνέλευση των εργαζομένων όλων των εταιρειών, πριν τις 8 Δεκέμβρη, με διπλή ατζέντα :
1) για να αναδείξουμε και να δυναμώσουμε τα αιτήματά μας για τις διαπραγματεύσεις με τη δική μας εργοδοσία το Γενάρη του 2017, για επαναφορά των «κατηργημένων» κλαδικών συμβάσεων ως κατώτατων μισθών  για τους νέους εργαζόμενους, για επαναφορά των μισθών του 2010 για τους παλιότερους εργαζόμενους, για να μην υπάρξουν απολύσεις.
2) για να προετοιμάσουμε καλύτερα τη συμμετοχή μας στη Γενική Απεργία στις 8 Δεκέμβρη, τα αιτήματα της οποίας έδεναν απόλυτα με τα αιτήματα απέναντι στη δική μας εργοδοσία.
Η πλειοψηφία του Δ.Σ., η ΑΚΕ, απέρριψε την πρόταση για οποιαδήποτε Γ.Σ., παραπέμποντας στο Γενάρη, σε μια προσπάθεια να αποφύγει τις συγκεκριμένες δεσμεύσεις από μια Γ.Σ., μη δίνοντας την ευκαιρία στον κάθε συνάδελφο να παρέμβει στην κατάσταση που διαμορφώνεται μπροστά του, μέσα κι έξω από την εταιρεία.  Η  δε ΑΕΕ, με ανακοίνωσή της, προέκρινε τις Γ.Σ. ανά εταιρεία, υποχωρώντας στη συντηρητική λογική διαχωρισμού και αποδυνάμωσης των εργαζομένων του σωματείου.         
Μια επιμέρους τοποθέτηση για τις  ανακοινώσεις στις 23/11 και 24/11 από ΑΕΕ και Δ.Σ.
Οτιδήποτε έχουμε αποτρέψει μέσα στην ΙΝΤΡΑΚΟΜ οφείλεται στους  συλλογικούς μας αγώνες που δημιούργησαν πραγματικούς συσχετισμούς απέναντι στην εργοδοσία, σε τίποτα άλλο. Και ο καθένας κρίνεται για τη  στάση του στους κοινούς μας αγώνες, για την προετοιμασία, την οργάνωση, την κατεύθυνση που πρέπει να έχουν αυτοί οι αγώνες.
Λειτουργία  του Δ.Σ. του Σωματείου
Δεν βοηθά τη συγκροτημένη λειτουργία του σωματείου η βιασύνη της ΑΕΕ να διαχωριστεί και εμμέσως να καταγγείλει την πλειοψηφία, βγάζοντας ανακοίνωση πριν φέρει καν το ζήτημα στο Δ.Σ. Δεν προλαβαίνουμε έτσι κάποια κατάσταση , απλώς δημιουργούμε μια αίσθηση  γενικής ηττοπάθειας, ότι δεν μπορούμε να αντιδράσουμε ως σωματείο. Ακόμη πιο διαλυτική είναι η  τακτική της ΑΚΕ να σπεύσει, από τη δική της μεριά, να καλλιεργήσει  ένα  κλίμα φόβου, αλλά  και κυνηγιού μαγισσών με τη δική της ανακοίνωση-απάντηση που έβγαλε σαν Δ.Σ. Η ανακοίνωση του Δ.Σ. βγήκε κατά πλειοψηφία μόνο από την ΑΚΕ. ΓΕΝΟΒΑ και ΑΕΕ διαφωνήσαμε να βγει, αλλά μειοψηφήσαμε. Ζητήσαμε να καταγραφεί στην ανακοίνωση η διαφωνία μας, αλλά δεν έγινε σεβαστό από την ΑΚΕ, ως όφειλε, εφόσον το ζητήσαμε.
Το ζήτημα που άνοιξε στη διεύθυνση του service της Τelecom...

Στις 25/11 ενημερώθηκε το Δ.Σ. από 2 συναδέλφους που εργάζονται στο service της Telecom, σε νομούς στην επαρχία, ότι τους ζητήθηκε να πάρουν την αποζημίωσή τους και να φύγουν γιατί υπάρχει ο σχεδιασμός να δοθεί σε εργολάβους  μέρος του έργου, στους περιφερειακούς νομούς. Αν δεν το κάνουν, δε θα απολυθούν, αλλά το μήνυμα που τους στάλθηκε, ότι θα βρεθούν στο μέλλον χωρίς αντικείμενο, προφανώς, λειτουργεί εκβιαστικά. Χρειάζεται να είμαστε όλοι δίπλα σε κάθε συνάδελφο που θα ζητήσει τη στήριξη του σωματείου,  ζητήθηκε  άμεσα συνάντηση του Δ.Σ. με τη διοίκηση για τις 28/11,  για να ενημερωθούμε για τα σχέδιά της και να απαιτήσουμε να τηρήσουν τη δέσμευσή τους για μη απολύσεις μέσα στη χρονιά, το ίδιο απαιτούμε για τη συνέχεια, αλλά   και για να σταθμίσουμε  όλοι την περαιτέρω στάση μας. Η συμμετοχή μας στην  απεργία στις 8 Δεκέμβρη είναι μια ευκαιρία για να δείξουμε την αποφασιστικότητά μας  απέναντι και στους δικούς μας εργοδότες. Όλοι στις συγκεντρώσεις του σωματείου ανά χώρους για την προετοιμασία της απεργίας.  

Πέμπτη, 24 Νοεμβρίου 2016

η ΓΕΝΟΒΑ διαφωνεί - δεν ψήφισε τη σημερινή 24.11 ανακοίνωση του ΔΣ



Για να μη δημιουργηθεί παρεξήγηση, στο σημερινό (24.11.2016) έκτακτο ΔΣ του Σωματείου Εργαζομένων στον όμιλο επιχειρήσεων στην ΙΝΤΡΑΚΟΜ, η ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΕΝΟΒΑ στην ΙΝΤΡΑΚΟΜ διαφώνησε στο να βγει μια τέτοια ανακοίνωση-απάντηση στη χθεσινή της ΑΕΕ για λογαριασμό του ΔΣ, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι συμφωνούμε με τη μεθόδευση της ΑΕΕ (υποθέτοντας ότι είναι σωστά όσα υποστηρίζει - όφειλε πάντως να φέρει και συζητήσει το θέμα στο ΔΣ πριν βγάλει ανακοίνωση). Θα τοποθετηθούμε με δική μας ανακοίνωση ως ΓΕΝΟΒΑ, αλλά η πλειοψηφία του ΔΣ (ΑΚΕ) προχώρησε και την έβγαλε πλειοψηφικά χωρίς να προσθέσει ότι η ΓΕΝΟΒΑ (κι η ΑΕΕ) διαφώνησαν… Κάτι που το είχαμε ζητήσει και με email.