Για μια ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ 8 ΜΑΡΤΗ, ΜΕΡΑ της ΓΥΝΑΙΚΑΣ

 

Πρόταση προς το ΔΣ του ΕΚΑ για απεργιακή 8 Μάρτη (πιο κάτω διαβάστε τι έγινε στο Δ.Σ. του ΕΚΑ στις 28.2.2019)

http://taxikienotitaeka.blogspot.com/

Πρόταση για κήρυξη 24ωρης απεργίας από το ΕΚΑ στις 8 Μάρτη κατέθεσε η Αγωνιστική Ταξική Ενότητα (παράταξη όπου συμμετέχει κι η Πρωτοβουλία Γένοβα στην INTRACOM με τους αντιπροσώπους που έχει εκλέξει για το ΕΚΑ)

Η πρόταση έχει ως εξής:

Η φετινή παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, στις 8 του Μάρτη, αποκτάει επιτέλους και διεθνώς αλλά και στην Ελλάδα νέα χαρακτηριστικά. Αυτή η ημέρα ήταν πάντοτε υπόθεση του εργατικού κινήματος, μιας και από αυτό προέκυψε αυτή η "επέτειος" στις αρχές του 20ού αιώνα (από το 1911, οπότε η σημασία της κι η σύνδεσή της με το εργατικό κίνημα καταγράφηκε δραματικά μετά από λίγες μέρες, όταν 123 εργαζόμενες και 23 εργαζόμενοι χάθηκαν στη Νέα Υόρκη στη μεγάλη πυρκαγιά στο εργοστάσιο ρούχων Triangle Shirtwaist). Η Ημέρα της Γυναίκας μόνο "επετειακή" δεν είναι! Είναι μέρα-σύμβολο για τους αγώνες των γυναικών ενάντια σε κάθε μορφή καταπίεσης, στην εργασία, την κοινωνία, την οικογένεια. Η περσινή απεργία των γυναικών στην Ισπανία έβγαλε 5.5 εκατομμύρια γυναίκες στο δρόμο με το σύνθημα «αν σταματήσουμε εμείς, σταματάει ο κόσμος».

Παρά τα μεγάλα λόγια για τις πολιτικές ισότητας στην ΕΕ, οι εργαζόμενες γυναίκες στην Ευρώπη πληρώνονται λιγότερο από τους άντρες συναδέλφους τους, τα ποσοστά ανεργίας τους είναι πολύ μεγαλύτερα, ενώ οι γυναίκες αποτελούν κατά κύριο λόγο τη στρατιά των ελαστικά, κακώς αμειβόμενων, ανασφάλιστων και χωρίς δικαιώματα εργαζομένων. Η Ευρωπαϊκή Ένωση με τις κατευθύνσεις και τις αποφάσεις (όπως αυτή του δικαστηρίου της ΕΕ, που νομιμοποιεί τις απολύσεις εγκύων εργαζόμενων στο πλαίσιο ομαδικών απολύσεων) εντείνει συνεχώς τις διακρίσεις σε βάρος των γυναικών. Αλλά και σ’ αυτό το απαράδεκτο τοπίο στην ΕΕ, η Ελλάδα πρωτοστατεί αρνητικά:

• Μέσα στο 2017 κυκλοφόρησε από το Ευρωπαϊκό Ινστιτούτο για την Ισότητα των Φύλων ο "Δείκτης Ισότητας των Φύλων" που καταγράφει την ανισότητα ανάμεσα στις γυναίκες και τους άντρες στους τομείς της εργασίας, του χρήματος, της γνώσης, του χρόνου, της εξουσίας και της υγείας στην Ευρωπαϊκή Ένωση των 28 χωρών. Σε αυτόν, ο μέσος όρος των κρατών - μελών της Ε.Ε. φτάνει στο 66,2 και πρώτη στην ανισότητα είναι η Ελλάδα με 50, δηλαδή με τον χαμηλότερο δείκτη ισότητας σε σχέση με τις άλλες χώρες.
• Την περίοδο της καπιταλιστικής κρίσης, της καταστρατήγησης των εργασιακών δικαιωμάτων,  οι εργαζόμενες γυναίκες χτυπιούνται διπλά και τριπλά. Με βάση τα στοιχεία του 2016 από το ΙΚΑ, ο μισθός των γυναικών είναι κατά 226 ευρώ το μήνα χαμηλότερος. Η μισθολογική διαφορά στην Ελλάδα φτάνει το 45,2% ενώ στην Ευρώπη είναι 41,1%. Πέρα όμως από αυτά την ίδια στιγμή παρατηρείται αύξηση των σεξιστικών επιθέσεων διεθνώς αλλά και μέσα στους χώρους δουλειάς, ιδιαίτερα στον ιδιωτικό τομέα.

Σήμερα οι γυναίκες αποτελούν κάτι περισσότερο από το 50% της εργατικής τάξης, επιβαρύνονται όμως πολύ περισσότερο με την δουλειά στο σπίτι. Σε αυτή την εικόνα προστίθενται πάνω στις γυναίκες και τα βάρη από τη διάλυση των γηροκομείων, των παιδικών σταθμών, της υγείας και της παιδείας, η επέλαση των μνημονίων και της διαρκούς λιτότητας που εφαρμόζει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ.

Όλες και όλοι εμείς, εργαζόμενες κι εργαζόμενοι, που παλεύουμε για προσλήψεις, αυξήσεις, δημόσια και δωρεάν υγεία και παιδεία για όλους, προχωράμε σε απεργιακή συγκέντρωση και διαδήλωση ανήμερα στις 8 του Μάρτη, Ημέρα της Γυναίκας. Προτείνουμε 24ωρη απεργία και απεργιακή συγκέντρωση στις 2 μ.μ. στην πλατεία Κλαυθμώνος.

Εκείνη την ημέρα ξεσηκωνόμαστε και κατεβαίνουμε στον δρόμο ζητώντας να επιστραφούν όλοι οι κλεμμένοι μισθοί και δικαιώματα και επιτέλους να τσακιστούν τα  στερεότυπα και οι διακρίσεις με βάση το φύλο, (αλλά και το σεξουαλικό προσανατολισμό, τη φυλή ή το χρώμα). Γιατί είναι υπόθεση όλου του εργατικού κινήματος η κατάργηση των ανισοτήτων και διακρίσεων στη μόρφωση, στην εργασία, για προστασία της μητρότητας, για άδειες ανατροφής και συνολικά για την γυναικεία χειραφέτηση. 

Τι έγινε στις 28.2 που συνεδρίασε το Δ.Σ. του ΕΚΑ (από ενημέρωση του Βασ. Συλαϊδή, μέλος του Δ.Σ. ΕΚΑ , εκπροσ. ΑΤΕ-ΕΚΑ):

....Στη συνέχεια συζητήθηκε η πρόταση της ΑΤΕ για απεργιακή 8 Μάρτη. Αρχικά ανέφερε ο πρόεδρος Γ. Μυλωνάς (ΕΑΚ) για την πρόταση (αφού πρωτοανέφερε ότι όπως κάθε χρόνο το ΕΚΑ θα στηρίξει μια θεατρική παράσταση), ότι όμως δεν λήφθηκε καμιά σχετική απόφαση από σωματεία της δύναμης του ΕΚΑ ούτε καν ήρθε αίτημα από την ΑΔΕΔΥ όταν πήρε τη δική της απόφαση για στάση εργασίας, αλλά παρόλα αυτά στηρίζει η ΕΑΚ την πρόταση και μου έδωσε το λόγο να την παρουσιάσω.

Στη συνέχεια πήρα το λόγο και ζήτησα να δοθεί ο λόγος στην Κατερίνα Θωϊδου (δημοσιογράφος, συνδικαλίστρια και δημοτ. σύμβουλος Νίκαιας) που είχε έρθει με κάποιες άλλες/-ους συναδέλφους συνδικαλιστές να στηρίξουν την πρόταση εκ μέρος της Κίνησης για την Απεργιακή 8 Μάρτη. Μετά την Κατερίνα που μίλησε πυκνά και ουσιαστικά για την απεργιακή 8 Μάρτη, συμπλήρωσα κι εγώ ότι το ΕΚΑ έχει την πρόκληση να τοποθετηθεί στην ουσία και να στηρίξει μια πρώτη απεργιακή 8 Μάρτη στον ιδιωτικό κι ευρύτερο δημόσιο τομέα (ΔΕΚΟ) μια και στο δημόσιο η ΑΔΕΔΥ ήδη αποφάσισε (εκτός από ομοσπονδίες, σωματεία) αλλά και ΠΟΣΠΕΡΤ, μιλάμε άλλωστε για απεργιακό συλλαλητήριο στην ΑΘΗΝΑ, τομέα ευθύνης του ΕΚΑ. Τουλάχιστον να ευθυγραμμιστεί το ΕΚΑ με στάση εργασίας από τις 1μμ μέχρι τέλους βάρδιας όπως αποφάσισε κι η ΑΔΕΔΥ – κι ούτε βέβαια θα περιμέναμε η ΑΔΕΔΥ να απευθυνθεί απευθείας στο ΕΚΑ που είναι εκτός δικαιοδοσίας της.

Μετά πήρε το λόγο η Μαρία Τσαγκατάκη από τη ΔΑΣ (ΠΑΜΕ) και πραγματικά έκανε μια «ξινή» παρέμβαση, αναφέρθηκε σε κινήσεις «φεμινιστριών» αλά κα Βαρδινογιάννη κλπ. από ΜΚΟ που χρηματοδοτούνται από την ΕΕ κλπ. , για την πλαστή «ισότητα» σε συντάξιμο χρόνο κλπ. που νομοθετήθηκαν πρόσφατα, χωρίς να αναγνωρίζουν τον κοινωνικό ρόλο των γυναικών (μητρότητα κλπ.) και δεν αφορούν τη σκληρή πραγματικότητα ιδιαίτερα στα μνημονιακά χρόνια που οι γυναίκες πλήττονται ιδιαίτερα από ανεργία, απολύσεις κλπ. Στη συνέχεια εστιάστηκε στις καθεστωτικές συνδικαλιστικές παρατάξεις με τις νοθείες κλπ. που δεν υπερασπίζονται τα δικαιώματα των γυναικών και δεν αποφάσισαν σε σωματεία να κάνουν απεργιακή την 8 Μάρτη. Σαν παράδειγμα έφερε τα σωματεία στα super market όπως π.χ. στο Σκλαβενίτη με πολλές χιλιάδες ψηφοφόρους κι ανάμεσά τους γυναίκες και ζήτησε από τις παρατάξεις που τα ελέγχουν να αποφασίσουν για 8 Μάρη απεργιακή και τότε κι η ΔΑΣ θα στηρίξει…  (από την άλλη βέβαια αποσιώπησε ότι η ΔΑΣ δεν παίρνει την πρωτοβουλία ή δεν συμφωνεί με την απεργία 8Μ όπου ελέγχει και προτείνεται από σ. της δικής μας παράταξης, π.χ. στο Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών ή στο Σωματείο Προσωπικού Ιδιωτικών Κλινικών, Γηροκομείων, Εργαστηρίων κλπ,), με δικά μας (της ΑΤΕ) μέλη των ΔΣ να παρευρίσκονται στη σύσκεψη του ΔΣ στο ΕΚΑ. Ούτε βέβαια την εμπόδιζε τίποτε να αποφασίζει κεντρικά η ΕΕ του ΠΑΜΕ, μετά Ομοσπονδίες κι ΕΚ και στο τέλος πλήθος από σωματεία που ελέγχει το ΠΑΜΕ για απεργία αρχικά 8 Νοέμβρη ’18, μετά 14Ν, μετά …28Ν - τελικά με ΓΣΕΕ κι όχι με πρωτοβουλίες από τα κάτω σε α’βάθμια όπως στις 1Ν που είχαμε προτείνει σαν ΑΤΕ στο ΕΚΑ…). Μια διαστροφική λογική ενός ποδηγετημένου γραφειοκρατικού συνδικαλισμού που αυτοβαφτίζεται «ταξικός» ενώ προβάλλει προφάσεις για να μην στηρίξει αγωνιστικές πρωτοβουλίες εργαζομένων και συνδικάτων (που δεν ελέγχει) και που ξεφεύγουν από τα καθιερωμένα «επετειακά» απογευματινά συλλαλητήρια, δεκάρικους λόγους κλπ.

Στη γραμμή ότι είναι κατ’ αρχήν υπέρ μιας απεργιακής 8Μ αλλά θα περίμεναν πρώτα πρωτοβουλίες από α’βάθμια τοποθετήθηκαν κι οι επόμενες παρατάξεις, ΠΑΣΚΕ, Ενότητα/Ν.Πορεία, ΔΑΚΕ, ΕΜΕΙΣ, δεν στήριξαν απεργιακή απόφαση έστω στάση εργασίας του ΕΚΑ για να «μην εκτεθεί το κύρος του» σε μια μη μαζική κινητοποίηση. Είναι φανερό ότι κι οι απουσίες από τη συνεδρίαση, προδίκαζαν ότι δεν θα παιρνόταν απόφαση… Ενώ παρευρίσκονταν μόνο 2 γυναίκες – μέλη του ΔΣ (έλλειπαν άλλες 2 από ΔΑΣ/ΠΑΜΕ…)

Κάπου εκεί αποχώρησε εσπευσμένα κι ο πρόεδρος ΔΣ ο Γ. Μυλωνάς γιατί του τηλεφώνησαν για ένα σοβαρό οικογενειακό θέμα κι η σύσκεψη «επιταχύνθηκε».

Δευτερολόγησα, διαπιστώνοντας την αντινομία μιας στάσης καταρχήν υπέρ μια απεργιακής 8Μ αλλά καμιά πρωτοβουλία, πρότεινα να αποφασίσει το ΕΚΑ και να καλέσει σε σύσκεψη τα σωματεία της δύναμής του για να οργανώσουν μαζικά την απεργία στις 8Μ, ζήτησα μα γίνει και καταμέτρηση, αλλά ο προεδρεύων διαπίστωσε ότι δεν υπάρχει στήριξη και δεν προχώρησε.

....

Βασ. Συλαϊδής, μέλος Δ.Σ. ΕΚΑ (εκπρ. ΑΤΕ-ΕΚΑ), από ενημέρωση στη λίστα της παράταξης

Τελικά, η ΓΣΕΕ αποφάσισε στις 4.3.2019 αυτή πλέον να προχωρήσει  σε παναττική στάση εργασίας 13:00-15:00 τη Μέρα της Γυναίκας 8 Μάρη, καλώντας τους εργαζόμενους σε συμμετοχή στα συλλαλητήρια... Φαίνεται ότι όταν αποφασίζει η ΓΣΕΕ δεν ισχύουν οι "αντιρρήσεις" που πρόβαλλαν οι διάφορες παρατάξεις στο ΕΚΑ για απεργιακή 8Μ... Έρχεται βέβαια και το 37ο συνέδριο της ΓΣΕΕ στην Καλαμάτα 14-17.3 κι η ΓΣΕΕ θέλει να εμφανίσει μια πρόσφατη απεργιακή δράση, αλλά αυτό δεν είναι το σημαντικό, εδώ έχουμε τελικά την ευκαιρία-πρόκληση για μια απεργιακή-αγωνιστική-εργατική 8Μ, για πρώτη φορά στην Ελλάδα.

Μετά από πρόταση της Πρωτοβουλίας ΓΕΝΟΒΑ και στο Σωματείο στον Όμιλο INTRACOM, το ΔΣ στις 6.3 αποφάσισε να επεκτείνει τη στάση εργασίας της  8Μ μέχρι τέλους της βάρδιαςγια να διευκολυνθεί η συμμετοχή στο συλλαλητήριο 2μμ στην πλ. Κλαυθμώνος.

 

ΑΠΕΡΓΙΑ 8 ΜΑΡΤΗ ΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ

Ανακοίνωση σωματείων για την εργατική διαδήλωση του Σαββάτου 16/2/19 (11.30πμ, πλ. Κοραή – Αθήνα)

Ανακοίνωση σωματείων για την εργατική διαδήλωση του Σαββάτου 16/2/2019 (11.30πμ, πλ. Κοραή – Αθήνα)

Ως εργατικά σωματεία, σε συνέχεια της προσπάθειάς μας για κοινή, οριζόντια συντονισμένη και οργανωμένη από τα κάτω δράση, προχωράμε στην οργάνωση μιας εργατικής διαδήλωσης το Σάββατο 16/2/19 στο κέντρο της Αθήνας, με αρχική συγκέντρωση στις 11.30πμ στην πλατεία Κοραή. Επιχειρώντας έτσι να αναδείξουμε κάποιες βασικές πτυχές της δυσχερούς εργασιακής πραγματικότητας που βιώνουμε και να βροντοφωνάξουμε για τα δίκια μας. Δυναμώνοντας τον κοινό αγώνα μας για την προάσπιση των εργατικών συμφερόντων και δικαιωμάτων, των αναγκών, της ζωής και της αξιοπρέπειάς μας.

Βασικός σταθμός της προσπάθειάς μας αυτής αποτέλεσε η διακλαδική απεργία της 1ης Νοέμβρη 2018, οπότε και -μέσα από μια οριζόντια διεργασία συντονισμού μας, που βασίστηκε στις διαδικασίες βάσης των σωματείων μας- πραγματοποιήθηκε συντονισμένη κήρυξη απεργιών στους κλάδους και τις επιχειρήσεις όπου εργαζόμαστε. Επρόκειτο για μια ιδιαίτερα σημαντική απεργία τόσο λόγω της μεγάλης συμμετοχής συναδέλφων και συναδελφισσών σε αυτή, καθώς και στην απεργιακή διαδήλωση, όσο και ως προς τη στόχευσή της και την παρακαταθήκη που αφήνει για τη συνέχεια.

Κάποιες από τις κύριες αιχμές της διαδήλωσης, όπως και της προαναφερόμενης απεργίας, αποτελούν το αίτημα για αυξήσεις στους μισθούς και τις αμοιβές μας και η διαχρονική μάχη μας για τις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας. Βασική πτυχή της συνολικής επίθεσης που δεχόμαστε τα τελευταία χρόνια αποτέλεσε το σχέδιο υποτίμησης της εργασίας μας, που υλοποιήθηκε μέσα από την εφαρμογή μνημονιακών νόμων που προέβλεπαν περικοπές στο μισθό, σε επιδόματα κ.α. Ενδεικτικά αναφέρουμε τον κατώτερο μισθό των 586 ευρώ μικτά που επιβλήθηκε και το ότι για τους κάτω των 25 ετών ορίστηκε υποκατώτατος μισθός 510 μικτά. Πρόκειται για μισθούς πείνας που οριακά εξασφαλίζουν την επιβίωση. Παράλληλά, οι Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας (ΕΓΣΣΕ, κλαδικές, επιχειρησιακές) ουσιαστικά έχουν διαλυθεί και πολλοί από εμάς δουλεύουν με ατομική σύμβαση. Ενώ κι όπου συνέχισαν να υπάρχουν ΣΣΕ, είναι είτε «διακοσμητικές», είτε για να καταγράφουν την εργασιακή χειροτέρευση. Μάλιστα, μέσα από την επίθεση στις ΣΣΕ, πέρα από το να εξασφαλίσουν χειρότερους όρους αμοιβής και εργασιακών συνθηκών για όλους και όλες μάς, τα αφεντικά πόνταραν και στην υποχώρηση της δύναμης των σωματείων μας και της δυνατότητάς μας να διαπραγματευόμαστε και να αγωνιζόμαστε συλλογικά για τα εργατικά μας συμφέροντα.

Γι’ αυτό και εμείς διεκδικούμε την επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων και της ισχύος των ΣΣΕ, την κατάργηση του νόμου Βρούτση-Αχτσίογλου που επιτρέπει ορισμό του κατώτατου μισθού με κρατική παρέμβαση και των μνημονιακών νόμων που υπονόμευσαν την ελεύθερη προσφυγή των σωματείων στον Οργανισμό Μεσολάβησης και Διαιτησίας (ΟΜΕΔ). Επίσης, διεκδικούμε και την επεκτασιμότητά των ΣΣΕ, ώστε κανένας να μη δουλεύει χωρίς συλλογική σύμβαση. Μάλιστα απαιτούμε την άμεση επαναφορά των μισθών-ημερομισθίων-ωρομισθίων στα επίπεδα που προέβλεπαν οι ΣΣΕ (Εθνική Γενική, κλαδικές, επιχειρησιακές) πριν τη μνημονιακή λαίλαπα, ώστε αυτά τα επίπεδα να αποτελέσουν τη βάση για διαπραγματεύσεις για μισθολογικές αυξήσεις. Τέλος, παράλληλα με την απαίτησή μας για αυξήσεις στο μισθό διεκδικούμε και τη μείωση του εργάσιμου χρόνου. Διεκδικώντας έτσι και το να τα βγάζουμε πέρα χωρίς να αναγκαζόμαστε να κάνουμε και δεύτερη δουλειά ή και περισσότερες, αλλά και το δικαίωμά μας στον ελεύθερο χρόνο.

Στο πλαίσιο της σύγχρονης ελαστικοποίησης των σχέσεων εργασίας και της γενικότερης επισφάλειας εντάσσεται και το καθεστώς πληρωμής με ΔΠΥ (μπλοκάκι). Οι εργαζόμενοι-εργαζόμενες με μπλοκάκι σηκώνουν οι ίδιοι-ίδιες στο ακέραιο το βάρος της ασφάλισής τους, καταβάλλοντας υπέρογκες εισφορές ανεξαρτήτως του κύκλου εργασιών τους, ενώ φορολογούνται από το πρώτο ευρώ, καθώς από το κράτος αντιμετωπίζονται σαν επιχειρήσεις. Παράλληλα, τα αφεντικά τούς-τίς αντιμετωπίζουν σαν «συνεργάτες» που πρέπει να δουλεύουν χωρίς ωράριο («για να βγει η δουλειά»), χωρίς δυνατότητα συλλογικής διεκδίκησης και ρύθμισης μιας μίνιμουμ αμοιβής, καθώς και επιβολής ενιαίων όρων για την αμοιβή αυτή, χωρίς δικαιώματα (επιδόματα, άδειες, άδεια μητρότητας, αφορολόγητο κλπ), αλλά μόνο με υποχρεώσεις. Να σημειώσουμε ότι σε διάφορους κλάδους το φαινόμενο συνάδελφοι και συναδέλφισσες να δουλεύουν με όρους εξαρτημένης εργασίας ενώ αμείβονται και ασφαλίζονται με μπλοκάκι είναι μια πλήρως κανονικοποιημένη εργασιακή συνθήκη, κατάσταση που σε καμία περίπτωση δεν είμαστε διατεθειμένοι και διατεθειμένες να δεχτούμε μοιρολατρικά, καθώς υποβαθμίζει την καθημερινότητα και την ποιότητα της ζωής μας. Επίσης, αυτές οι ελαστικές και επισφαλείς μορφές εργασίας (είτε πρόκειται για ΔΠΥ, είτε για συνεχείς, επαναλαμβανόμενες συμβάσεις ορισμένου χρόνου), εκτός του ότι καταστρατηγούν τα εργασιακά μας δικαιώματα, αποτελούν και πρόσφορο έδαφος για πραγματοποίηση μαζικών απολύσεων, όπως ήδη βλέπουμε να γίνεται πχ. σε περιπτώσεις κλεισίματος προγραμμάτων, χωρίς να τηρούνται ούτε οι στοιχειώδεις υποχρεώσεις, όπως η καταβολή αποζημιώσεων

Οι διεκδικήσεις μας για μισθό-αμοιβές και για ΣΣΕ βασίζονται στις ανάγκες μας και όχι στις όποιες «αντοχές της οικονομίας» ή στο τι είναι «πρόθυμοι» να παραχωρήσουν οι εργοδότες και οι εκάστοτε κυβερνώντες. Και με αυτόν τον τρόπο επιχειρούμε και να αμφισβητήσουμε και την ίδια την κυριαρχία των νόμων της αγοράς πάνω στη ζωή μας.

Επίσης, είναι κρίσιμο να καταδείξουμε και τον εμπαιγμό της κυβέρνησης που εδώ και καιρό, στο πλαίσιο της δήθεν εξόδου από τα μνημόνια, διαφημίζει διαρκώς την αύξηση του κατώτερου μισθού -η οποία ανακοινώθηκε τελικά επίσημα τις μέρες αυτές- και την επαναφορά των ΣΣΕ. Από τη μια, ακόμα και τα “ψίχουλα” που παρουσιάζουν ως αυξήσεις ουσιαστικά δε θα έρθουν ποτέ στις τσέπες μας, εξαιτίας της επικείμενης μείωσης του αφορολόγητου εισοδήματος. Από την άλλη, η κατάργηση του καθεστώτος του υποκατώτατου μισθού συνοδεύεται από την ήδη αποφασισμένη επιδότηση από τον κρατικό προϋπολογισμό του 50% των ασφαλιστικών εισφορών των εργοδοτών για τους εργαζομένους κάτω των 25 ετών, ώστε να μην αντιμετωπίσουν αυξημένο κόστος οι εργοδότες! Επίσης, η κυβέρνηση έχει ήδη θέσει σε εφαρμογή το νόμο για ορισμό του κατώτατου μισθού με κυβερνητική απόφαση βάσει των “αντοχών της οικονομίας” και όχι μέσω ελεύθερης συλλογικής διαπραγμάτευσης εργαζομένων κι εργοδοτών (…και σίγουρα ούτε κατά διάνοια βάσει των αναγκών μας). Τέλος, μέσω των διάφορων περιοριστικών διατάξεων (όπως κατάθεση μητρώου των εργοδοτικών οργανώσεων που να δείχνει ότι απασχολούν το 50% των εργαζομένων του κλάδου), δίνεται η δυνατότητα στα αφεντικά να μπλοκάρουν την επεκτασιμότητα των ΣΣΕ.

Μια από τις βασικές αιχμές της διαδήλωσης αυτής είναι και η εναντίωσή μας στην εργοδοτική τρομοκρατία. Μια σειρά ολοένα και αυξανόμενων κρουσμάτων κατά τα τελευταία χρόνια καταδεικνύουν ότι τα αφεντικά δεν αρκούνται μόνο στο αντεργατικό νομοθετικό πλαίσιο που έχει επιβληθεί (ή που τους έχει χαριστεί). Βέβαια και το ίδιο το νομοθετικό αυτό πλαίσιο, αλλά και η σχετική ατιμωρησία που απολαμβάνουν τις περισσότερες φορές τα αφεντικά, ενθαρρύνουν μια τέτοια στάση απέναντι μας. Εκδικητικές απολύσεις, αλλά και εκβιασμοί και ξυλοδαρμοί -ακόμα και με ξεκάθαρα μαφιόζικες πρακτικές- σε εργαζόμενους-εργαζόμενες που “τολμούν” να διεκδικήσουν ό,τι δικαιούνται βάσει νόμου, απαιτήσεις για επιστροφή δώρων Χριστουγέννων και Πάσχα, επιβολή όρων εργασίας δυσμενέστερων των όσων προβλέπει η υπογεγραμμένη σύμβαση εργασίας, αυταρχικές και απαξιωτικές συμπεριφορές εργοδοτών και προϊστάμενων και πολλές άλλες αντίστοιχες καταστάσεις συνθέτουν ένα σκηνικό τρόμου.

Οι απολύσεις, σε συνδυασμό με την έξαρση της ανεργίας αλλά και την επικράτηση της επισφάλειας ως βασική εργασιακή συνθήκη, καταδεικνύουν με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο το πόσο αναλώσιμοι είμαστε όλοι και όλες εμείς, ο κόσμος της εργασίας. Από τη μια στιγμή στην άλλη ο καθένας και η καθεμιά μας μπορεί να βρεθεί στο δρόμο, δίχως δουλειά και χωρίς να μπορεί να εξασφαλίσει τα αναγκαία μέσα για να ζήσει αξιοπρεπώς. Είτε επειδή ως παλιότερος-παλιότερη κοστίζει περισσότερο στην επιχείρηση σε σχέση με έναν νέο ή μία νέα, είτε επειδή διεκδικεί δικαιώματα, είτε γιατί είναι έγκυος, είτε γιατί «περισσεύει», είτε γιατί «δεν αντέχει η οικονομία» ιδίως για όσους και όσες εργάζονται στο δημόσιο τομέα, είτε τέλος γιατί αυτή είναι η φύση του καπιταλιστικού συστήματος.

Επίσης, μέσα από τη διαδήλωση αυτή επιχειρούμε να καταδείξουμε και το ρόλο που παίζει η κρατική τρομοκρατία. Πέρα από το νομοθετικό ρόλο της στην επιβολή συνθηκών εργασιακού μεσαίωνα και της συνολικής λεηλασίας της ζωής μας, η τρομοκρατία του κράτους και των εκάστοτε κυβερνώντων εκδηλώνεται και μέσα από την καταστολή και κατατρομοκράτηση των εργατικών αγώνων και την ποινικοποίηση της συνδικαλιστικής δράσης. Εργατικές κινητοποιήσεις καταστέλλονται, πολλές φορές με μεγάλη βαναυσότητα και συνάδελφοι-συναδέλφισσες που συμμετέχουν σε αυτές συλλαμβάνονται και καταδικάζονται. Ενώ έχουν υπάρξει και περιπτώσεις διώξεων ακόμα και από το λεγόμενο τμήμα προστασίας του δημοκρατικού πολιτεύματος. Επίσης, απεργίες κρίνονται παράνομες και καταχρηστικές, ενώ κατά την περασμένη χρονιά επιχειρήθηκε μέσω νόμου και το να γίνει δυσχερέστερη η δυνατότητα πρωτοβάθμιων σωματείων για κήρυξη απεργίας.

Το όλο αυτό σκηνικό τρόμου έρχεται να συμπληρώσει η έξαρση των λεγόμενων “εργατικών ατυχημάτων”, που ουσιαστικά δεν είναι τίποτε άλλο από δολοφονίες των εργοδοτών και του κράτους. Δεκάδες συνάδελφοι-συναδέλφισσες χάνουν τη ζωή τους δουλεύοντας σε εργοτάξια και σε άλλα τεχνικά έργα ή και στο δρόμο ως διανομείς. Πολλοί άλλοι και πολλές άλλες παθαίνουν μόνιμες βλάβες στην υγεία τους είτε ακαριαίως, είτε μέσα από προβλήματα που συσσωρεύονται με τον καιρό. Πρόκειται για ξεκάθαρη απαξίωση της ζωής των εργαζομένων που συντελείται στο βωμό της εξασφάλισης μεγαλύτερης κερδοφορίας για τα αφεντικά, τα οποία επιδιώκουν με κάθε τρόπο να μην παρέχουν επαρκή μέτρα προστασίας, δεν τηρούν τους κανόνες υγιεινής και ασφάλειας στους χώρους δουλειάς και επιβάλλουν συνθήκες υπερεντατικοποίησης.

Και προφανώς ο κατάλογος της βάρβαρης εργασιακής πραγματικότητας δεν κλείνει με όλα τα παραπάνω. Συμπληρώνεται -ενδεικτικά- με την καθυστερημένη καταβολή ή και τη κλοπή δεδουλευμένων, τη κλοπή ενσήμων, την κατάργηση βαρέων και ανθυγιεινών ενσήμων σε πάρα πολλούς κλάδους, τα ελαστικά ωράρια και την κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας, τα ολοένα και αυξανόμενα κρούσματα σεξουαλικής παρενόχλησης στους χώρους δουλειάς, τις διάφορες αδυσώπητες πρακτικές παρακολούθησης της εργασίας μας κ.α. Και η όλη κατάσταση γίνεται ακόμα πιο δυσχερής με το ολοένα και υψηλότερο κόστος για την κάλυψη βασικών κοινωνικών αναγκών μας.

Είναι ανάγκη να αντιληφθούμε τη δύναμη που έχουμε στα χέρια μας ως οι πραγματικοί παραγωγοί του πλούτου που υπάρχει γύρω μας. Και δίχως να αναμένουμε τίποτα από τους όποιους «σωτήρες» και χωρίς να εξαπατόμαστε από την κυβερνητική προπαγάνδα, με όπλο μας την ταξική-συναδελφική αλληλεγγύη, με τη συσπείρωσή στα σωματεία μας, να συνεχίζουμε ολοένα και πιο δυναμικά να οργανωνόμαστε και να αντιστεκόμαστε συλλογικά μέσα κι έξω από τους χώρους δουλειάς μας. Εξίσου αναγκαίος είναι και ο οριζόντιος συντονισμός των εργατικών σωματείων ιδιωτικού και δημόσιου τομέα στη βάση των κοινών συμφερόντων της τάξης μας. Όπως άλλωστε και η συστράτευση του συνόλου των αντιστεκόμενων και καταπιεζόμενων κομματιών της κοινωνίας στους ταξικούς-κοινωνικούς αγώνες καθώς και η σύνδεση των αγώνων αυτών.

Να συμμετέχουμε όλοι και όλες στην εργατική διαδήλωση το Σάββατο 16 Φλεβάρη με αρχική συγκέντρωση στις 11.30πμ στην πλατεία Κοραή.

Οργανώνουν και καλούν:
 

Σύλλογος Εργαζόμενων στα Φροντιστήρια Καθηγητών (ΣΕΦΚ)
Σύλλογος Μεταφραστών Επιμελητών Διορθωτών (ΣΜΕΔ)
Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου - Χάρτου - Ψηφιακών Μέσων Αττικής (ΣΥΒΧΨΑ)
Σωματείο Βάσης Εργαζομένων στις ΜΚΟ (ΣΒΕΜΚΟ)
Σωματείο Εργαζόμενων στην εταιρεία Πλαίσιο Νομού Αττικής

Επίσης στο συλλαλητήριο συμμετέχουν και στηρίζουν ακόμη τα: Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών, Σωματείο Εργαζομένων στη ΝΟΚΙΑ Ελλάς, Σωματείο Σερβιτόρων Μαγείρων (ΣΣΜ), Σωματείο Εργαζομένων στο Αττικό Νοσοκομείο, Ένωση Συντακτών Περιοδικού Ηλεκτρονικού Τύπου, Πανελλήνιο Σωματείο Εργαζόμενων Φαρμακευτικών Προϊόντων / Ιατροτεχνολογικών και Συναφών Επαγγελμάτων, Πανελλήνιο Σωματείο Εκτάκτου Προσωπικού του Υπουργείου Πολιτισμού, Σωματείο Εργαζομένων Cyta Hellas.

Επίσης μετά από σύσκεψη αγώνα και συντονισμού της δράσης Συλλόγων α’βαθμιας Εκπαίδευσης (ΣΕΠΕ), ΕΛΜΕ και αναπληρωτών, αποφασίστηκε νέο πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο και κοινός αγώνας μαζί με τα σωματεία του ιδιωτικού τομέα, με κάλεσμα στη συγκέντρωση στις 16 Φεβρουαρίου στην Πλ. Κοραή. Στη σύσκεψη συμμετείχαν οι ΣΕΠΕ Α΄ Αθηνών, Αθηνά, Αιγάλεω, Αμαρουσίου, Άνω Λιοσίων-Ζεφυρίου-Φυλής, Αριστοτέλης, «Κ. Βάρναλης»-Ελευσίνας, «Δ. Γληνός», Καλλιθέας-Μοσχάτου, Κ. Σωτηρίου (Αν. Αττικής), Ν. Σμύρνης, «Παρθενώνας», Πειραιά «η Πρόοδος», Σαλαμίνας. Καθώς και οι ΕΛΜΕ Άνω Λιοσίων-Ζεφυρίου-Φυλής, Α’ Δυτικής Αττικής, Ε΄ Αθήνας και το Συντονιστικό αναπληρωτών και αδιόριστων εκπαιδευτικών. Ως παρατηρητές ήταν οι ΕΛΜΕ Β΄ Αθήνας, Γ΄ Δυτικής Αθήνας και ο ΣΕΠΕ Πειραιά «Ρήγας Φεραίος». Πολλά απ’ αυτά τα σωματεία έχουν αποφασίσει συμμετοχή στο συλλαλητήριο.

Αλλά και πολλές εργατικές συλλογικότητες, κινήσεις σχήματα και πρωτοβουλίες από κλάδους και γειτονιές καλούν ήδη στην εργατική διαδήλωση στις 16 Φεβρουαρίου. Ενδεικτικά, μέχρι τώρα καλούν το Συντονιστικό Δράσης ενάντια στην κατάργηση της Κυραικάτικης Αργίας, το Ταξικό Μέτωπο στις συγκοινωνίες, η ΑΤΕ ΕΚΑ, η Attack στην ανεργία και την επισφάλεια, η Αγωνιστική Εργατική Συσπείρωση σε τουρισμό-επισιτισμό «Λάντζα», το Radical IT στην πληροφορική, η Πρόταση Προοπτικής Εθνικής Τράπεζας, LABour κίνηση στην έρευνα, η Πρωτοβουλία Συναδέλφων Βιβλίου-Χάρτου, Αριστερή Πρωτοβουλία Τεχνικών, Αριστερή Κίνηση εργαζόμενων Αρχιτεκτόνων.

Από τις γειτονιές, στηρίζουν και καλούν οι εργατικές λέσχες Κερατσινίου-Δραπετσώνας, Κολωνού και Κυψέλης-Πατησίων-Γαλατσίου, η συνέλευση Περιστερίου, η συνέλευση αντίστασης Κυψέλης-Πατησίων, και πολλά ακόμα στέκια και πρωτοβουλίες από γειτονιές της Αττικής.

Αντίστοιχη κινητοποίηση θα πραγματοποιηθεί στη Θεσσαλονίκη στις 16/2/19 (12.00, Τσιμισκή & Αριστοτέλους). Τα σωματεία που συμμετέχουν στην οργάνωση της συγκέντρωσης της Θεσσαλονίκης είναι το Σωματείο Υπαλλήλων Βιβλίου και Χάρτου Νομού Θεσσαλονίκης και το Σωματείο Βάσης Εργαζομένων στον χώρο της ψυχικής υγείας και κοινωνικής πρόνοιας (ΣΒΕΨΥΚΟΙ), ενώ στηρίζουν και καλούν συλλογικότητες της πόλης.