Για μια ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ 8 ΜΑΡΤΗ, ΜΕΡΑ της ΓΥΝΑΙΚΑΣ

 

Πρόταση προς το ΔΣ του ΕΚΑ για απεργιακή 8 Μάρτη (πιο κάτω διαβάστε τι έγινε στο Δ.Σ. του ΕΚΑ στις 28.2.2019)

http://taxikienotitaeka.blogspot.com/

Πρόταση για κήρυξη 24ωρης απεργίας από το ΕΚΑ στις 8 Μάρτη κατέθεσε η Αγωνιστική Ταξική Ενότητα (παράταξη όπου συμμετέχει κι η Πρωτοβουλία Γένοβα στην INTRACOM με τους αντιπροσώπους που έχει εκλέξει για το ΕΚΑ)

Η πρόταση έχει ως εξής:

Η φετινή παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, στις 8 του Μάρτη, αποκτάει επιτέλους και διεθνώς αλλά και στην Ελλάδα νέα χαρακτηριστικά. Αυτή η ημέρα ήταν πάντοτε υπόθεση του εργατικού κινήματος, μιας και από αυτό προέκυψε αυτή η "επέτειος" στις αρχές του 20ού αιώνα (από το 1911, οπότε η σημασία της κι η σύνδεσή της με το εργατικό κίνημα καταγράφηκε δραματικά μετά από λίγες μέρες, όταν 123 εργαζόμενες και 23 εργαζόμενοι χάθηκαν στη Νέα Υόρκη στη μεγάλη πυρκαγιά στο εργοστάσιο ρούχων Triangle Shirtwaist). Η Ημέρα της Γυναίκας μόνο "επετειακή" δεν είναι! Είναι μέρα-σύμβολο για τους αγώνες των γυναικών ενάντια σε κάθε μορφή καταπίεσης, στην εργασία, την κοινωνία, την οικογένεια. Η περσινή απεργία των γυναικών στην Ισπανία έβγαλε 5.5 εκατομμύρια γυναίκες στο δρόμο με το σύνθημα «αν σταματήσουμε εμείς, σταματάει ο κόσμος».

Παρά τα μεγάλα λόγια για τις πολιτικές ισότητας στην ΕΕ, οι εργαζόμενες γυναίκες στην Ευρώπη πληρώνονται λιγότερο από τους άντρες συναδέλφους τους, τα ποσοστά ανεργίας τους είναι πολύ μεγαλύτερα, ενώ οι γυναίκες αποτελούν κατά κύριο λόγο τη στρατιά των ελαστικά, κακώς αμειβόμενων, ανασφάλιστων και χωρίς δικαιώματα εργαζομένων. Η Ευρωπαϊκή Ένωση με τις κατευθύνσεις και τις αποφάσεις (όπως αυτή του δικαστηρίου της ΕΕ, που νομιμοποιεί τις απολύσεις εγκύων εργαζόμενων στο πλαίσιο ομαδικών απολύσεων) εντείνει συνεχώς τις διακρίσεις σε βάρος των γυναικών. Αλλά και σ’ αυτό το απαράδεκτο τοπίο στην ΕΕ, η Ελλάδα πρωτοστατεί αρνητικά:

• Μέσα στο 2017 κυκλοφόρησε από το Ευρωπαϊκό Ινστιτούτο για την Ισότητα των Φύλων ο "Δείκτης Ισότητας των Φύλων" που καταγράφει την ανισότητα ανάμεσα στις γυναίκες και τους άντρες στους τομείς της εργασίας, του χρήματος, της γνώσης, του χρόνου, της εξουσίας και της υγείας στην Ευρωπαϊκή Ένωση των 28 χωρών. Σε αυτόν, ο μέσος όρος των κρατών - μελών της Ε.Ε. φτάνει στο 66,2 και πρώτη στην ανισότητα είναι η Ελλάδα με 50, δηλαδή με τον χαμηλότερο δείκτη ισότητας σε σχέση με τις άλλες χώρες.
• Την περίοδο της καπιταλιστικής κρίσης, της καταστρατήγησης των εργασιακών δικαιωμάτων,  οι εργαζόμενες γυναίκες χτυπιούνται διπλά και τριπλά. Με βάση τα στοιχεία του 2016 από το ΙΚΑ, ο μισθός των γυναικών είναι κατά 226 ευρώ το μήνα χαμηλότερος. Η μισθολογική διαφορά στην Ελλάδα φτάνει το 45,2% ενώ στην Ευρώπη είναι 41,1%. Πέρα όμως από αυτά την ίδια στιγμή παρατηρείται αύξηση των σεξιστικών επιθέσεων διεθνώς αλλά και μέσα στους χώρους δουλειάς, ιδιαίτερα στον ιδιωτικό τομέα.

Σήμερα οι γυναίκες αποτελούν κάτι περισσότερο από το 50% της εργατικής τάξης, επιβαρύνονται όμως πολύ περισσότερο με την δουλειά στο σπίτι. Σε αυτή την εικόνα προστίθενται πάνω στις γυναίκες και τα βάρη από τη διάλυση των γηροκομείων, των παιδικών σταθμών, της υγείας και της παιδείας, η επέλαση των μνημονίων και της διαρκούς λιτότητας που εφαρμόζει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ.

Όλες και όλοι εμείς, εργαζόμενες κι εργαζόμενοι, που παλεύουμε για προσλήψεις, αυξήσεις, δημόσια και δωρεάν υγεία και παιδεία για όλους, προχωράμε σε απεργιακή συγκέντρωση και διαδήλωση ανήμερα στις 8 του Μάρτη, Ημέρα της Γυναίκας. Προτείνουμε 24ωρη απεργία και απεργιακή συγκέντρωση στις 2 μ.μ. στην πλατεία Κλαυθμώνος.

Εκείνη την ημέρα ξεσηκωνόμαστε και κατεβαίνουμε στον δρόμο ζητώντας να επιστραφούν όλοι οι κλεμμένοι μισθοί και δικαιώματα και επιτέλους να τσακιστούν τα  στερεότυπα και οι διακρίσεις με βάση το φύλο, (αλλά και το σεξουαλικό προσανατολισμό, τη φυλή ή το χρώμα). Γιατί είναι υπόθεση όλου του εργατικού κινήματος η κατάργηση των ανισοτήτων και διακρίσεων στη μόρφωση, στην εργασία, για προστασία της μητρότητας, για άδειες ανατροφής και συνολικά για την γυναικεία χειραφέτηση. 

Τι έγινε στις 28.2 που συνεδρίασε το Δ.Σ. του ΕΚΑ (από ενημέρωση του Βασ. Συλαϊδή, μέλος του Δ.Σ. ΕΚΑ , εκπροσ. ΑΤΕ-ΕΚΑ):

....Στη συνέχεια συζητήθηκε η πρόταση της ΑΤΕ για απεργιακή 8 Μάρτη. Αρχικά ανέφερε ο πρόεδρος Γ. Μυλωνάς (ΕΑΚ) για την πρόταση (αφού πρωτοανέφερε ότι όπως κάθε χρόνο το ΕΚΑ θα στηρίξει μια θεατρική παράσταση), ότι όμως δεν λήφθηκε καμιά σχετική απόφαση από σωματεία της δύναμης του ΕΚΑ ούτε καν ήρθε αίτημα από την ΑΔΕΔΥ όταν πήρε τη δική της απόφαση για στάση εργασίας, αλλά παρόλα αυτά στηρίζει η ΕΑΚ την πρόταση και μου έδωσε το λόγο να την παρουσιάσω.

Στη συνέχεια πήρα το λόγο και ζήτησα να δοθεί ο λόγος στην Κατερίνα Θωϊδου (δημοσιογράφος, συνδικαλίστρια και δημοτ. σύμβουλος Νίκαιας) που είχε έρθει με κάποιες άλλες/-ους συναδέλφους συνδικαλιστές να στηρίξουν την πρόταση εκ μέρος της Κίνησης για την Απεργιακή 8 Μάρτη. Μετά την Κατερίνα που μίλησε πυκνά και ουσιαστικά για την απεργιακή 8 Μάρτη, συμπλήρωσα κι εγώ ότι το ΕΚΑ έχει την πρόκληση να τοποθετηθεί στην ουσία και να στηρίξει μια πρώτη απεργιακή 8 Μάρτη στον ιδιωτικό κι ευρύτερο δημόσιο τομέα (ΔΕΚΟ) μια και στο δημόσιο η ΑΔΕΔΥ ήδη αποφάσισε (εκτός από ομοσπονδίες, σωματεία) αλλά και ΠΟΣΠΕΡΤ, μιλάμε άλλωστε για απεργιακό συλλαλητήριο στην ΑΘΗΝΑ, τομέα ευθύνης του ΕΚΑ. Τουλάχιστον να ευθυγραμμιστεί το ΕΚΑ με στάση εργασίας από τις 1μμ μέχρι τέλους βάρδιας όπως αποφάσισε κι η ΑΔΕΔΥ – κι ούτε βέβαια θα περιμέναμε η ΑΔΕΔΥ να απευθυνθεί απευθείας στο ΕΚΑ που είναι εκτός δικαιοδοσίας της.

Μετά πήρε το λόγο η Μαρία Τσαγκατάκη από τη ΔΑΣ (ΠΑΜΕ) και πραγματικά έκανε μια «ξινή» παρέμβαση, αναφέρθηκε σε κινήσεις «φεμινιστριών» αλά κα Βαρδινογιάννη κλπ. από ΜΚΟ που χρηματοδοτούνται από την ΕΕ κλπ. , για την πλαστή «ισότητα» σε συντάξιμο χρόνο κλπ. που νομοθετήθηκαν πρόσφατα, χωρίς να αναγνωρίζουν τον κοινωνικό ρόλο των γυναικών (μητρότητα κλπ.) και δεν αφορούν τη σκληρή πραγματικότητα ιδιαίτερα στα μνημονιακά χρόνια που οι γυναίκες πλήττονται ιδιαίτερα από ανεργία, απολύσεις κλπ. Στη συνέχεια εστιάστηκε στις καθεστωτικές συνδικαλιστικές παρατάξεις με τις νοθείες κλπ. που δεν υπερασπίζονται τα δικαιώματα των γυναικών και δεν αποφάσισαν σε σωματεία να κάνουν απεργιακή την 8 Μάρτη. Σαν παράδειγμα έφερε τα σωματεία στα super market όπως π.χ. στο Σκλαβενίτη με πολλές χιλιάδες ψηφοφόρους κι ανάμεσά τους γυναίκες και ζήτησε από τις παρατάξεις που τα ελέγχουν να αποφασίσουν για 8 Μάρη απεργιακή και τότε κι η ΔΑΣ θα στηρίξει…  (από την άλλη βέβαια αποσιώπησε ότι η ΔΑΣ δεν παίρνει την πρωτοβουλία ή δεν συμφωνεί με την απεργία 8Μ όπου ελέγχει και προτείνεται από σ. της δικής μας παράταξης, π.χ. στο Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών ή στο Σωματείο Προσωπικού Ιδιωτικών Κλινικών, Γηροκομείων, Εργαστηρίων κλπ,), με δικά μας (της ΑΤΕ) μέλη των ΔΣ να παρευρίσκονται στη σύσκεψη του ΔΣ στο ΕΚΑ. Ούτε βέβαια την εμπόδιζε τίποτε να αποφασίζει κεντρικά η ΕΕ του ΠΑΜΕ, μετά Ομοσπονδίες κι ΕΚ και στο τέλος πλήθος από σωματεία που ελέγχει το ΠΑΜΕ για απεργία αρχικά 8 Νοέμβρη ’18, μετά 14Ν, μετά …28Ν - τελικά με ΓΣΕΕ κι όχι με πρωτοβουλίες από τα κάτω σε α’βάθμια όπως στις 1Ν που είχαμε προτείνει σαν ΑΤΕ στο ΕΚΑ…). Μια διαστροφική λογική ενός ποδηγετημένου γραφειοκρατικού συνδικαλισμού που αυτοβαφτίζεται «ταξικός» ενώ προβάλλει προφάσεις για να μην στηρίξει αγωνιστικές πρωτοβουλίες εργαζομένων και συνδικάτων (που δεν ελέγχει) και που ξεφεύγουν από τα καθιερωμένα «επετειακά» απογευματινά συλλαλητήρια, δεκάρικους λόγους κλπ.

Στη γραμμή ότι είναι κατ’ αρχήν υπέρ μιας απεργιακής 8Μ αλλά θα περίμεναν πρώτα πρωτοβουλίες από α’βάθμια τοποθετήθηκαν κι οι επόμενες παρατάξεις, ΠΑΣΚΕ, Ενότητα/Ν.Πορεία, ΔΑΚΕ, ΕΜΕΙΣ, δεν στήριξαν απεργιακή απόφαση έστω στάση εργασίας του ΕΚΑ για να «μην εκτεθεί το κύρος του» σε μια μη μαζική κινητοποίηση. Είναι φανερό ότι κι οι απουσίες από τη συνεδρίαση, προδίκαζαν ότι δεν θα παιρνόταν απόφαση… Ενώ παρευρίσκονταν μόνο 2 γυναίκες – μέλη του ΔΣ (έλλειπαν άλλες 2 από ΔΑΣ/ΠΑΜΕ…)

Κάπου εκεί αποχώρησε εσπευσμένα κι ο πρόεδρος ΔΣ ο Γ. Μυλωνάς γιατί του τηλεφώνησαν για ένα σοβαρό οικογενειακό θέμα κι η σύσκεψη «επιταχύνθηκε».

Δευτερολόγησα, διαπιστώνοντας την αντινομία μιας στάσης καταρχήν υπέρ μια απεργιακής 8Μ αλλά καμιά πρωτοβουλία, πρότεινα να αποφασίσει το ΕΚΑ και να καλέσει σε σύσκεψη τα σωματεία της δύναμής του για να οργανώσουν μαζικά την απεργία στις 8Μ, ζήτησα μα γίνει και καταμέτρηση, αλλά ο προεδρεύων διαπίστωσε ότι δεν υπάρχει στήριξη και δεν προχώρησε.

....

Βασ. Συλαϊδής, μέλος Δ.Σ. ΕΚΑ (εκπρ. ΑΤΕ-ΕΚΑ), από ενημέρωση στη λίστα της παράταξης

Τελικά, η ΓΣΕΕ αποφάσισε στις 4.3.2019 αυτή πλέον να προχωρήσει  σε παναττική στάση εργασίας 13:00-15:00 τη Μέρα της Γυναίκας 8 Μάρη, καλώντας τους εργαζόμενους σε συμμετοχή στα συλλαλητήρια... Φαίνεται ότι όταν αποφασίζει η ΓΣΕΕ δεν ισχύουν οι "αντιρρήσεις" που πρόβαλλαν οι διάφορες παρατάξεις στο ΕΚΑ για απεργιακή 8Μ... Έρχεται βέβαια και το 37ο συνέδριο της ΓΣΕΕ στην Καλαμάτα 14-17.3 κι η ΓΣΕΕ θέλει να εμφανίσει μια πρόσφατη απεργιακή δράση, αλλά αυτό δεν είναι το σημαντικό, εδώ έχουμε τελικά την ευκαιρία-πρόκληση για μια απεργιακή-αγωνιστική-εργατική 8Μ, για πρώτη φορά στην Ελλάδα.

Μετά από πρόταση της Πρωτοβουλίας ΓΕΝΟΒΑ και στο Σωματείο στον Όμιλο INTRACOM, το ΔΣ στις 6.3 αποφάσισε να επεκτείνει τη στάση εργασίας της  8Μ μέχρι τέλους της βάρδιαςγια να διευκολυνθεί η συμμετοχή στο συλλαλητήριο 2μμ στην πλ. Κλαυθμώνος.

 

ΑΠΕΡΓΙΑ 8 ΜΑΡΤΗ ΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ

Ανακοίνωση σωματείων για την εργατική διαδήλωση του Σαββάτου 16/2/19 (11.30πμ, πλ. Κοραή – Αθήνα)

Ανακοίνωση σωματείων για την εργατική διαδήλωση του Σαββάτου 16/2/2019 (11.30πμ, πλ. Κοραή – Αθήνα)

Ως εργατικά σωματεία, σε συνέχεια της προσπάθειάς μας για κοινή, οριζόντια συντονισμένη και οργανωμένη από τα κάτω δράση, προχωράμε στην οργάνωση μιας εργατικής διαδήλωσης το Σάββατο 16/2/19 στο κέντρο της Αθήνας, με αρχική συγκέντρωση στις 11.30πμ στην πλατεία Κοραή. Επιχειρώντας έτσι να αναδείξουμε κάποιες βασικές πτυχές της δυσχερούς εργασιακής πραγματικότητας που βιώνουμε και να βροντοφωνάξουμε για τα δίκια μας. Δυναμώνοντας τον κοινό αγώνα μας για την προάσπιση των εργατικών συμφερόντων και δικαιωμάτων, των αναγκών, της ζωής και της αξιοπρέπειάς μας.

Βασικός σταθμός της προσπάθειάς μας αυτής αποτέλεσε η διακλαδική απεργία της 1ης Νοέμβρη 2018, οπότε και -μέσα από μια οριζόντια διεργασία συντονισμού μας, που βασίστηκε στις διαδικασίες βάσης των σωματείων μας- πραγματοποιήθηκε συντονισμένη κήρυξη απεργιών στους κλάδους και τις επιχειρήσεις όπου εργαζόμαστε. Επρόκειτο για μια ιδιαίτερα σημαντική απεργία τόσο λόγω της μεγάλης συμμετοχής συναδέλφων και συναδελφισσών σε αυτή, καθώς και στην απεργιακή διαδήλωση, όσο και ως προς τη στόχευσή της και την παρακαταθήκη που αφήνει για τη συνέχεια.

Κάποιες από τις κύριες αιχμές της διαδήλωσης, όπως και της προαναφερόμενης απεργίας, αποτελούν το αίτημα για αυξήσεις στους μισθούς και τις αμοιβές μας και η διαχρονική μάχη μας για τις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας. Βασική πτυχή της συνολικής επίθεσης που δεχόμαστε τα τελευταία χρόνια αποτέλεσε το σχέδιο υποτίμησης της εργασίας μας, που υλοποιήθηκε μέσα από την εφαρμογή μνημονιακών νόμων που προέβλεπαν περικοπές στο μισθό, σε επιδόματα κ.α. Ενδεικτικά αναφέρουμε τον κατώτερο μισθό των 586 ευρώ μικτά που επιβλήθηκε και το ότι για τους κάτω των 25 ετών ορίστηκε υποκατώτατος μισθός 510 μικτά. Πρόκειται για μισθούς πείνας που οριακά εξασφαλίζουν την επιβίωση. Παράλληλά, οι Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας (ΕΓΣΣΕ, κλαδικές, επιχειρησιακές) ουσιαστικά έχουν διαλυθεί και πολλοί από εμάς δουλεύουν με ατομική σύμβαση. Ενώ κι όπου συνέχισαν να υπάρχουν ΣΣΕ, είναι είτε «διακοσμητικές», είτε για να καταγράφουν την εργασιακή χειροτέρευση. Μάλιστα, μέσα από την επίθεση στις ΣΣΕ, πέρα από το να εξασφαλίσουν χειρότερους όρους αμοιβής και εργασιακών συνθηκών για όλους και όλες μάς, τα αφεντικά πόνταραν και στην υποχώρηση της δύναμης των σωματείων μας και της δυνατότητάς μας να διαπραγματευόμαστε και να αγωνιζόμαστε συλλογικά για τα εργατικά μας συμφέροντα.

Γι’ αυτό και εμείς διεκδικούμε την επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων και της ισχύος των ΣΣΕ, την κατάργηση του νόμου Βρούτση-Αχτσίογλου που επιτρέπει ορισμό του κατώτατου μισθού με κρατική παρέμβαση και των μνημονιακών νόμων που υπονόμευσαν την ελεύθερη προσφυγή των σωματείων στον Οργανισμό Μεσολάβησης και Διαιτησίας (ΟΜΕΔ). Επίσης, διεκδικούμε και την επεκτασιμότητά των ΣΣΕ, ώστε κανένας να μη δουλεύει χωρίς συλλογική σύμβαση. Μάλιστα απαιτούμε την άμεση επαναφορά των μισθών-ημερομισθίων-ωρομισθίων στα επίπεδα που προέβλεπαν οι ΣΣΕ (Εθνική Γενική, κλαδικές, επιχειρησιακές) πριν τη μνημονιακή λαίλαπα, ώστε αυτά τα επίπεδα να αποτελέσουν τη βάση για διαπραγματεύσεις για μισθολογικές αυξήσεις. Τέλος, παράλληλα με την απαίτησή μας για αυξήσεις στο μισθό διεκδικούμε και τη μείωση του εργάσιμου χρόνου. Διεκδικώντας έτσι και το να τα βγάζουμε πέρα χωρίς να αναγκαζόμαστε να κάνουμε και δεύτερη δουλειά ή και περισσότερες, αλλά και το δικαίωμά μας στον ελεύθερο χρόνο.

Στο πλαίσιο της σύγχρονης ελαστικοποίησης των σχέσεων εργασίας και της γενικότερης επισφάλειας εντάσσεται και το καθεστώς πληρωμής με ΔΠΥ (μπλοκάκι). Οι εργαζόμενοι-εργαζόμενες με μπλοκάκι σηκώνουν οι ίδιοι-ίδιες στο ακέραιο το βάρος της ασφάλισής τους, καταβάλλοντας υπέρογκες εισφορές ανεξαρτήτως του κύκλου εργασιών τους, ενώ φορολογούνται από το πρώτο ευρώ, καθώς από το κράτος αντιμετωπίζονται σαν επιχειρήσεις. Παράλληλα, τα αφεντικά τούς-τίς αντιμετωπίζουν σαν «συνεργάτες» που πρέπει να δουλεύουν χωρίς ωράριο («για να βγει η δουλειά»), χωρίς δυνατότητα συλλογικής διεκδίκησης και ρύθμισης μιας μίνιμουμ αμοιβής, καθώς και επιβολής ενιαίων όρων για την αμοιβή αυτή, χωρίς δικαιώματα (επιδόματα, άδειες, άδεια μητρότητας, αφορολόγητο κλπ), αλλά μόνο με υποχρεώσεις. Να σημειώσουμε ότι σε διάφορους κλάδους το φαινόμενο συνάδελφοι και συναδέλφισσες να δουλεύουν με όρους εξαρτημένης εργασίας ενώ αμείβονται και ασφαλίζονται με μπλοκάκι είναι μια πλήρως κανονικοποιημένη εργασιακή συνθήκη, κατάσταση που σε καμία περίπτωση δεν είμαστε διατεθειμένοι και διατεθειμένες να δεχτούμε μοιρολατρικά, καθώς υποβαθμίζει την καθημερινότητα και την ποιότητα της ζωής μας. Επίσης, αυτές οι ελαστικές και επισφαλείς μορφές εργασίας (είτε πρόκειται για ΔΠΥ, είτε για συνεχείς, επαναλαμβανόμενες συμβάσεις ορισμένου χρόνου), εκτός του ότι καταστρατηγούν τα εργασιακά μας δικαιώματα, αποτελούν και πρόσφορο έδαφος για πραγματοποίηση μαζικών απολύσεων, όπως ήδη βλέπουμε να γίνεται πχ. σε περιπτώσεις κλεισίματος προγραμμάτων, χωρίς να τηρούνται ούτε οι στοιχειώδεις υποχρεώσεις, όπως η καταβολή αποζημιώσεων

Οι διεκδικήσεις μας για μισθό-αμοιβές και για ΣΣΕ βασίζονται στις ανάγκες μας και όχι στις όποιες «αντοχές της οικονομίας» ή στο τι είναι «πρόθυμοι» να παραχωρήσουν οι εργοδότες και οι εκάστοτε κυβερνώντες. Και με αυτόν τον τρόπο επιχειρούμε και να αμφισβητήσουμε και την ίδια την κυριαρχία των νόμων της αγοράς πάνω στη ζωή μας.

Επίσης, είναι κρίσιμο να καταδείξουμε και τον εμπαιγμό της κυβέρνησης που εδώ και καιρό, στο πλαίσιο της δήθεν εξόδου από τα μνημόνια, διαφημίζει διαρκώς την αύξηση του κατώτερου μισθού -η οποία ανακοινώθηκε τελικά επίσημα τις μέρες αυτές- και την επαναφορά των ΣΣΕ. Από τη μια, ακόμα και τα “ψίχουλα” που παρουσιάζουν ως αυξήσεις ουσιαστικά δε θα έρθουν ποτέ στις τσέπες μας, εξαιτίας της επικείμενης μείωσης του αφορολόγητου εισοδήματος. Από την άλλη, η κατάργηση του καθεστώτος του υποκατώτατου μισθού συνοδεύεται από την ήδη αποφασισμένη επιδότηση από τον κρατικό προϋπολογισμό του 50% των ασφαλιστικών εισφορών των εργοδοτών για τους εργαζομένους κάτω των 25 ετών, ώστε να μην αντιμετωπίσουν αυξημένο κόστος οι εργοδότες! Επίσης, η κυβέρνηση έχει ήδη θέσει σε εφαρμογή το νόμο για ορισμό του κατώτατου μισθού με κυβερνητική απόφαση βάσει των “αντοχών της οικονομίας” και όχι μέσω ελεύθερης συλλογικής διαπραγμάτευσης εργαζομένων κι εργοδοτών (…και σίγουρα ούτε κατά διάνοια βάσει των αναγκών μας). Τέλος, μέσω των διάφορων περιοριστικών διατάξεων (όπως κατάθεση μητρώου των εργοδοτικών οργανώσεων που να δείχνει ότι απασχολούν το 50% των εργαζομένων του κλάδου), δίνεται η δυνατότητα στα αφεντικά να μπλοκάρουν την επεκτασιμότητα των ΣΣΕ.

Μια από τις βασικές αιχμές της διαδήλωσης αυτής είναι και η εναντίωσή μας στην εργοδοτική τρομοκρατία. Μια σειρά ολοένα και αυξανόμενων κρουσμάτων κατά τα τελευταία χρόνια καταδεικνύουν ότι τα αφεντικά δεν αρκούνται μόνο στο αντεργατικό νομοθετικό πλαίσιο που έχει επιβληθεί (ή που τους έχει χαριστεί). Βέβαια και το ίδιο το νομοθετικό αυτό πλαίσιο, αλλά και η σχετική ατιμωρησία που απολαμβάνουν τις περισσότερες φορές τα αφεντικά, ενθαρρύνουν μια τέτοια στάση απέναντι μας. Εκδικητικές απολύσεις, αλλά και εκβιασμοί και ξυλοδαρμοί -ακόμα και με ξεκάθαρα μαφιόζικες πρακτικές- σε εργαζόμενους-εργαζόμενες που “τολμούν” να διεκδικήσουν ό,τι δικαιούνται βάσει νόμου, απαιτήσεις για επιστροφή δώρων Χριστουγέννων και Πάσχα, επιβολή όρων εργασίας δυσμενέστερων των όσων προβλέπει η υπογεγραμμένη σύμβαση εργασίας, αυταρχικές και απαξιωτικές συμπεριφορές εργοδοτών και προϊστάμενων και πολλές άλλες αντίστοιχες καταστάσεις συνθέτουν ένα σκηνικό τρόμου.

Οι απολύσεις, σε συνδυασμό με την έξαρση της ανεργίας αλλά και την επικράτηση της επισφάλειας ως βασική εργασιακή συνθήκη, καταδεικνύουν με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο το πόσο αναλώσιμοι είμαστε όλοι και όλες εμείς, ο κόσμος της εργασίας. Από τη μια στιγμή στην άλλη ο καθένας και η καθεμιά μας μπορεί να βρεθεί στο δρόμο, δίχως δουλειά και χωρίς να μπορεί να εξασφαλίσει τα αναγκαία μέσα για να ζήσει αξιοπρεπώς. Είτε επειδή ως παλιότερος-παλιότερη κοστίζει περισσότερο στην επιχείρηση σε σχέση με έναν νέο ή μία νέα, είτε επειδή διεκδικεί δικαιώματα, είτε γιατί είναι έγκυος, είτε γιατί «περισσεύει», είτε γιατί «δεν αντέχει η οικονομία» ιδίως για όσους και όσες εργάζονται στο δημόσιο τομέα, είτε τέλος γιατί αυτή είναι η φύση του καπιταλιστικού συστήματος.

Επίσης, μέσα από τη διαδήλωση αυτή επιχειρούμε να καταδείξουμε και το ρόλο που παίζει η κρατική τρομοκρατία. Πέρα από το νομοθετικό ρόλο της στην επιβολή συνθηκών εργασιακού μεσαίωνα και της συνολικής λεηλασίας της ζωής μας, η τρομοκρατία του κράτους και των εκάστοτε κυβερνώντων εκδηλώνεται και μέσα από την καταστολή και κατατρομοκράτηση των εργατικών αγώνων και την ποινικοποίηση της συνδικαλιστικής δράσης. Εργατικές κινητοποιήσεις καταστέλλονται, πολλές φορές με μεγάλη βαναυσότητα και συνάδελφοι-συναδέλφισσες που συμμετέχουν σε αυτές συλλαμβάνονται και καταδικάζονται. Ενώ έχουν υπάρξει και περιπτώσεις διώξεων ακόμα και από το λεγόμενο τμήμα προστασίας του δημοκρατικού πολιτεύματος. Επίσης, απεργίες κρίνονται παράνομες και καταχρηστικές, ενώ κατά την περασμένη χρονιά επιχειρήθηκε μέσω νόμου και το να γίνει δυσχερέστερη η δυνατότητα πρωτοβάθμιων σωματείων για κήρυξη απεργίας.

Το όλο αυτό σκηνικό τρόμου έρχεται να συμπληρώσει η έξαρση των λεγόμενων “εργατικών ατυχημάτων”, που ουσιαστικά δεν είναι τίποτε άλλο από δολοφονίες των εργοδοτών και του κράτους. Δεκάδες συνάδελφοι-συναδέλφισσες χάνουν τη ζωή τους δουλεύοντας σε εργοτάξια και σε άλλα τεχνικά έργα ή και στο δρόμο ως διανομείς. Πολλοί άλλοι και πολλές άλλες παθαίνουν μόνιμες βλάβες στην υγεία τους είτε ακαριαίως, είτε μέσα από προβλήματα που συσσωρεύονται με τον καιρό. Πρόκειται για ξεκάθαρη απαξίωση της ζωής των εργαζομένων που συντελείται στο βωμό της εξασφάλισης μεγαλύτερης κερδοφορίας για τα αφεντικά, τα οποία επιδιώκουν με κάθε τρόπο να μην παρέχουν επαρκή μέτρα προστασίας, δεν τηρούν τους κανόνες υγιεινής και ασφάλειας στους χώρους δουλειάς και επιβάλλουν συνθήκες υπερεντατικοποίησης.

Και προφανώς ο κατάλογος της βάρβαρης εργασιακής πραγματικότητας δεν κλείνει με όλα τα παραπάνω. Συμπληρώνεται -ενδεικτικά- με την καθυστερημένη καταβολή ή και τη κλοπή δεδουλευμένων, τη κλοπή ενσήμων, την κατάργηση βαρέων και ανθυγιεινών ενσήμων σε πάρα πολλούς κλάδους, τα ελαστικά ωράρια και την κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας, τα ολοένα και αυξανόμενα κρούσματα σεξουαλικής παρενόχλησης στους χώρους δουλειάς, τις διάφορες αδυσώπητες πρακτικές παρακολούθησης της εργασίας μας κ.α. Και η όλη κατάσταση γίνεται ακόμα πιο δυσχερής με το ολοένα και υψηλότερο κόστος για την κάλυψη βασικών κοινωνικών αναγκών μας.

Είναι ανάγκη να αντιληφθούμε τη δύναμη που έχουμε στα χέρια μας ως οι πραγματικοί παραγωγοί του πλούτου που υπάρχει γύρω μας. Και δίχως να αναμένουμε τίποτα από τους όποιους «σωτήρες» και χωρίς να εξαπατόμαστε από την κυβερνητική προπαγάνδα, με όπλο μας την ταξική-συναδελφική αλληλεγγύη, με τη συσπείρωσή στα σωματεία μας, να συνεχίζουμε ολοένα και πιο δυναμικά να οργανωνόμαστε και να αντιστεκόμαστε συλλογικά μέσα κι έξω από τους χώρους δουλειάς μας. Εξίσου αναγκαίος είναι και ο οριζόντιος συντονισμός των εργατικών σωματείων ιδιωτικού και δημόσιου τομέα στη βάση των κοινών συμφερόντων της τάξης μας. Όπως άλλωστε και η συστράτευση του συνόλου των αντιστεκόμενων και καταπιεζόμενων κομματιών της κοινωνίας στους ταξικούς-κοινωνικούς αγώνες καθώς και η σύνδεση των αγώνων αυτών.

Να συμμετέχουμε όλοι και όλες στην εργατική διαδήλωση το Σάββατο 16 Φλεβάρη με αρχική συγκέντρωση στις 11.30πμ στην πλατεία Κοραή.

Οργανώνουν και καλούν:
 

Σύλλογος Εργαζόμενων στα Φροντιστήρια Καθηγητών (ΣΕΦΚ)
Σύλλογος Μεταφραστών Επιμελητών Διορθωτών (ΣΜΕΔ)
Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου - Χάρτου - Ψηφιακών Μέσων Αττικής (ΣΥΒΧΨΑ)
Σωματείο Βάσης Εργαζομένων στις ΜΚΟ (ΣΒΕΜΚΟ)
Σωματείο Εργαζόμενων στην εταιρεία Πλαίσιο Νομού Αττικής

Επίσης στο συλλαλητήριο συμμετέχουν και στηρίζουν ακόμη τα: Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών, Σωματείο Εργαζομένων στη ΝΟΚΙΑ Ελλάς, Σωματείο Σερβιτόρων Μαγείρων (ΣΣΜ), Σωματείο Εργαζομένων στο Αττικό Νοσοκομείο, Ένωση Συντακτών Περιοδικού Ηλεκτρονικού Τύπου, Πανελλήνιο Σωματείο Εργαζόμενων Φαρμακευτικών Προϊόντων / Ιατροτεχνολογικών και Συναφών Επαγγελμάτων, Πανελλήνιο Σωματείο Εκτάκτου Προσωπικού του Υπουργείου Πολιτισμού, Σωματείο Εργαζομένων Cyta Hellas.

Επίσης μετά από σύσκεψη αγώνα και συντονισμού της δράσης Συλλόγων α’βαθμιας Εκπαίδευσης (ΣΕΠΕ), ΕΛΜΕ και αναπληρωτών, αποφασίστηκε νέο πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο και κοινός αγώνας μαζί με τα σωματεία του ιδιωτικού τομέα, με κάλεσμα στη συγκέντρωση στις 16 Φεβρουαρίου στην Πλ. Κοραή. Στη σύσκεψη συμμετείχαν οι ΣΕΠΕ Α΄ Αθηνών, Αθηνά, Αιγάλεω, Αμαρουσίου, Άνω Λιοσίων-Ζεφυρίου-Φυλής, Αριστοτέλης, «Κ. Βάρναλης»-Ελευσίνας, «Δ. Γληνός», Καλλιθέας-Μοσχάτου, Κ. Σωτηρίου (Αν. Αττικής), Ν. Σμύρνης, «Παρθενώνας», Πειραιά «η Πρόοδος», Σαλαμίνας. Καθώς και οι ΕΛΜΕ Άνω Λιοσίων-Ζεφυρίου-Φυλής, Α’ Δυτικής Αττικής, Ε΄ Αθήνας και το Συντονιστικό αναπληρωτών και αδιόριστων εκπαιδευτικών. Ως παρατηρητές ήταν οι ΕΛΜΕ Β΄ Αθήνας, Γ΄ Δυτικής Αθήνας και ο ΣΕΠΕ Πειραιά «Ρήγας Φεραίος». Πολλά απ’ αυτά τα σωματεία έχουν αποφασίσει συμμετοχή στο συλλαλητήριο.

Αλλά και πολλές εργατικές συλλογικότητες, κινήσεις σχήματα και πρωτοβουλίες από κλάδους και γειτονιές καλούν ήδη στην εργατική διαδήλωση στις 16 Φεβρουαρίου. Ενδεικτικά, μέχρι τώρα καλούν το Συντονιστικό Δράσης ενάντια στην κατάργηση της Κυραικάτικης Αργίας, το Ταξικό Μέτωπο στις συγκοινωνίες, η ΑΤΕ ΕΚΑ, η Attack στην ανεργία και την επισφάλεια, η Αγωνιστική Εργατική Συσπείρωση σε τουρισμό-επισιτισμό «Λάντζα», το Radical IT στην πληροφορική, η Πρόταση Προοπτικής Εθνικής Τράπεζας, LABour κίνηση στην έρευνα, η Πρωτοβουλία Συναδέλφων Βιβλίου-Χάρτου, Αριστερή Πρωτοβουλία Τεχνικών, Αριστερή Κίνηση εργαζόμενων Αρχιτεκτόνων.

Από τις γειτονιές, στηρίζουν και καλούν οι εργατικές λέσχες Κερατσινίου-Δραπετσώνας, Κολωνού και Κυψέλης-Πατησίων-Γαλατσίου, η συνέλευση Περιστερίου, η συνέλευση αντίστασης Κυψέλης-Πατησίων, και πολλά ακόμα στέκια και πρωτοβουλίες από γειτονιές της Αττικής.

Αντίστοιχη κινητοποίηση θα πραγματοποιηθεί στη Θεσσαλονίκη στις 16/2/19 (12.00, Τσιμισκή & Αριστοτέλους). Τα σωματεία που συμμετέχουν στην οργάνωση της συγκέντρωσης της Θεσσαλονίκης είναι το Σωματείο Υπαλλήλων Βιβλίου και Χάρτου Νομού Θεσσαλονίκης και το Σωματείο Βάσης Εργαζομένων στον χώρο της ψυχικής υγείας και κοινωνικής πρόνοιας (ΣΒΕΨΥΚΟΙ), ενώ στηρίζουν και καλούν συλλογικότητες της πόλης.

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΕΝΟΒΑ INTRACOM: ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΤΙΣ Γ.Σ. ΠΑΛΕΥΟΥΜΕ ΓΙΑ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΣΥΛΛΟΓΙΚΩΝ ΣΥΜΒΑΣΕΩΝ

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΕΝΟΒΑ ΣΤΗN ΙNTΡΑΚΟΜ

16/1/2019

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ-ΚΑΛΕΣΜΑ

   Πολιτική  μικρών παραχωρήσεων προς τους εργαζόμενους υιοθετεί για το 2019 η διοίκηση της INTRACOM TELECOM, μετά τις περικοπές των μισθών που ξεκίνησαν το 2011 και συνεχίστηκαν όλα τα επόμενα χρόνια με τη μέθοδο των εκβιαστικών υπογραφών διαδοχικών ετήσιων ατομικών συμβάσεων.

Θα δοθούν κουπόνια για το 2019 σε όλους (300 ευρώ για όλους όσους έχουν μικτό μισθό ως 2000 ευρώ και 200 ευρώ για όσους είναι μεταξύ 2000-4000 ευρώ) καθώς  και μια μικρή επιστροφή της περικοπής των μισθ ών: θα ζητηθεί η υπογραφή νέας ατομικής σύμβασης  για το 2019, αλλά με περικοπή της τάξης του 70% της περικοπής που γινόταν από το 2011, για όσους είναι πάνω από 1250 ευρώ μικτά (όσοι είναι από 1000-1250 ευρώ μικτό μισθό θα έχουν πλήρη επιστροφή, όσοι ήταν κάτω από 1000 ευρώ μικτό μισθό δεν είχαν θιγεί). Για τους νεώτερους εργαζόμενους, όσους προσλήφθηκαν μετά τη μνημονιακή κατάργηση των κλαδικών συμβάσεων του 2012, δεν προβλέπεται καμιά ενίσχυση στο μισθό τους, ούτε και για τους φύλακες που έχουν υποστεί πολύ μεγαλύτερες μειώσεις.              

Ταυτόχρονα ο ήδη αυξημένος τζίρος της Telecom από τα 127 εκ. ευρώ το 2017 στα 133-135 εκ. ευρώ το 2018, προβλέπεται να φτάσει στα 180-190 εκ. ευρώ το 2019, σύμφωνα με τη δήλωση του  CEO στη συνάντηση με το Δ.Σ. του σωματείου.

Μικρές παραχωρήσεις είχαμε τα προηγούμενα χρόνια και στην INTRACOM HOLDINGS (κουπόνια σε DEFENSE, κάποια επιστροφή στους παλιότερους  εργαζόμενους σε INTRASOFT), εκκρεμούν οι φετινές συναντήσεις του Δ.Σ. του σωματείου με τις διοικήσεις τους –καθώς και με τη διοίκηση της INTRAPOWER- για να δούμε ποια ακριβώς πολιτική για τους μισθούς και γενικότερα τα εργασιακά ζητήματα σχεδιάζουν να υιοθετήσουν και για φέτος.

Η θέση μας σα ΓΕΝΟΒΑ INTRACOM, σε όλα τα Δ.Σ. που προηγήθηκαν, είναι ότι έπρεπε το προεδρείο του ενιαίου σωματείου μας να επισπεύσει και να ολοκληρώσει τις συναντήσεις και με τους άλλους Διευθύνοντες, της DEFENSE, της INTRASOFT και της  INTRAPOWER και να ορίσουμε σαν Δ.Σ. Ενιαία Γενική Συνέλευση όλων των συναδέλφων που εκπροσωπούμε, έτσι όπως προσπαθήσαμε και τα προηγούμενα χρόνια και τώρα πιο αποφασιστικά, εφόσον διαπιστώσουμε ότι καμιά διοίκηση δεν ικανοποιεί τον πυρήνα των κοινών αιτημάτων μας σαν σωματείο, δηλ. την επιστροφή συλλογικών συμβάσεων και μισθών στα επίπεδα του 2010, αλλά όλες κινούνται σε μια πολιτική μικρών παραχωρήσεων με ουσιαστική  και σημαντική απόσταση από τα αιτήματά μας.

Να οχυρωθούμε απέναντι στα προσκόμματα των διοικήσεων, που άλλες αργούν να κάνουν τις συναντήσεις με το Δ.Σ. του σωματείου κι άλλες βιάζονται να τις κάνουν για να φτάσουν στις υπογραφές, να οργανώσουμε την πραγματοποίηση της κοινής μας Γ.Σ. για τα κοινά μας αιτήματα, να μην αφήσουμε να καλλιεργούνται διαιρετικές τακτικές που ισχυροποιούν μονάχα τους δυο εργοδότες και τις διοικήσεις των εταιρειών.

Αλλά και να επιδιώξουμε να προχωρήσουμε στην οργάνωση των αγωνιστικών μας κινητοποιήσεων για τις πάγιες διεκδικήσεις μας.

Είναι περίοδος όπου μπορούμε να  οργανώσουμε την αγωνιστική μας απάντηση προκειμένου να διεκδικήσουμε τα αιτήματά μας, μετά από μια μακρά περίοδο μείωσης μισθών και πολλαπλών αντεργατικών επιθέσεων στο παρελθόν, που όμως αντιδράσαμε σθεναρά, αλλά και μπροστά σε μια νέα περίοδο που όλες οι εταιρείες επιστρέφουν σε αύξηση τζίρου και κερδοφορίας.

Αλλά και μέσα σε ένα πολιτικό κλίμα όπου η κίνηση των εργαζομένων, οι παλιότερες και οι πρόσφατες μάχες τους -όπως οι αναπληρωτές καθηγητές αυτές τις μέρες- καθορίζουν ότι η γενική συζήτηση θα περιστρέφεται γύρω από την  αύξηση των μισθών, μέσα από αύξηση του κατώτατου, την κατάργηση του υποκατώτατου και την επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων, δηλ. εθνικής γενικής (με τον κατώτατο 751 ευρώ), κλαδικών κι ομοιοεπαγγελματικών, που είναι γενικό εργατικό αίτημα. Προηγούμενες κατακτήσεις, που όμως παραμένουν στην προμετωπίδα των σημερινών εργατικών διεκδικήσεων και απαιτούν νέες εργατικές κινητοποιήσεις καθώς και πλήρη ισχύ του ΟΜΕΔ από την κυβερνητική μεριά προκειμένου να επιβληθούν στους εργοδότες (δεν αρκεί η  απλή επαναφορά από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ της νομοθεσίας των αρχών των συλλογικών συμβάσεων, δηλ. η επεκτασιμότητα –όπου όμως μέχρι στιγμής αφήνεται η δυνατότητα των εργοδοτών να κωλυσιεργούν-, η διαιτησία, η ευνοϊκότερη ρύθμιση).

Ακόμη και η δεξιά αντιπολίτευση που δηλώνει ότι δεν θέλει καν επιστροφή των αρχών των κλαδικών και των ομοιοεπαγγελματικών συλλογικών συμβάσεων, αναγκάζεται κάτι να ψελλίσει για διόρθωση του κατώτατου-υποκατώτατου. Όλοι υποχρεώνονται σε πολιτικές μετατοπίσεις όταν κινείται η εργατική τάξη, ακόμη περισσότερο όσοι αυτοπροσδιορίζονται ισχυριζόμενοι ότι κυβερνούν μεν σε έκτακτες συνθήκες, αλλά με ταξική μεροληψία  υπέρ των εργαζομένων και των ασθενέστερων.

 Αλλά και κάθε εργοδοσία αναγκάζεται να κάνει σοβαρές παραχωρήσεις, να ικανοποιήσει τις εργατικές διεκδικήσεις όταν υπάρχει ενότητα και οργάνωση από τη μεριά των εργαζομένων, ιδιαίτερα όταν προσβλέπει σε μια σημαντική ανοδική πορεία, που ήδη έχει προηγούμενα πιστοποιηθεί.

Συμμετέχουμε μαζικά σε όλες τις  Γενικές Συνελεύσεις που θα πραγματοποιηθούν στο χώρο μας.

Την Πέμπτη Γ.Σ. στις 12.00 στο Α5 εστιατόριο για τους συναδέλφους της INTRACOM-TELECOM. Να διασφαλίσουμε τη μαζική συμμετοχή και την απαρτία. Να απαντήσουμε αγωνιστικά στις μικρές παραχωρήσεις της διοίκησης, διεκδικώντας μέσα από άμεση 24ωρη απεργιακή κινητοποίηση που θα αποφασιστεί από τη Γ.Σ., πριν ξεκινήσουν οι εκβιαστικές υπογραφές, την πλήρη επιστροφή μισθών και συλλογικών συμβάσεων για όλους, παλιούς και νέους, καθώς και φύλακες. Να κινηθούμε αντίστοιχα σε όλες τις Γ.Σ. που θα πραγματοποιηθούν στις άλλες εταιρείες, στην περίπτωση που ούτε εκεί ικανοποιηθούν τα δίκαια και ρεαλιστικά αιτήματα που ζητάμε εδώ και 8 χρόνια και που ενοποιούν όλους τους συναδέλφους όλων των εταιρειών του  σωματείου μας , παλιότερους και νεώτερους: την πλήρη επαναφορά μισθών και την ισχύ των προτέρων συλλογικών συμβάσεων για όλους.

Βάζουμε με τη δράση μας τις ανάγκες μας μπροστά από τα κέρδη των μετόχων και τα προνόμια των μεγαλοστελεχών τους.  Όχι στις ατομικές συμβάσεις – Ικανοποίηση και Κατοχύρωση των αιτημάτων μας μέσα από υπογραφή επιχειρησιακών  συμβάσεων του σωματείου μας με INTRACOM HOLDINGS και INTRACOM TELECOM.  Όλοι μαζί είμαστε πιο δυνατοί να τα διεκδικήσουμε.

Συνέλευση του ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΥ ενάντια στα μνημόνια και του Συντονιστικού των Νοσοκομείων 20 Γενάρη

ΚΥΡΙΑΚΗ 20 ΓΕΝΑΡΗ
Στην αίθουσα της ΠΟΕ ΟΤΑ,
Καρόλου 24, πλ. Καραϊσκάκη, ΜΕΤΡΟ Μεταξουργείο

10πμ: Άνοιγμα Συνέλευσης 

Τάσος Αναστασιάδης 

(Συντονισμός Ενάντια στα Μνημόνια)

10.00πμ – 12.00μμ 

«Καμία απόλυση συμβασιούχου – εργολαβικού. Μονιμοποιήσεις και προσλήψεις» 

Προεδρείο: Κατερίνα Θωίδου, συμβασιούχος ΟΑΕΔ

Ομιλητές: 

Κώστας Καταραχιάς, πρ. συλλόγου εργαζ. νοσοκ. Άγιος Σάββας

 • Βασιλική Κανέλλου, συμβασιούχος ΟΑΕΔ, νοσοκομείο Γεννηματάς 

• Μαρία Κοτρώνη, πρ. εργολαβικών ΔΕΣΦΑ (ΠΣΕΦΑ) 

• Λίτσα Κριαρά, συμβασιούχος σχολική καθαρίστρια 

• Στέλιος Γιαννούλης, αναπληρωτής δάσκαλος  

12.30μμ- 2.00μμ 

«Πάλη για Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας με αυξήσεις στους μισθούς»

Προεδρείο: Ζαννέτα Λυσικάτου, Γ. Συμβούλιο ΟΕΝΓΕ

Ομιλητές: 

• Κώστας Πολύδωρος, ΔΣ σωματείου Ιδιωτικών Κλινικών Αθήνας 

• Δαμιανός Βουδιγάρης, ΔΣ σωματείου εργαζόμενων στην Cosco (ΕΝΕΔΕΠ) 

• Βασίλης Συλαΐδής, ΔΣ ΕΚΑ, συνδ. ΙΝΤΡΑΚΟΜ 

• Μανώλης Μαστοράκης, ΣΕΚΕΣ ΕΥΔΑΠ • Αγγέλα Χαραλαμπάκη, εργαζόμενη σε εταιρία καθαρισμού 

2.30μμ- 4.00μμ 

«STOP στις σεξιστικές επιθέσεις. Εμπρός για απεργιακή 8 Μάρτη»

Προεδρείο: Θένια Ασλανίδη, 

συνδικαλίστρια νοσοκ. Ερυθρός

Ομιλήτριες: 

• Αργυρή Ερωτοκρίτου, ΔΣ συλ. νοσοκ. Γεννηματάς

• Μαρία Αλφιέρη, ΔΣ συλ.  νοσοκ. Αγλαΐα Κυριακού

• Μαρία Αμπελιώτη, συνδικαλίστρια Δήμου Αθήνας • Μαρία Χαρχαρίδου, ΔΣ συλ. νοσοκ. Γεννηματάς

• Ειρήνη Φωτέλλη, ΔΣ ΠΟΣΠΕΡΤ

4μμ: Κλείσιμο της Συνέλευσης

Χρίστος Αργύρης, (Συντονιστικό Νοσοκομείων)

ΚΑΛΕΣΜΑ της "ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΕΝΟΒΑ" στη ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ 28 ΝΟΕΜΒΡΗ

Παιανία, Πέμπτη 22.11.2018

ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΙΣ 28 ΝΟΕΜΒΡΗ

 Προσυγκέντρωση του Σωματείου μας, 10:30 Υπουργείο Εργασίας (Σταδίου)

  

Την Τετάρτη 28 Νοέμβρη προχωράμε σε απεργία που έχει καλέσει η ΓΣΕΕ.  Ξαναβγαίνουμε μαζικά στους δρόμους για να βάλουμε στο κέντρο των εξελίξεων τους εργατικούς αγώνες που μπορούν να κερδίσουν απέναντι στην εργοδοσία και στην κυβέρνηση.

Η δύναμη των αγώνων είναι η κινητήριος δύναμη πίσω από τις σημερινές υποσχέσεις της κυβέρνησης. Η απεργία στις 28 Νοέμβρη και η κλιμάκωση των αγώνων είναι ο μόνος τρόπος να υλοποιηθούν ακόμη και αυτές οι αναιμικές υποσχέσεις, πολύ περισσότερο να ξηλώσουμε πλευρές των μνημονίων που η κυβέρνηση δεν ακουμπάει καθόλου. Aυτό δείχνουν και οι τελευταίες εξελίξεις:

Η ένταξη των λιμενεργατών στα Βαριά και Ανθυγιεινά  από το υπουργείο Εργασίας ήρθε μετά την απεργία των εργαζομένων στην COSCO, οι προσλήψεις στο Υπουργείο Υγείας, έγιναν εξαιτίας ενός μαζικού κινήματος στα νοσοκομεία που βρίσκεται στο πόδι εδώ και δυο χρόνια, ακολούθησαν οι αγώνες των εργαζομένων «Βοήθεια στο Σπίτι» που κέρδισαν.

Τέτοιου τύπου πιέσεις οδήγησαν την ΑΔΕΔΥ σε πανδημοσιουπαλληλική απεργία στις 14 Νοέμβρη και τη ΓΣΕΕ  στην κήρυξη της γενικής απεργίας στον ιδιωτικό τομέα στις 28/11. Παρά τις μανούβρες των πλειοψηφιών στις ηγεσίες των κεντρικών συνδικάτων  (που έβαλαν εμπόδιο σε μια ενιαία  πανεργατική απεργία και ξοδεύουν το χρόνο τους να αναζητούν αδιέξοδες διαταξικές «Κοινωνικές Συμμαχίες» αντί να οργανώνουν την εργατική αντίσταση), οι γενικές κινητοποιήσεις προχώρησαν.

  

Στις 28 Νοέμβρη απεργούμε ενάντια στη λιτότητα, που συνεχίζεται μετά την «έξοδο» από τα μνημόνια. Ακόμη κι αν μέτρα του 4^ου μνημονίου απομακρύνονται (οι προσωπικές διαφορές στις παλιές συντάξεις δεν κόβονται, τουλάχιστον για το 2019, ενώ δίνονται κυβερνητικές υποσχέσεις και για ακύρωση του ψαλιδιού στο αφορολόγητο το 2020), παραμένουν τα μέτρα ισχυρής λιτότητας των τριών πρώτων μνημονίων.  

Tα μνημόνια καταστρώθηκαν με ταξική μεροληψία προκειμένου οι κυβερνήσεις να διαχειριστούν τις συνέπειες της παγκόσμιας τραπεζικής κρίσης και της ύφεσης που ξεκίνησε από τα κέντρα του καπιταλιστικού συστήματος, τις ΗΠΑ και τον πυρήνα της  Ε.Ε. Τα μνημονιακά μέτρα χτύπησαν τον κόσμο της εργασίας και τους συνταξιούχους για να μηδενίσουν εξωτερικά και πρωτογενή δημοσιονομικά ελλείμματα και να παράξουν –αιματοβαμμένα- πρωτογενή δημοσιονομικά πλεονάσματα, ενώ ταυτόχρονα ξελάσπωσαν τα αφεντικά  αυξάνοντας την κερδοφορία τους μέσα από τη μείωση του εγχώριου  εργατικού κόστους - που δεν οδήγησε σε μείωση τιμών. Ταυτόχρονα  διέσωσαν τους Έλληνες μεγαλοκαταθέτες (που έβγαλαν με ασφάλεια τα κεφάλαιά τους στο εξωτερικό τσακίζοντας το εγχώριο τραπεζικό σύστημα) καθώς και τους δανειστές των αγορών, κύρια τους ευρωπαίους τραπεζίτες και μεγαλοομολογιούχους, ενώ λήστεψαν τα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων, νοσοκομείων, ΑΕΙ, εκτίναξαν τους πλειστηριασμούς. Τελικά οι περιβόητες δανειακές συμφωνίες «διάσωσης» έφεραν βαθιά ύφεση στην οικονομία  και το δημόσιο τοκογλυφικό χρέος σκαρφάλωσε πάνω από το 180% του ΑΕΠ, ενώ το φόρτωναν διαρκώς στον απλό κόσμο, με αύξηση της φορολογίας και ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου με αθρόες ιδιωτικοποιήσεις,  καθώς και στις μελλοντικές γενιές, οι δε πλούσιοι δε φορολογήθηκαν ποτέ.

Η αναστροφή αυτών των ταξικών επιθέσεων είναι καθαρό ότι μπορεί να γίνει μόνο μέσα από τους εργατικούς αγώνες σε μια γνήσια, ανατρεπτική αριστερή κατεύθυνση. Ήδη η κυρίαρχη τάξη απειλεί να μετατρέψει σε εφιάλτη και τη «μεταμνημονιακή εποχή». Σε  κάθε ζήτημα πατάει πάνω στους συμβιβασμούς των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ για να απαιτήσει περισσότερα. Απειλούν να  κάνουν  φτερό στον άνεμο ακόμη και τις αναιμικές υποσχέσεις της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, αν  το μαζικό εργατικό κίνημα δεν επιβάλει να μπουν μπροστά οι εργατικές ανάγκες: Όλοι οι εργοδότες, με μπροστάρη το ΣΕΒ, το συνδικαλιστικό φορέα των βιομηχάνων και μεγαλοεπιχειρηματιών, αρνούνται την επαναφορά των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας ενώ ακόμα και στο ζήτημα της περικοπής των συντάξεων μιλάνε για «παροχολογία». Απαιτούν ατομικές συμβάσεις, που διασφαλίζουν την μεγιστοποίηση των κερδών τους, αφού τους καθιστούν παντοδύναμους απέναντι στον καθένα ξεχωριστά εργαζόμενο (λιγότερο ή περισσότερο ειδικευμένο). Απαιτούν το υπερπλεόνασμα να γίνει φοροαπαλλαγές για τις επιχειρήσεις προκειμένου να κάνουν επενδύσεις. Κι’ όλοι γνωρίζουμε ότι στα χρόνια των μνημονίων η φτώχεια των πολλών στη βάση της κοινωνικής πυραμίδας και ταυτόχρονα η συγκέντρωση του πλούτου στους ελάχιστους στην κορυφή έχουν σπάσει ρεκόρ, ενώ οι «επενδυτές» εξαφανίζουν εκ. ευρώ από τα ταμεία των επιχειρήσεών «τους».

 Η δεξιά αντιπολίτευση της Ν.Δ. στηρίζει τις ατομικές συμβάσεις και ταυτίζεται και στα λόγια με το ΣΕΒ, επιδιώκει ιδιωτικό σύστημα ασφάλισης, ιδιωτικά Πανεπιστήμια, στηρίζει την πολιτική των «κινήτρων» για τις επιχειρήσεις. Ταυτόχρονα   δίνει χώρο να διοχετεύεται η αγανάκτηση σε ξενοφοβικά σύνδρομα και εθνικιστικές κραυγές, που έχουν στόχο να αποπροσανατολίσουν τις λαϊκές τάξεις από τις ταξικές  αντιθέσεις και τη διεκδίκηση των ζωτικών δικαιωμάτων τους και να διχάσουν τους λαούς της περιοχής.

Τα κύρια αιτήματα της εργατικής απεργίας στις 28/11 είναι η επαναφορά των Συλλογικών Συμβάσεων με αυξήσεις μισθών από την εργοδοσία και με άμεση επαναφορά στον κατώτατο μισθό στα 751 ευρώ μικτά χωρίς εξαιρέσεις. Μόνιμη και σταθερή δουλειά. Όχι ιδιωτικοποιήσεις.

  

Παλεύουμε ενάντια στη συμφωνία για 3,5% πρωτογενή πλεονάσματα μέχρι το 2022 και στο 2,2% στη συνέχεια, μέχρι το 2060.  Όταν βάζεις, σαν δημόσιο, περίπου 7 δις το χρόνο στην άκρη, για να πληρώνεις τους τόκους ενός μη βιώσιμου κι ουσιαστικά ληστρικού χρέους (που ξεπερνάει ήδη το 180% του ΑΕΠ, ενώ μας έβαλαν στα μνημόνια με κάτω από 130%), στερείς πολύτιμους πόρους για να στηρίξεις τις δημόσιες επενδύσεις και το κράτος πρόνοιας  και  με αυτόν τον τρόπο να χτυπήσεις τη φτωχοποίηση αλλά και την ανεργία. Σε συνθήκες που η οικονομία σέρνεται σε τόσο χαμηλά επίπεδα, η εργατική προοπτική της μονομερούς διαγραφής του αέναου δημοσίου χρέους, είναι η μόνη που μπορεί να λειτουργήσει  υπέρ της ευημερίας της κοινωνικής πλειοψηφίας.

            Όταν ταυτόχρονα εμπλέκεσαι σε αντιδραστικούς ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς στην περιοχή, που ολοένα μας φέρνουν πιο κοντά σε μια γενικευμένη πολεμική ανάφλεξη, στο βωμό των κερδών από τις μοιρασιές των ΑΟΖ και των πετρελαίων της Ανατολικής Μεσογείου, καθώς και των ανταλλαγμάτων από την παραχώρηση νατοϊκών βάσεων, διακυβεύεις την ειρήνη και ταυτόχρονα  σπαταλάς δις ευρώ για εισαγόμενους εξοπλισμούς.

Η επιτυχία της απεργίας στις 28 Νοέμβρη θα στείλει το μήνυμα και στις συμβιβαστικές πλειοψηφίες της ΓΣΕΕ που σύρθηκαν προκειμένου να κηρύξουν την απεργία. Αλλά η σκληρή κριτική στις συνδικαλιστικές ηγεσίες δεν πρέπει να αφήνει κανένα περιθώριο για διασπαστικά τελεσίγραφα, από τη μεριά όσων έχουμε αντιπαράθεση με τους συμβιβασμούς και τις αδράνειες των γραφειοκρατικών  ηγεσιών. Ακόμη δεν πρέπει να οδηγήσει σε αποχή από την απεργιακή μάχη, που καταλήγει να μην προτείνει τίποτα και ουσιαστικά τροφοδοτεί απόψεις πως τα πράγματα δεν αλλάζουν με συλλογικούς αγώνες.

            Επιδιώκουμε Ενιαίο Μέτωπο για τα εργατικά αιτήματα, γιατί οι ίδιοι οι εργαζόμενοι και οι επείγουσες ανάγκες τους απαιτούν κοινούς μαζικούς αγώνες. Οι συμβιβασμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες, κάτω από την πίεση της βάσης, μπορούν να στριμωχτούν και να  γίνουν, σε κάποιο βαθμό, εργαλεία του αγώνα, προκηρύσσοντας τις απεργίες. Στους κοινούς αγώνες δίνουμε τη  μάχη και για την κατεύθυνση και για την κλιμάκωση των αγώνων, έτσι παλεύουμε και για την αλλαγή των συσχετισμών στο εργατικό κίνημα, ώστε να πάμε μπροστά σε μια αγωνιστική, ταξική πορεία.

             

            Καλούμε όλους τους συναδέλφους στις συγκεντρώσεις του σωματείου μας τις επόμενες μέρες στους χώρους των εταιρειών για την προετοιμασία της απεργίας. Η συμμετοχή μας στη γενική απεργία δυναμώνει  τη μάχη για αύξηση των μισθών με επιχειρησιακές συλλογικές συμβάσεις απέναντι  και στις δικές μας εργοδοσίες στη συνέχεια.

Καλούμε όλους τους συναδέλφους την Τετάρτη, 28 Νοέμβρη στις 10.30 μπροστά στο Υπουργείο Εργασίας (Σταδίου 29), κάτω από το πανό του σωματείου μας, για να βαδίσουμε προς το Σύνταγμα μαζί με τους απεργούς και τα συνδικάτα που συγκεντρώνονται με επίκεντρο την πλατεία Κλαυθμώνος (όπου καλεί η  ΓΣΕΕ), αντίστοιχα στις συγκεντρώσεις των Εργατικών Κέντρων στις άλλες πόλεις.

        28.11.2018:   ΚΑΝΕΙΣ ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ! ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΕΡΓΑΤΙΚΑ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΑ!